ข่าวที่คุณชายจี้บาดเจ็บสาหัสหมดสติแพร่สะพัดออกไป ทางฝั่งเปี่ยวกั๋วและเผ่าหลีได้รับข่าวอย่างรวดเร็ว
หัวหน้าเผ่าหลีเป็นสตรีที่มีรูปลักษณ์งดงามชวนพิศวาส
นางสวมอาภรณ์อันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่าหลี เอวคาดแส้ยาวเส้นหนึ่ง
กษัตริย์เปี่ยวกั๋วจ้องมองนางด้วยแววตาละโมบ
แววตาของหลีหนานฉายแวบแห่งความรังเกียจและเจตสังหารที่ซ่อนเร้น
กษัตริย์เปี่ยวกั๋วหัวเราะเสียงดัง “ข้าบอกแล้วว่าเขาเป็นแค่พ่อค้าคนหนึ่ง จะไปมีความสามารถอันใดเล่า ก็แค่โชคดีเท่านั้น”
หลีหนานหัวเราะเย็น “โชคดีแล้วจะควบคุมต้าหลี่ได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้? อีกอย่างอย่าลืมว่าคนที่เราส่งไปลอบสังหารคุณชายจี้บาดเจ็บล้มตายไปกว่าครึ่ง ที่รอดกลับมาได้ก็เหลือเพียงไม่กี่คน”
กษัตริย์เปี่ยวกั๋วไม่ใส่ใจ “ก็แค่มีเงินมากเท่านั้น เขามีเงิน จะจ้างคนเก่ง ๆ มาคุ้มกันอยู่ข้างกายก็ง่ายดาย”
“ต้าหลี่แห่งนี้ อีกไม่นานก็จะเป็นถุงมือของข้า”
หลีหนานไม่อยากพูดกับเขามาก
“ข้าจะส่งคนไปสืบสถานการณ์อีกครั้ง”
พูดจบนางก็พาคนในเผ่าจากไป
เมื่อพวกนางไปแล้ว กษัตริย์เปี่ยวกั๋วก็แค่นเสียง “สตรีครองเรือน ช่างลังเลโลเลเสียจริง”
เสนาที่อยู่ด้านข้างเอ่ยประจบ “ฝ่าบาทจะไปถือสานางสักคนหนึ่งทำไม เมื่อต้าหลี่กลายเป็นดินแดนของเปี่ยวกั๋วพวกเรา หลีหนานหัวหน้าเผ่าก็ต้องยอมสวามิภักดิ์ต่อเรา ถึงตอนนั้นฝ่าบาทก็รับนางเข้าวังหลังไปเสีย นางเก่งกาจเพียงไหน ก็ต้องพึ่งพาฝ่าบาทอยู่วันยังค่ำ”