จี้เยี่ยนอันก็ได้รับรู้เรื่องที่เจียงอวิ๋นซุ่ยแจกเงินในจวนเช่นกัน
เขาเพียงยิ้มน้อยๆ “ตามใจนางเถิด”
เจียงอวิ๋นซุ่ยนำก้อนเงินเล็กๆ ถั่วลิสง เมล็ดแตงโม และของอื่นๆ ที่พกติดตัวมาแจกจ่ายจนหมดแล้ว นางก็วิ่งกระหย่องกระแหย่งออกไปด้านนอกอีกครั้ง
ช่างมีเรี่ยวแรงเหลือคณานัก
“ท่านปู่อ้วน~”
“ตอนนี้ข้าเป็นน้องสาวของจี้เยี่ยนอันแล้วนะ จี้เยี่ยนอันเป็นพี่ชายของข้าแล้ว~”
เห็ดน้อยมีความสุขอย่างยิ่ง แม้แต่ย่างเท้าก็ยังกระโดดเต้นไปมา
อ้วนพ่อครัวใหญ่อุ้มนางขึ้นโยนขึ้นฟ้าทีหนึ่งแล้วรับไว้ได้แม่นยำ เจียงอวิ๋นซุ่ยไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ยังหัวเราะร่าอย่างเบิกบาน
“ยินดีด้วยๆ”
“มาเถิด ข้าจะย่างเนื้อแกะให้เจ้ากิน”
เจียงอวิ๋นซุ่ยผงกหัวน้อยๆ ของนาง เดินตามหลังเขาไปช่วยงาน
แม้สุดท้ายนางจะไม่ได้ช่วยสิ่งใด ได้แต่สนใจเรื่องกินก็ตาม
อีกทั้ง ห่านตุ๋นหม้อเหล็กที่นางเฝ้าคิดถึงก็เตรียมไว้ให้แล้ว รสชาติยามกินก็หอมชวนน้ำลายสอจริงๆ
“อร่อยๆ”
“จี้เยี่ยนอัน เจ้ากินเยอะๆ หน่อย”
เจียงอวิ๋นซุ่ยแกว่งเท้าเล็กๆ ของนางพลางยัดเนื้อเข้าปาก ในขณะเดียวกันก็ไม่ลืมพี่ชายที่เพิ่งรับใหม่
อันที่จริงรูปแบบการอยู่ด้วยกันนั้นแทบไม่เปลี่ยนแปลง
ดังนั้น เห็ดน้อยจึงตื่นเต้นอยู่เพียงครึ่งวันก็สงบลงได้
“มีมือสังหาร!”
ทันใดนั้น ด้านนอกก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น
เจียงอวิ๋นซุ่ยมึนงงไปชั่วขณะ มือสังหาร? มาลอบสังหารจี้เยี่ยนอันอีกแล้วหรือ?!
จี้เยี่ยนอันรีบอุ้มเจียงอวิ๋นซุ่ยขึ้นมา วางไว้ในมุมที่ซ่อนตัวได้
“ซ่อนตัวให้ดี อย่าออกมา”