กำแพงเมืองเป่ยเจิ้นแข็งแรงมั่นคงมาก เย่ลวี่ฉีคิดจะบุกเข้าไปก็เข้าไม่ได้ในเวลาอันสั้น
กองกำลังของพวกเขาถูกดึงไปหลายส่วนจริง แต่วิธีการที่จี้เยี่ยนอันเคยให้ทหารปลดประจำการไปสอนชาวบ้านในชนบทเริ่มเห็นผล
ในยามคับขัน ชายฉกรรจ์ในหมู่ประชาชนต่างออกมาช่วยเหลือ
หนแรกที่ขึ้นสนามรบ คนหนุ่มสาวพวกนั้นตื่นเต้นไม่น้อย ถึงแม้จะได้แค่เป็นกองหนุนอยู่ด้านหลัง
แต่การยืนบนกำแพงเมืองช่วยผลักบันได ถือทวนยาวแทงพวกที่ปีนขึ้นมา พฤติกรรมแอบแฝงแบบนี้ทำให้รู้สึกสะใจจริงๆ
สิ่งที่ไม่ดีเพียงอย่างเดียวคือต้องระวังลูกธนูและก้อนหินที่ยิงขึ้นมาจากด้านล่าง แต่พวกเขามีโล่ คอยบังไว้ แถมยังระวังตัว ถึงไม่กลัวตาย
อาวุธของทุกคนล้วนคมกริบ แม้ราชสำนักจะไม่ส่งอาวุธมาให้ แต่ใครจะไปรู้ว่าจี้เยี่ยนอันโชคดี มีเด็กน้อยผู้นำโชคอยู่ข้างกาย เพิ่งมาถึงที่นี่ก็ได้เหมืองเหล็กมาแล้ว
อาวุธเหล่านี้สร้างขึ้นหลังจากค้นพบเหมืองเหล็ก
แม่ทัพผู้ช่ำชองหลายคนยังสวมเกราะที่ทำจากเกล็ดปลาที่นำกลับมาจากหุบเขาที่นกไฟจำลองอาศัยอยู่
เกล็ดปลาถูกเรียงกันอย่างแน่นหนา คล้ายเกล็ดมังกร ไม่เพียงแต่สีสันสวยงาม สวมใส่แล้วยังเบาสบาย ที่สำคัญคือเมื่อตากแห้งแล้วแข็งแกร่ง โดยเฉพาะเมื่อเรียงชิดกันแน่นขนาดนี้ ดาบมีดที่คมกริบฟันลงไปก็เหลือเพียงรอยขาวตื้นๆ อีกทั้งฟันลงไปแล้วยังลื่นอีกด้วย
“ตกใจตาย ข้าเพิ่งถูกยิงเข้าที่หน้าอก”
ในสถานการณ์การรบที่ตึงเครียด แม่ทัพจ้าวผู้เป็นพ่อของเสี่ยวซิ่งเผลอถูกยิงเข้า แต่โชคดีที่มีเกราะป้องกัน เขาเพียงรู้สึกเจ็บแปลบๆ ลูกธนูนั้นก็ร่วงลงพื้น
เขาตบเกราะของตัวเองด้วยความหวาดหวั่น
“ดีที่มีสิ่งนี้”
เกล็ดปลาที่นำกลับมามีเพียงเท่านั้น รวมแล้วทำได้สิบชุด ย่อมมีคนจำนวนมากที่ไม่ได้
ตอนนี้ต่างพากันมองแม่ทัพจ้าวด้วยความอิจฉา
“สิ่งนี้ดีจริงๆ ดีกว่าแผ่นเหล็กเสียอีก”
แม่ทัพจ้าวหัวเราะเสียงดัง “นั่นสิ สิ่งนี้สวมใส่แล้วเบาสบาย ไม่ร้อนอบอ้าวแม้แต่น้อย ใส่ในหน้าร้อนยังรู้สึกเย็นสบาย”
“พอเถอะ อย่าอวดได้แล้ว ทุกคนระวังตัวด้วย”