ข่าวที่อวิ๋นซุ่ยพาสุนัขฝูงหนึ่งวิ่งไปยังสนามรบเพื่อช่วยเหลือผู้บาดเจ็บนั้นแพร่ไปถึงหูของจี้เยี่ยนอันอย่างรวดเร็ว
จี้เยี่ยนอันสูดหายใจเข้าลึก ๆ : "นางได้รับบาดเจ็บหรือไม่?"
รองแม่ทัพที่มารายงานมีท่าทีเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็กลืนคำลงไป
"หืม?"
รองแม่ทัพเกาหัว สีหน้าแฝงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
"คุณหนูไม่เป็นไร เพียงแต่... ไม่รู้ว่าเหตุใด ทุกครั้งที่มีอาวุธเกือบจะพุ่งถูกตัวนาง นางก็จะสะดุดล้ม หรือไม่ก็ก้มลงไปเก็บของ หรือหันกลับไปหาของอะไรสักอย่าง..."
สรุปคือ ทุกครั้งนางหลบเลี่ยงอันตรายได้อย่างเหมาะเจาะพอดี
อาจกล่าวได้ว่า ในสนามรบไม่ว่าใครก็ล้วนมีอันตราย มีเพียงนางเท่านั้นที่เดินไปมาอย่างคล่องแคล่ว ไม่ต้องกังวลว่าใครจะมาเป็นอันตราย
จี้เยี่ยนอันก็นึกถึงวาสนาอันแปลกประหลาดของนางขึ้นมาได้เช่นกัน
ชั่วขณะหนึ่งก็รู้สึกขบขันจนทำอะไรไม่ถูก
"พอแล้ว ปล่อยให้นางช่วยเถอะ"
อย่างไรเสียก็ห้ามไม่ไหวอยู่แล้ว
"ส่งคนไปช่วยนางสองสามคน คอยดูแลความปลอดภัยด้วย"
"ขอรับ!"
*
อวิ๋นซุ่ยไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางช่วยคนไปแล้วกี่คน นางเหนื่อยจนหอบหายใจหนัก นั่งลงกับพื้น เสื้อผ้าเปื้อนเลือดไปมาก บางส่วนแข็งเป็นสะเก็ดแล้ว ใบหน้าก็เปื้อนเลือดไม่น้อย
เลือดเหล่านี้ล้วนไม่ใช่นาง
"หิวเหลือเกิน"
ลูบท้องน้อย ๆ อวิ๋นซุ่ยหยิบไข่ต้มน้ำออกมาจากเป้สะพายหลังเล็ก ๆ ที่พกติดตัวมา แล้วกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย
ไข่ต้มน้ำตอนนี้เย็นแล้ว แต่ก็ยังกินได้
นางไม่ชอบกินไข่แดง จึงแบ่งไข่แดงให้สุนัขที่อยู่ข้างกายกิน