“อยู่ที่ไหนกันนะ ? จี้เยี่ยนอันเจ้าอยู่ที่ไหนกันแน่ ?”
เจียงอวิ๋นซุ่ยเดินวนเวียนไปทั่วค่ายทหารอยู่พักใหญ่
ผู้คนในค่ายต่างวุ่นวายเร่งรีบกันไปมา แลดูมีความตึงเครียด
เจียงอวิ๋นซุ่ยรั้งคนที่พอจะคุ้นหน้าไว้คนหนึ่งแล้วถามขึ้น
“จี้เยี่ยนอันอยู่ที่ไหน ? เขาอยู่แห่งใดกันแน่ ?”
อือ คนผู้นี้คือหลินเชียนฮู่นั่นเอง
หลินเชียนฮู่เห็นเจียงอวิ๋นซุ่ยมาปรากฏตัวตรงหน้าตนก็ตกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้แปลกใจอะไรมากนัก
“คุณหนู ท่านมาได้อย่างไร ?”
เจียงอวิ๋นซุ่ยตอบอย่างว่าง่าย
“ข้ามาตามหาจี้เยี่ยนอัน ข้าเป็นห่วงเขา”
ซ่งจิ้นไม่ได้อยู่ที่นี่ ส่วนเสิ่นชิงจู๋ยังคงยุ่งอยู่กับการปรุงยาแก้พิษ จึงไม่มีใครอยู่เคียงข้างจี้เยี่ยนอัน
เห็ดน้อยเป็นห่วงจี้เยี่ยนอันยิ่งนัก
หลินเชียนฮู่เอ่ยขึ้น “ข้าน้อยจะนำท่านไปหาซื่อจื่อเอง”
จี้เยี่ยนอันมิได้อยู่ในค่าย หากแต่ไปที่จวนของท่านแม่ทัพเฒ่าถัง
“เมื่อคืนท่านแม่ทัพเฒ่าถังถูกลอบสังหาร มีคนเลี้ยงสุนัขถูกติดสินบน วางยาพิษในอาหารสุนัข สุนัขตายไปหลายตัว ท่านแม่ทัพเฒ่าได้รับบาดเจ็บที่แขนท่ามกลางความโกลาหล ซื่อจื่อจึงไปเยี่ยมท่าน”
“แล้วเหตุใดไม่บอกข้าเล่า ?”
นางก็เป็นห่วงท่านปู่ถังเหมือนกันนะ
“เราเร่งฝีเท้ากันหน่อย”
เมื่อเดินทางมาถึงจวนของท่านแม่ทัพเฒ่าถัง เจียงอวิ๋นซุ่ยก้าวเดินอยู่ก็พลันหยุดชะงักลง
นางหันไปจ้องมองยังมุมหนึ่ง
“ตรงนั้นมีคนซ่อนอยู่”
แทบจะในวินาทีที่เสียงนางเพิ่งจะขาดหาย จี้ซื่อที่แฝงตัวอยู่ในเงามืดตลอดเวลาก็ปรากฏกายวาบขึ้นในพริบตา พุ่งเข้าโจมตีไปยังทิศทางที่นางชี้
มุมนั้นอำพรางตัวได้อย่างมิดชิด ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายยังพกของที่ช่วยกลบกลิ่นกายติดตัวมาด้วย แม้แต่สุนัขในจวนของถังชิงซงก็มิได้รู้ตัว