“ขายหมดแล้ว ขายหมดแล้ว วันนี้แตงเหมันต์หมดแล้วนะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”
เป็นอีกวันที่ขายแตงเหมันต์หมดแต่เช้าตรู่
พ่อค้าต่างถิ่นบางคนเห็นเหตุการณ์นี้ก็พากันงุนงง
“ร้านนี้ขายอะไรหรือ ถึงได้ครึกครื้นถึงเพียงนี้”
ชาวเมืองที่ถูกรั้งถามได้ยินดังนั้นก็เอ่ยขึ้นทันที
“พวกท่านเพิ่งมาเมืองเป่ยเจิ้นสินะ ร้านนี้ขายแตงเหมันต์ แต่ไม่เหมือนแตงเหมันต์ทั่วไป เปลือกบางมาก เนื้อในเป็นสีแดงสด หวานชื่นใจ ลูกใหญ่ขนาดนั้นนอกจากเปลือกบาง ๆ แล้วเนื้อแตงกินได้หมด โดยเฉพาะอากาศเช่นนี้ กัดเข้าไปคำหนึ่งสดชื่นนัก”
“น่าเสียดายที่ร้านค้ากำหนดจำนวนขายต่อวัน มีจำกัด หากมาช้าก็หมดสิ้น เศรษฐีหลายคนอยากจะซื้อแตงเหมันต์ทั้งหมด แต่ตอนนี้ถูกจำกัดให้แต่ละคนซื้อได้เพียงห้าลูก”
เมื่อได้ยินคำบอกเล่า พ่อค้าต่างถิ่นผู้นั้นก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที และเสียดายที่ตนมาสาย มิฉะนั้นคงได้เห็นแตงเหมันต์นี่แล้ว
“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าต้องรีบมาดูเสียหน่อย”
ขณะเดียวกัน เหล่าทหารชั้นผู้น้อยที่กลับมาถึงค่ายแล้ว ต่างกอดแตงเหมันต์มาคนละสองลูก ก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากสหายร่วมรบคนอื่น ๆ ทันที
“น้ำแข็งเล่า น้ำแข็งเล่า”
“นี่ไง นี่ไง เตรียมไว้แต่เนิ่น ๆ แล้ว”
“เร็วเข้า ผ่าแตงเหมันต์วางบนน้ำแข็ง”
ทุกคนล้วนขะมักเขม้นขึ้นมา ชั่วขณะที่ผ่าแตงเหมันต์ กลิ่นหอมหวานก็ฟุ้งกระจาย ชวนให้กลืนน้ำลาย แทบอยากจะกัดเสียคำโต ๆ ในตอนนี้
“คอยระวังมือตัวเองนะ อีกเดี๋ยวกิน”
เพิ่งจะวางแตงเหมันต์ทั้งหมดแช่น้ำแข็งเสร็จ ข้างนอกก็ตะโกนเรียกให้เริ่มฝึกแล้ว