บางคนได้ลิ้มรสแตงเหมันต์แล้วก็ร้องจะซื้อทันที
แตงเหมันต์ผลหนึ่งราวหนึ่งร้อยอีแปะ ผลแตงเหล่านี้ขนาดแตกต่างกันไม่มาก ราคาจึงต่างไม่มากเช่นกัน
ครอบครัวใหญ่ผู้มั่งคั่ง ซื้อทีละหลายผล
ครัวเรือนพอมีอันจะกิน ซื้อสักครึ่งผลก็ยังได้
เหลือแต่พวกยากจนข้นแค้นนัก ได้แต่มองตาละห้อย
เจียงอวิ๋นซุ่ยมองทุกสิ่งอยู่ในสายตา คิดแล้วจึงตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะหั่นแตงเหมันต์เป็นชิ้นเล็กพอดีคำ หนาเท่าฝ่ามือนาง ขายชิ้นละสี่อีแปะ
เช่นนี้ย่อมมีผู้คนซื้อหามากินได้มากขึ้น
ส่วนที่ต้องเป็นพรุ่งนี้ เพราะนางต้องไปนำน้ำแข็งมาจำนวนมาก วางชิ้นแตงเหมันต์ที่หั่นแล้วบนน้ำแข็ง จะกินก็สดชื่นกว่า ทั้งยังไม่เสียง่าย
ร้านขายแตงเหมันต์ของนางค้าขายร้อนแรง พอตกบ่ายก็ขายหมดเกลี้ยง
เจียงอวิ๋นซุ่ยกลับถึงเรือนก็มานับเหรียญทองแดง
เหรียญทองแดงกองพะเนินเท่าภูเขาลูกน้อย เพียงนางนับคนเดียวพรุ่งนี้ยังนับไม่หมด
เจียงอวิ๋นซุ่ยจึงดึงตัวหนานซูกับสาวใช้สองคนมาเป็นลูกมือช่วยนับเหรียญทองแดง
บัดนี้พวกเขาอยู่ในห้องหนังสือของจี้เยี่ยนอัน
เจียงอวิ๋นซุ่ยพลางนับเหรียญทองแดง พลางตั้งหูฟังจี้เยี่ยนอันกับพวกเขาสนทนากัน
“ฝั่งฮ่องเต้เร่งรัดพวกเรามาเป็นครั้งที่สามแล้ว ให้เรานำทัพหนึ่งแสนไปสมทบกับหลี่อวิ๋นจิ่งเพื่อปราบหนานหยางอ๋อง”
มั่วเป่ยเดิมอยู่ใต้การปกครองของสกุลจี่ ฮ่องเต้ก็มิใช่ว่าไม่คิดส่งคนมายึดอำนาจทหารที่นี้ ถึงขั้นเคยลองมาแล้วก่อนที่จี้เยี่ยนอันจะมามั่วเป่ย
ทว่าคนผู้นั้นที่ส่งมา ยังอยู่ได้ไม่ถึงสองปีก็ตายในสนามรบ