"เจ้าตัวน้อยนั่นช่วงนี้ทำอะไรอยู่หรือ?"
ไม่กี่วันมานี้ จี้เยี่ยนอันไปหาเจียงอวิ๋นซุ่ยทุกครั้ง ก็พบว่านางไม่อยู่ในจวน ไปอยู่ที่จวนข้าง ๆ เสมอ
หนานซูนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวขึ้นว่า "เอ่อ... นางออกไปเก็บเด็กหลายคนมา"
จี้เยี่ยนอัน: "หืม?"
น้ำเสียงของหนานซูแฝงไว้ด้วยความจนใจเล็กน้อย
"เจ้าตัวน้อยนั่นเมื่อสามวันก่อนไปเซ่นไหว้ที่บ้านแม่ครัวเฉิน แล้วพบขอทานตัวน้อยสามคนกำลังถูกทำร้าย นางพาคนบุกเข้าไปรุมกระทืบพวกอันธพาลพวกนั้น แล้วก็เก็บขอทานสามคนนั้นกลับมาเลี้ยงดู"
จี้เยี่ยนอัน: ............
คนเราจะเลี้ยงดูกันง่าย ๆ ขนาดนั้นหรือ?
"ในขอทานสามคนนั้น มีสองคนเป็นเลือดผสมของชนเผ่าทุ่งหญ้า"
จี้เยี่ยนอันเข้าใจทันที
ลูกครึ่งไม่ว่าอยู่ฝ่ายพวกเราหรืออยู่บนทุ่งหญ้า ต่างก็ใช้ชีวิตอย่างลำบากไม่น้อย
มั่วเป่ยมีที่ตั้งทางภูมิศาสตร์พิเศษ ติดต่อค้าขายกับชนเผ่าต่าง ๆ บนทุ่งหญ้า จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีเด็กที่เกิดจากชาวต้าเหลียงและชนเผ่าทุ่งหญ้าร่วมกัน
กรณีแบบนี้ถือว่ายังดี เพราะอย่างน้อยพ่อแม่ก็มีความรักต่อกัน ตราบใดที่พ่อแม่ยังไม่ตาย ลูกก็จะไม่ถูกทอดทิ้งง่าย ๆ
แต่ก็มีอีกกรณีหนึ่งคือ ผู้หญิงชาวต้าเหลียงที่ถูกลักพาตัวไปโดยอนารยชน หลังจากถูกช่วยกลับมาได้ก็ตั้งครรภ์ เด็กเหล่านี้เมื่อเกิดมาถูกแม่เกลียดชังได้ยาก บางคนถึงกับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของตนเป็นใคร
อีกกรณีคือหญิงในซ่องสำนักที่บังเอิญมีลูกกับแขกต่างชาติ ลูกครึ่งแบบนี้ก็ยากที่จะมีจุดจบที่ดีเช่นกัน
ดังนั้น ที่มั่วเป่ย การทอดทิ้งเด็กเลือดผสมจึงเป็นเรื่องที่พบได้ทั่วไป