“พวกเจ้าอย่าเลียข้า”
“ตัวข้าเต็มไปด้วยน้ำลาย ชุดก็ยุ่งเหยิง ผมก็กระเซิง”
“ทรงผมสวย ๆ ของข้าพังหมดแล้ว”
เจียงอวิ๋นซุ่ยบ่นพึมพำเสียงเบา
หัวหน้าฝูงม้าเป็นม้าขาวรูปงาม ตัวสูงใหญ่กำยำกว่าตัวอื่น เห็นได้ชัด และที่สำคัญคือมันวิ่งเร็วกว่าม้าตัวอื่นทั้งหมด
บางทีอาจเพราะได้ลิ้มน้ำค้างทิพย์ของนาง ม้าขาวจึงมีท่าทีดีต่อเจียงอวิ๋นซุ่ยขึ้นไม่น้อย กระทั่งมองจั่วจั่วกับโย่วโย่วก็ไม่ขัดหูขัดตามากเหมือนก่อน
สมแล้ว สุภาษิตว่าของฟรีรับไปก็ปากหนัก
ในฝูงม้ายังมีลูกม้า
แต่ต่อให้เป็นลูกม้า ดูแล้วก็ยังสูงกว่าเจียงอวิ๋นซุ่ยอยู่ดี
ลูกม้าเองก็ชอบมาคลอเคลียรอบตัวเจียงอวิ๋นซุ่ยเพื่อขอของกิน
เจียงอวิ๋นซุ่ยใบหน้าน้อยยับย่น บีบคั้นน้ำค้างทิพย์ออกมาเล็กน้อยให้พวกมันกิน
“หมดแล้ว เห็ดน้อยถูกบีบจนไม่มีแล้วจริง ๆ”
เฮ้อ นางรู้สึกว่าตนต้องพยายามดูดซับพลังจันทราให้มากขึ้นกว่านี้
เจียงอวิ๋นซุ่ยค่อนข้างอยากขี่ม้า
ไหนลองดูสักหน่อยว่าจะเลือกสักตัวที่แบกนางไหว ทั้งยังสูงไม่มากได้หรือไม่
กลับมีลูกม้าสีแดงพุทราตัวหนึ่งจริง ๆ
ลูกม้ามีแรงมาก แบกเด็กตัวเล็กจ้อยอย่างนางได้อย่างง่ายดาย หลังก็ไม่กว้างจนเกินไป ขาเล็กสั้นของนางหนีบหลังม้าไว้มั่น
แล้วจึงถามความเห็นลูกม้าอย่างเอาจริงเอาจัง
แต่ลูกม้าฟังไม่เข้าใจ เจียงอวิ๋นซุ่ยพูดจนปากน้อย ๆ แห้งผาก
สองโง่ยืนจ้องตากันตาแป๋ว
ม้าตัวอื่นเริ่มเล็มหญ้าโดยรอบแล้ว