"สวรรค์เอ๋ย พวกเจ้าไปต้อนฝูงม้าป่ามาจากที่ใดกัน นี่คงมีสักสามสิบกว่าตัวกระมัง ดูจากรูปร่างและความเร็วที่วิ่งมาแล้วล้วนเป็นม้าดีทั้งสิ้น"
ม้าดีตัวหนึ่งก็ปาเข้าไปหลายร้อยตำลึงเงิน ตัวที่แข็งแรงที่สุดนำฝูงนั้นยิ่งแล้วใหญ่ หลายพันตำลึงถึงจะซื้อหาได้
ผู้คนไม่น้อยต่างพากันมาดูเหตุการณ์เพราะฝูงม้าป่าที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวนี้
ต่างมองม้าเหล่านั้นด้วยแววตาเป็นประกาย
ในเมื่อเป็นทหาร ใครเล่าจะไม่ปรารถนาม้าเป็นของตนเองสักตัว
ม้าวิ่งเร็ว มีม้าก็เท่ากับมีความหวังรอดชีวิตในสนามรบมากขึ้นอีกหลายส่วน
ทว่าทหารมากมาย แต่ม้ากลับน้อยเกินไป มีเพียงทหารม้าที่ถูกคัดเลือกแล้วเท่านั้นที่จะได้ครอบครองม้าศึกประจำตัว
ทว่าผู้คนเหล่านั้นรวมกันยังไม่ถึงหนึ่งในสามของทั้งหมด
ม้า นับเป็นทรัพยากรสำคัญสำหรับพวกเขา ทั้งยังเป็นสหายร่วมรบคนสำคัญด้วย
พวกเขาเลี้ยงดูและฝึกฝนม้าศึกก็แสนยากลำบาก
จู่ๆ ฝูงม้าป่าสามสิบกว่าตัวมาเยือนเช่นนี้ ไฉนผู้คนจะไม่ตาลุกวาวเล่า
"ตัวสีขาวนั่นงดงามที่สุด ทั้งยังดุร้ายที่สุดด้วย ไม่รู้ว่าใครจะฝึกมันได้"
"หากในม้าเหล่านี้มีสักตัวเป็นของข้าก็คงดี"
"ฝันไปเถิด ยังไม่ถึงคิวพวกเราหรอก"
"นี่ล้วนเป็นม้าป่าหรือ มาจากที่ใด"
"ทำไม เจ้ายังคิดจะไปหาเองอีกหรือ อย่าได้คิดเลย ต่อให้มีก็หนีไปหมดแล้ว"
ภายในกองทัพตระกูลจี้มีกฎว่า หากพบม้าป่าข้างนอกและสามารถฝึกมันให้เชื่องได้ ม้าป่าตัวนั้นจะนับเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของผู้นั้น
แต่ม้าป่าในท้องทุ่งนั้นหายากยิ่งนัก ต่อให้พบ การจะฝึกให้เชื่องก็ยากหนักหนากว่า