"จับได้หรือไม่?"
เจียงอวิ๋นซุ่ยวิ่งอยู่บนทุ่งหญ้า พลันเหยียบหลุมเล็กสะดุดล้ม คลุกคลานลุกขึ้นวิ่งต่อ ก็เหยียบหลุมเล็กล้มอีกครั้ง
สีหน้าเล็ก ๆ ของนางค่อนข้างเรียบเฉย
"เหตุใดจึงมีหลุมมากมายถึงเพียงนี้!"
"ฮ่า ๆ ๆ ……"
อ้วนพ่อครัวใหญ่จูงม้าเข้ามา พวกเขามองดูเด็กน้อยตัวกระเปี๊ยกวิ่งไปวิ่งมา พลันเสียงเพี๊ยะก็หายวับไป ชั่วพริบตากลับยืนขึ้นอย่างงุนงง
วิ่งไปไม่กี่ก้าวก็เพี๊ยะหายไปอีก
แรกเริ่มยังเป็นห่วง ภายหลังกลับกลายเป็นหัวเราะจนทนไม่ไหว
"ล้วนเป็นหลุมที่หนูผีขุดไว้ หนูผีแถบนี้มีมาก หนูผีหนึ่งตัวมิได้ขุดเพียงหลุมเดียว"
เจียงอวิ๋นซุ่ยปัดเศษหญ้าบนร่าง เหตุใดจึงมีเพียงนางที่ซวยถึงเพียงนี้?
"โฮ่ง ๆ"
เสียงสุนัขเห่าดังขึ้น จั่วจั่วคาบหนูผีตัวเล็กจิ๋วเข้ามา
ถูกมันกัดตายแล้ว
เจียงอวิ๋นซุ่ยมองดู หนูผีนั้นตัวจ้อยนิดเดียว ใหญ่กว่าหนูบ้านเพียงสองรอบ
แต่ของเล็ก ๆ เช่นนี้ กลับขุดหลุมเก่งนัก มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง
"ทางนั้นคล้ายมีหมาป่า พวกเราไปดูกัน"
"เสี่ยวอวิ๋นซุ่ยอย่าไปเลยดีกว่า พวกเราฆ่าหมาป่า มิอาจผูกนางไว้ที่ขอบกางเกงได้"
คนทั้งหลายมองเจียงอวิ๋นซุ่ย
เจียงอวิ๋นซุ่ยก็มิ่อยากเห็นพวกเขาฆ่าหมาป่านัก จึงผงกศีรษะ
"เช่นนั้นข้ารอพวกเจ้าอยู่ทางนี้"
"ไอ้ดำไปกับเรา จั่วจั่วโย่วโย่วเฝ้าเสี่ยวอวิ๋นซุ่ยอยู่ที่นี่ อยู่ออกห่าง พวกเราฆ่าหมาป่าเสร็จจะมาตามหาเจ้า"
เจียงอวิ๋นซุ่ยผงกศีรษะอย่างว่าง่าย