ครอบครัวนี้มีสามคน สามีภรรยาคู่หนึ่ง และเด็กชายอายุราวสิบสองปีอีกหนึ่งคน
พวกเขาพากันวิ่งพล่านตามหาคนไปทั่ว ซบหน้าลงกับพื้นร้องขอความช่วยเหลือ
เจียงอวิ๋นซุ่ยเหลือบมองไปยังสองคนที่ขโมยเด็กในฝูงชน
สีหน้าของทั้งคู่ค่อนข้างประหม่า ทว่าไม่มีทางยอมออกมายอมรับเป็นอันขาด
เห็ดน้อยจ้องเขม็งด้วยโทสะ
เจ้าพวกเลวทราม!
ซ่งจิ้นอุ้มเด็กเอ่ยว่า “พวกเจ้ากำลังตามหาเด็กคนนี้อยู่หรือไม่?”
ได้ยินดังนั้นทั้งสามคนก็รีบวิ่งเข้ามา
“หนิวหนิว หนิวหนิวของแม่”
สตรีผู้นั้นยื่นมืออันสั่นเทาออกไป เมื่อแน่ใจว่าเป็นบุตรสาวของตนก็โอบกอดนางพลางร่ำไห้ขึ้นมาทันที
“ใช่หนิวหนิวของข้า ขอบคุณ...ขอบคุณพวกเจ้าจริงๆ”
เด็กน้อยที่อิ่มหนำเบิกตาโตมองบิดามารดาตัวเอง กอดคอผู้เป็นมารดาอย่างใกล้ชิด เอ่ยเรียกแม่อย่างอ้อแอ้
“ขอถามหน่อย เหตุใดหนิวหนิวของข้าถึงได้...”
ชายผู้นั้นยังคงมีความระแวดระวังอยู่ในใจ
ทว่าเมื่อดูจากการแต่งกายของคนเหล่านี้แล้ว ไม่เหมือนผู้ที่ขาดแคลนเงินทองหรือเสบียง แล้วจะมาขโมยเด็กของเขาได้อย่างไร?
ซ่งจิ้นร้องอ้อออกมา นิ้วเรียวยาวชี้ไปทางด้านหลังพวกเขา
“ข้าเห็นนะ คนสองคนนั้นอุ้มเด็กไป”
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มคล้ายสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์
“อีกอย่าง ชายคนนั้นยังอุ้มเด็กคนนี้ไปขายให้กับกลุ่มคนที่กินเนื้อคนโดยเฉพาะอีกด้วย ข้าน่ะปกติแล้วทนเห็นเรื่องเช่นนี้ไม่ได้ที่สุด จึงช่วยเหลือไว้เล็กน้อย”
เจียงอวิ๋นซุ่ยคิดในใจ ข้าเกือบจะเชื่อแล้ว