ปัง——!!!
ต่อหน้าลูก ๆ หลายคน สมองของหยูเจี้ยนเช่อราวกับระเบิดออก
“เวินจือฮวา นังสารเลว วันนี้ฉันจะตีแกให้ตาย”
“หยูเจี้ยนเช่อ ไอ้คนไร้ประโยชน์ กล้าตีฉันก็ลองดูสิ ฉันจะทำให้แกเป็นขันที”
ศึกใหญ่ใกล้ปะทุ หยูเจ้าตี้กับหยูเย่าจู่ต่างก็เข้ามาขวางคนละฝ่าย
ส่วนหยูเจาจ้าวกำลังหาสมุดทะเบียนบ้านอยู่ในห้อง
หยูเจ้าตี้ร้อนใจขึ้นมา หากปล่อยให้หยูเจาจ้าวหาต่อไป สมุดทะเบียนบ้านก็จะตกอยู่ในมือของเธอ
“อย่าตีกันแล้ว อย่าตีกัน หยูเจาจ้าวกำลังหาสมุดทะเบียนบ้านอยู่”
หยูเจี้ยนเช่อกับเวินจือฮวาจึงหยุดมือ
“เร็วเข้า อย่าให้เธอเอาสมุดทะเบียนบ้านไปได้”
เวินจือฮวารีบตะโกนเรียกลูก ๆ ขณะเดียวกันตัวเองก็พุ่งไปทางหยูเจาจ้าว
เห็นเวินจือฮวาร้อนใจถึงขนาดนั้น หยูเจาจ้าวก็รู้ว่าสมุดทะเบียนบ้านต้องอยู่ใกล้ ๆ นี้แน่
เธอยกหมอนไม้ของหยูเจี้ยนเช่อขึ้นมา ฟาดใส่พวกเขาไม่ยั้งจนทุกคนร้องโอดโอย
“นังลูกอกตัญญู แกตี น้องชายทำไม”
พอหยูเจี้ยนเช่อเห็นลูกชายบาดเจ็บก็เจ็บปวดใจทันที ด้วยความห่วงลูก เขาจึงเงื้อมือตบหยูเจาจ้าว
หยูเจาจ้าวที่ไม่ชอบพ่อเฮงซวยคนนี้มานานแล้ว จะยังข่มความเดือดดาลในตัวไว้ได้อย่างไร
เธอฟาดหยูเจี้ยนเช่อซ้ำอีกชุด
“แกกล้าลงมือกับพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง ระวังฟ้าผ่าตาย!”
จากที่หยูเจี้ยนเช่อโกรธจนเดือดดาล ในที่สุดก็เจ็บจนชาไปทั้งตัว รู้สึกราวกับถูกลูกสาวอกตัญญูคนนี้ถลกหนัง ถอนเอ็น และเลาะกระดูกออกไปหมดแล้ว
“ฉันก็ตีพ่อเฮงซวยนี่แหละ”
เวินจือฮวา หยูเจ้าตี้ และหยูเย่าจู่เห็นสภาพน่าเวทนาของหยูเจี้ยนเช่อ ก็ตกใจจนหน้าซีด
นับตั้งแต่โจวเซียงหยางเข้าเรียนมหาวิทยาลัย หยูเจาจ้าวก็กลายเป็นคนซื่อ ๆ ทึ่ม ๆ และถูกรังแกได้ง่าย มาตอนนี้ดูท่าเธอจะแกล้งทำมาตลอด