“แม่”
หยูเย่าจู่กับหยูเจ้าตี้ประคองเวินจือฮวาที่หมดสติ คิดจะพาไปโรงพยาบาล แต่พอรู้สึกว่าเวินจือฮวากำมือแน่นขึ้น ทั้งคู่ก็ชะงักไป พี่น้องจึงรีบช่วยกันหามแม่แท้ ๆ กลับไปยังตระกูลหยู
หยูเจี้ยนเช่อหน้าดำมาตลอดทาง เจ็บใจจนแทบทนไม่ไหว เงินทั้งหมดนี่เป็นของเขา พอถูกไล่ออกก็เอาคืนมาไม่ได้สักแดง
แต่ที่ทำให้เจ็บใจยิ่งกว่านั้นก็คือการถูกสวมเขา หยูเจี้ยนเช่อรู้สึกว่าสายตาทุกคู่ในลานบ้านเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย ทำให้เขาอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี
ถ้าไม่เห็นแก่หยูเย่าจู่ ลูกชายแท้ ๆ ของตัวเอง เขาคงไล่เวินจือฮวาออกจากบ้านไปเดี๋ยวนั้นแล้ว
เขาไม่เลี้ยงเธอหรอก
ยังต้องไปกวาดห้องน้ำอีก เหม็นหึ่งไปหมด
สีหน้าของหยูเจี้ยนเช่อยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ
พอเข้าบ้านมา เขาก็เห็นเวินจือฮวานอนลืมตาน้ำตาไหล จึงพูดตรง ๆ ว่า “พรุ่งนี้ไปหย่ากัน”
เวินจือฮวาตาพร่ามืด นี่มันซ้ำเติมกันชัด ๆ
“เจี้ยนเช่อ เรายังมีเย่าจู่ด้วยกันนะ ฉันไม่หย่า อย่าทิ้งฉันเลย”
เวินจือฮวาทรุดลงคุกเข่าดังตุบ มองหยูเจี้ยนเช่อด้วยแววตาเว้าวอน
แต่หยูเจี้ยนเช่อไม่ใจอ่อนแม้แต่น้อย เรื่องระหว่างเวินจือฮวากับหวังเป๋าเก้นยังติดตา เขาแทบอยากควักลูกตาตัวเองทิ้งเสียด้วยซ้ำ
“พ่อ”
หยูเย่าจู่เพิ่งเอ่ยปาก หยูเจี้ยนเช่อก็ตวาดลั่น “หุบปาก!”
“พ่อคะ ถ้าแม่หย่า แม่ก็ไม่มีทางอยู่ต่อได้แล้ว เห็นแก่ลูกชาย ขอร้องพ่ออย่าหย่ากับแม่เลยนะคะ”
หยูเจ้าตี้อ้อนวอนไม่หยุด ก่อนจะคุกเข่าตามลงไปด้วย แม่ของเธอหย่าไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ต้องกลายเป็นความผิดของเธอแน่
ตุบ!
หยูเย่าจู่ก็คุกเข่าลงด้วย “พ่อ ผมรู้ว่าพ่อเสียใจ แต่แม่ถูกไล่ออกแล้ว พี่สาวก็กำลังจะแต่งงานกับพี่เซียงหยาง พ่อช่วยยังไม่ต้องหย่าได้ไหมครับ”
หยูเจี้ยนเช่อถูกแม่ลูกกอดขาไว้ เขาอยากสะบัดขาเตะพวกเขาออกไป สีหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาเต็มไปด้วยความอำมหิตน่ากลัว