“เจาจ้าว รับไว้เถอะ ถือว่าเป็นการชดเชยที่ฉันให้เธอ”
หยูเจาจ้าวส่ายหน้า “พี่เซียงหยาง พี่ก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน ฉันไม่โทษพี่หรอก งานของหยูเจ้าตี้หายไป พวกเขาชดเชยให้ฉันหนึ่งพันหยวนแล้ว ฉันมีเงิน”
“นั่นเป็นเงินชดเชยจากพวกเขา เป็นสิ่งที่พวกเขาควรให้ และเป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับ”
โจวเซียงหยางเลื่อนถุงกระดาษใส่ซองมาให้ “ในนี้มีเงินหนึ่งพันหยวน ห้าร้อยหยวนเป็นสินสอดที่เตรียมไว้ให้เธอตั้งแต่แรก ส่วนอีกห้าร้อยหยวนพ่อฉันให้แทนโจวไช่เซีย”
“ถึงเราจะไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน ฉันก็หวังว่าในอนาคตเธอจะมีชีวิตที่ดี”
โจวเซียงหยางพูดอย่างเศร้าใจ หยูเจาจ้าวเองก็รู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน
“พี่เซียงหยาง ฉันไม่รับเงินของพี่หรอก พี่ไม่ต้องชดเชยให้ฉัน พี่ยังเรียนไม่จบ ยังไม่มีงานทำ ลุงก็หาเงินมาไม่ง่าย”
“แต่เงินห้าร้อยหยวนของโจวไช่เซีย ฉันรับไว้ ฝากขอบคุณลุงด้วยนะ ส่วนอีกห้าร้อยหยวนพี่เอากลับไปเถอะ”
“เจาจ้าว ฉันกับพ่อคุยกันแล้ว และเห็นตรงกันทั้งคู่ ถ้าเธอไม่รับไว้ ไม่แน่ว่าสุดท้ายเงินอาจตกไปอยู่ในมือหยูเจ้าตี้ก็ได้”
พอโจวเซียงหยางพูดแบบนั้น หยูเจาจ้าวก็รับเงินมา “ขอบคุณนะพี่เซียงหยาง งั้นฉันไม่เกรงใจแล้ว ต่อไปถ้าพี่กับลุงเจอเรื่องอะไร ถ้าฉันช่วยได้ ฉันจะช่วยเต็มที่”
เห็นหยูเจาจ้าวรับเงินไว้ โจวเซียงหยางถึงรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
เรื่องที่เกิดขึ้นคราวนี้กระทบกระเทือนเขามาก
ไม่มีใครชอบถูกวางแผนเล่นงาน ยิ่งเป็นวิธีต่ำช้าเช่นนี้ด้วย
โจวเซียงหยางไม่อยากแต่งงานกับหยูเจ้าตี้ แต่ราคาที่ต้องจ่ายนั้นสูงเกินไป
ความฝันและอนาคตของตัวเอง ความพยายามตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความคาดหวังของพ่อ รวมถึงความปรารถนาสุดท้ายของแม่...