ยายหลิวโกรธจัด ถึงขนาดนี้แล้วลูกชายยังเข้าข้างหวังกุ้ยจืออีก
“แม่”
“อย่าเรียกฉันว่าแม่ ฉันไม่ใช่แม่แก”
ยายหลิวดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัว เหมียวเถียจูตกใจรีบดึงผ้าห่มลง
“แม่ กุ้ยจือเป็นแม่ของต้าเฉียง บ้านนี้แตกสลายไม่ได้”
เหมียวเถียจูไม่พอใจพฤติกรรมของภรรยา แต่ไม่เคยคิดจะแจ้งตำรวจส่งเธอเข้าไป
“งั้นก็จ่ายเงินชดเชย”
ยายหลิวไม่พูดจาไร้สาระกับลูกชาย ยื่นมือออกไปตรง ๆ “เอาเงินมาห้าร้อยหยวน ฉันกับเจาจ้าวคนละสองร้อยห้าสิบ”
มุมปากหยูเจาจ้าวกระตุกนิด ๆ ไม่จำเป็นต้องแบ่งกันเท่า ๆ กันขนาดนั้นก็ได้
แต่เธอไม่ได้พูดอะไร
หวังกุ้ยจือได้ยินดังนั้นก็ระเบิดอารมณ์ทันที พุ่งเข้ามาจากทางประตูอีกครั้ง “ยายแก่ตาย แกจะปล้นเงินหรือไง”
เพียะ!
เหมียวเถียจูฟาดฝ่ามือลงบนหน้าหวังกุ้ยจือ สีหน้าเขียวคล้ำดูน่ากลัว เพลิงโทสะในอกปะทุจนยากจะข่ม “หวังกุ้ยจือ แกเรียกแม่ฉันแบบนี้ได้ยังไง? แม่ฉันเคยทำอะไรให้แกเดือดร้อนหรือไง?”
“เหมียวเถียจู ไอ้สารเลว แกกล้าตบฉันเหรอ!”
หวังกุ้ยจือโมโหจัด แม่ของเธอเองก็เดือดดาล พุ่งเข้ามาข่วนหน้าเหมียวเถียจู
“โอ๊ย เหมียวเถียจู แกกำเริบเสิบสานแล้วหรือไง กล้าตบลูกสาวฉัน!”
“ยายแก่ตาย แกกล้าตีลูกฉัน!”
ยายหลิวผุดลุกจากเตียงคนไข้ แล้วเข้าไปตบตีกับแม่ของหวังกุ้ยจือ
“ตาย...”
หวังกุ้ยจือเห็นแม่แท้ ๆ ถูกแม่สามีตบตี ก็ลืมความเจ็บที่แก้มไปหมด โกรธจนตะโกนใส่น้องชายทั้งสอง “มัวยืนบื้ออะไรอยู่ ยังไม่รีบเข้าไปช่วยอีก!”
น้องชายทั้งสองของหวังกุ้ยจือได้ยินดังนั้นก็รีบพุ่งเข้าไปทันที เหมียวเถียจูโมโหจัด “พวกแกกล้า!”
เขากำลังจะเข้าไปขวาง แต่หวังกุ้ยจือกลับโถมตัวเกาะเขาไว้ทั้งคนเพื่อรั้งไม่ให้ไป