ในโรงพยาบาล พยาบาลกำลังให้น้ำเกลือลดความดันแก่คุณยายหลิว เข็มเย็นเฉียบแทงเข้าไปในผิวหนัง แต่หญิงชรายังคงหลับตาสนิท ใบหน้าซีดขาว ผ่านไปนานก็ยังไม่ฟื้น
เหมียวต้าจ้วงเฝ้าอยู่ข้างเตียงอย่างกระวนกระวาย กำหมัดแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด
ในดวงตาของเหมียวเถียจูมีไฟโกรธที่พยายามข่มไว้ เขาหันกลับไปมองด้านหลัง ไม่ต้องพูดถึงภรรยาเลย แม้แต่แม่ยายกับน้องชายภรรยาทั้งสองคนก็ยังไม่ตามมา เขาจึงรู้สึกผิดหวังมาก
หยูเจาจ้าวปั่นจักรยานพายายเจียงมาถึง ก่อนวางนมผงกับผลไม้กระป๋องลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเบามือ
หยูเจาจ้าวปั่นจักรยานพายายเจียงรีบมาถึง แล้ววางนมผงกับผลไม้กระป๋องลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเบามือ
หมอที่ตรวจอาการกล่าวว่า “คุณยายโกรธจัดจนกระทบหัวใจ ความดันพุ่งสูงมาก ต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อเฝ้าสังเกตอาการสักวันสองวัน ห้ามให้ท่านถูกกระตุ้นอีกเด็ดขาด โชคดีที่พามาส่งเร็ว ไม่อย่างนั้นคงอันตราย ในห้องผู้ป่วยพยายามอย่าส่งเสียงดัง ให้คนไข้ได้พักผ่อนเต็มที่นะครับ”
“หมอครับ แม่ของผมจะฟื้นเมื่อไหร่ครับ”
“จะฟื้นเมื่อไหร่พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกัน คุณไปจัดการเรื่องเข้าโรงพยาบาลก่อนเถอะ”
เหมียวเถียจูรีบไปจัดการเรื่องเข้าโรงพยาบาล
เหมียวต้าจ้วงก็พุ่งออกไปด้วย
หยูเจาจ้าวกับยายเจียงไม่ได้คิดอะไรมาก เข้าใจว่าเหมียวต้าจ้วงตามเหมียวเถียจูไป
“เฮ้อ มีลูกสะใภ้กับบ้านเดิมของลูกสะใภ้ที่เอาแต่ใจขนาดนี้ จวี้ฟางก็ลำบากจริง ๆ”
ยายเจียงเข้าใจยายหลิวดี หากเธอมีลูกสะใภ้แบบนี้บ้าง คงโกรธจนแทบตายเหมือนกัน