เวินจือฮวาเกลี้ยกล่อมให้หวังเป๋าเก้นยอมร่วมมือได้ เพราะหวังเป๋าเก้นอิจฉาโจวเซียงหยางที่เป็น “ลูกบ้านอื่น” มาตั้งแต่เด็ก
สำหรับหวังเป๋าเก้นแล้ว การแย่งคู่หมั้นของโจวเซียงหยางมาได้เป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นเร้าใจอย่างยิ่ง
หวังเป๋าเก้นอายุยี่สิบปีแล้ว แต่เรื่องแต่งงานก็ยังเป็นปัญหาใหญ่
ไม่ใช่ว่าเขาหาภรรยาไม่ได้ แต่จาจินฮวาผู้เป็นแม่มีมาตรฐานสูง มองไม่เห็นหญิงสาวจากครอบครัวธรรมดาอยู่ในสายตา
แม้แต่หยูเจ้าตี้ก็ยังไม่ถูกใจ
ส่วนคนที่ถูกใจเธอ ก็ไม่สนใจลูกชายของเธอ
เอื้อมไม่ถึงคนที่ฐานะสูงกว่า ส่วนคนที่ฐานะพอ ๆ กันก็ล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายจึงทำได้เพียงฝืนใจเลือกหยูเจ้าตี้
ต่อให้เวินจือฮวากับจาจินฮวาจะสนิทกันแค่ไหน เธอก็ไม่อยากได้หวังเป๋าเก้นที่หน้าตาขี้เหร่เช่นนั้นมาเป็นลูกเขย
หยูเจ้าตี้เองก็ไม่อยากแต่งงานเช่นกัน สองแม่ลูกไม่อยากขัดใจกับตระกูลหวัง จึงคิดผลักเคราะห์ให้คนอื่นด้วยการสลับคู่แต่งงานกัน
แต่ไม่คิดเลยว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้
เวินจือฮวาจ้องหยูเจาจ้าวอย่างเกรี้ยวกราด เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะลูกเลี้ยงคนนี้มาทำลายแผนการของเธอ
และก็เป็นลูกเลี้ยงใจร้ายคนนี้ที่ตีเธอจนสลบ แล้วจับเธอกับหวังเป๋าเก้นให้อยู่ด้วยกัน
เวินจือฮวาแค้นจนแทบคลั่ง แต่กลับเถียงหยูเจาจ้าวไม่ชนะ อีกทั้งยังมีเรื่องที่ต้องระแวดระวัง จึงเหลือบมองไปทางจาจินฮวาอยู่บ่อยครั้ง
เธอยังพูดเรื่องเงินสามร้อยหยวนกับคูปองจักรยานออกไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นหากหยูเจาจ้าวไม่ยอมรับ ตระกูลหวังก็จะมาเรียกเงินคืนจากเธออีก
รองผู้อำนวยการโรงงานหวังกำลังกระซิบกระซาบกับจาจินฮวา ไม่มีใครสังเกตเห็นสีหน้าของเวินจือฮวา
เวินจือฮวาอัดอั้นตันใจ
ครั้งนี้เธอถูกลูกเลี้ยงทำให้เดือดร้อนอย่างหนัก
คนกลุ่มหนึ่งมาถึงสำนักงานเขต แล้วได้รู้ว่าผู้บริหารจากโรงงานเครื่องจักรกลและโรงงานทอผ้ากำลังจะมาถึงในอีกไม่นาน