เป็นหยูเจาจ้าว!
เธอเปลี่ยนไปแล้ว
แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเสียทีเดียว
ดวงตาใสกระจ่างราวกับน้ำพุใสในหุบเขา สะอาดสว่างไสว ประหนึ่งซ่อนแสงเจิดจ้าของดวงดาวนับหมื่นไว้ภายใน
เมื่อก่อนเขามองออกชัดเจนว่าในเนื้อแท้ของเธอเข้มแข็งและไม่ยอมแพ้ แต่พออยู่ต่อหน้าโจวเซียงหยาง เธอกลับแสดงเก่งเป็นพิเศษ
ให้ความรู้สึกหวานละมุน นุ่มนิ่ม เรียก “พี่เซียงหยาง” อยู่ได้ไม่หยุด ฟังแล้วชวนให้เสียวฟันเหลือเกิน
ทุกวันเธอเหมือนดวงอาทิตย์ดวงน้อย ร่าเริงน่ารัก ยิ้มสดใส จนคนที่มองเห็นพลอยอารมณ์ดีไปด้วยโดยไม่รู้ตัว
ตอนเรียนมัธยมปลาย หลู่ซื่อเหว่ยย้ายโรงเรียนมา แล้วได้พบหยูเจาจ้าวเป็นครั้งแรก
หลู่ซื่อเหว่ยตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น หัวใจเต้นตึกตัก รู้สึกเพียงว่าหญิงสาวคนนี้ราวกับเติบโตขึ้นมาตรงใจเขาทุกอย่าง ไม่ว่าจะตรงไหนก็ถูกใจไปหมด
แค่พบหน้าเธอครั้งเดียว เขาก็คิดไปถึงหน้าตาลูกสาวที่พวกเขาจะแต่งงานมีลูกกันในอนาคต รวมถึงจะตั้งชื่อว่าอะไรด้วยซ้ำ
ภายหลังเมื่อถามน้องชายอย่างหลู่สือกวง เขาถึงได้รู้ว่าเด็กหญิงน่ารักสวยงามที่เขาเจอตอนร่วมงานแต่งของน้าสาว และช่วยแจกขนมให้แขกคนนั้น ที่แท้ก็คือหยูเจาจ้าว
ตอนนั้นเด็กหญิงมัดผมจุกเล็ก ๆ สองข้าง ขนตายาวหนา ดวงตากลมโตดำขลับราวกับองุ่นดำ มองเขาเป็นประกาย น่ารักนุ่มนิ่ม เธอพูดเสียงเล็กเสียงน้อยว่า “พี่ชาย เจาจ้าวก็อยากกินขนมด้วย”
ตอนนั้นหลู่ซื่อเหว่ยยิ้มแล้วมอบขนมให้เด็กหญิงหนึ่งเม็ด พอญาติผู้พี่เดินมาบอกให้เอาขนมไปให้ทางเจ้าสาวบ้าง เขากลับหยิบขนมให้ญาติผู้น้องไปสองกำมือใหญ่
เด็กหญิงยื่นมือมากอดเขาไว้ แล้วบอกว่าจะเป็นเจ้าสาวของเขา
คนที่มาร่วมงานแต่งล้วนเป็นญาติพี่น้อง ทุกคนจึงหัวเราะกันครืน