สำหรับโจวเซียงหยาง หยูเจาจ้าวมีทั้งความชอบ ความซาบซึ้ง ความพึ่งพา และความพยายามเอาใจ
ตั้งแต่เด็ก เธอกลัวว่าโจวเซียงหยางจะเกลียดเธอ ไม่ต้องการเธอ และกังวลว่าการหมั้นหมายตั้งแต่เด็กของพวกเขาจะถูกยกเลิก
สำหรับเธอแล้ว การหลุดพ้นจากตระกูลหยูแล้วแต่งงานกับโจวเซียงหยาง คือสิ่งที่เธอเฝ้าปรารถนามาตลอด
หากไม่มีแม่โจว พ่อโจว และโจวเซียงหยาง ชีวิตของเธอในตระกูลหยูก็คงยิ่งเลวร้ายกว่านี้
เธอยังพยายามดูแลโจวไช่เซียอย่างเต็มที่ด้วย
แต่ทุกอย่างกลับพังทลายลง
หยูเจาจ้าวเกลียดหยูเจี้ยนเช่อ เวินจือฮวาและลูกทั้งสองของเธอ รวมถึงคนทั้งตระกูลหวังและโจวไช่เซียจนเข้ากระดูกดำ
“คุณหยู อากวงเคยบอกคุณไหมว่า ต่อไปผมอาจมีลูกไม่ได้”
หยูเจาจ้าวพยักหน้า “บอกแล้ว เรื่องลูกฉันไม่ฝืนหรอก”
ชาติที่แล้วเธอขายของตามแผงเพื่อหาเงิน แม้ขาจะหักและใบหน้าเสียโฉม แต่ก็ยังมีคนไม่น้อยแนะนำคู่ให้เธอ ทว่าล้วนไม่ได้หวังดี
แน่นอนว่าเงื่อนไขของพวกเขาก็ไม่ได้ดีเด่อะไร ต่างมุ่งหวังเพียงเพราะเธอทำอาหารเก่ง หาเงินเก่ง และเลี้ยงครอบครัวได้
เธอไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะเรื่องแต่งงาน คบหาดูใจ หรือแม้แต่การมีลูก เธอไม่ได้ยึดติดกับเรื่องพวกนี้
และไม่คิดจะยอมแต่งกับใครส่ง ๆ ด้วย
แต่ก็เคยมีชายคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่แข็งแรง หน้าตาหล่อเหลา ดูเป็นผู้ใหญ่และเย็นชา บอกว่าอยากแต่งงานกับเธอ
ปฏิกิริยาแรกของเธอไม่ใช่ดีใจ แต่กลับตกใจกลัว
คนปกติที่ไหนจะชอบคนขาหักและเสียโฉมกัน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอทำหน้าตาตื่นกลัวระแวดระวังแล้วเข็นแผงขายของวิ่งหนีไป หรือเพราะเขาเห็นแผลเป็นยาวจากคมมีดบนใบหน้าเธอชัดเจน หลังจากนั้นอีกฝ่ายจึงไม่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก