ยามค่ำ หลู่ซื่อเหว่ยเปลี่ยนเป็นชุดพลเรือนสีเทา “ภรรยา ผมจะออกไปกับโห่วจื่อและเหวินจื่อนะ”
“คุณต้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะ”
หยูเจาจ้าวรู้สึกเป็นห่วงมาก
“วางใจเถอะ ผมไม่เป็นอะไรหรอก คุณรีบนอนเถอะ ไม่ต้องรอผม”
หลู่ซื่อเหว่ยจุมพิตหน้าผากหยูเจาจ้าวเบา ๆ แล้วหันหลังจากไป
หยูเจาจ้าวจะหลับลงได้อย่างไร
……
ด้านหลังจุดรับซื้อของเก่าทางตะวันตกของเมืองมีคลังสินค้าร้างแห่งหนึ่ง ใครจะคิดว่าที่นี่เป็นสถานที่ซื้อขายสินค้าของตลาดมืด
ขณะนี้ในคลังสินค้ามีตะเกียงเจ้าพายุสีเหลืองสลัวสองดวง ลังไม้ขนาดเล็กใหญ่กองอยู่บนพื้น กลิ่นยาสูบลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
เสียงแหบพร่าดังขึ้น “พี่แผลเป็น ของรอบนี้ส่งมาให้ครบแล้ว พี่ตรวจนับให้ดี”
“เหลาอู่ เราร่วมมือกันมาหลายปีขนาดนี้แล้ว ฉันยังไม่เชื่อใจนายอีกหรือ แต่เรื่องที่เราทำกัน นายต้องปิดปากให้สนิท ห้ามให้น้องชายของพ่อรู้เด็ดขาด”
“พี่แผลเป็นวางใจได้เลย น้องชายของพ่อผมยังคิดว่าผมกับแม่ยากจนอยู่ ทุกเดือนยังส่งเงินมาให้ผมด้วย”
ชายที่เรียกว่าเหลาอู่พูดอย่างได้ใจ
“ได้ยินว่าคลังสินค้าของห้างสรรพสินค้าพวกนายมีผู้ดูแลสินค้าเป็นผู้หญิงคนใหม่ เป็นคนที่น้องชายของพ่อนายรับเข้ามาเป็นพิเศษหรือ”
“มีเรื่องนี้จริง ไม่รู้ว่าน้องชายของพ่อผมคิดอะไรอยู่ ถึงเอาโควตาของลูกพี่ลูกน้องชายผมไปให้ผู้หญิงคนนั้น ไม่รู้ว่ามีความสัมพันธ์อะไรกัน
ผู้หญิงคนนั้นก็แค่เพ่งเล็งลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงของผม ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผม อีกอย่าง ผมเป็นคนจัดซื้อ ของเข้าคลังเท่าไรก็ขึ้นอยู่กับผม ขอแค่ทำบัญชีให้เรียบร้อยก็พอ”