ตลอดทั้งเช้า หยูเจาจ้าวใจลอยอยากกลับบ้านจนแทบทนไม่ไหว
พอถึงเวลาเลิกงาน เธอก็รีบกลับมาพร้อมกับหลี่เสี่ยวหยุนทันที
หลู่ซื่อเหว่ยบอกว่าจะไปรับเธอ แต่กลับไม่ส่งข่าวมาเลย คงยุ่งอีกตามเคย
พอกลับมาถึง หลู่ซื่อเหว่ย เฮ่อยื่อเลี่ยง และตู้เหวินกลับไม่อยู่
ตอนเช้ารีบไปทำงาน หยูเจาจ้าวเลยไม่ได้ถามว่าหลู่ซื่อเหว่ยมีธุระอะไร
ตอนนี้เธอเห็นเสื้อผ้าของหลู่ซื่อเหว่ยตากอยู่ข้างนอกแล้ว
ยายเจียงบอกว่า “เจาจ้าว สามีของเธอมีธุระด่วนต้องออกไปข้างนอก ให้ฉันมาบอกเธอไว้”
“ค่ะ งั้นฉันขอนอนกลางวันสักหน่อยนะคะ”
เมื่อคืนหยูเจาจ้าวนอนไม่ค่อยหลับ ตอนนี้ง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
เมื่อรู้ว่าหลู่ซื่อเหว่ยปลอดภัย เธอก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ
แต่เพิ่งนอนไปได้ชั่วโมงเดียว หลินเยี่ยนก็มาหา
เธอเดินมาอย่างเร่งรีบจนผมเผ้ายุ่งเหยิง พอเข้ามาในห้องของหยูเจาจ้าว น้ำตาก็ไหลพรากไม่หยุด
“เจาจ้าว บ้านฉันพังแล้ว”
“เกิดอะไรขึ้น อย่าเพิ่งใจร้อนนะ”
หยูเจาจ้าวรีบปลอบหลินเยี่ยน
“ลูกพี่ลูกน้องผู้ชายของฉันถูกจับ บอกว่าเขาค้าขายผิดกฎหมาย เมื่อเช้าพ่อฉันไปทำงานที่ห้างสรรพสินค้า ก็ถูกพาตัวไปจากที่นั่น”
หลินเยี่ยนเห็นกับตาว่าพ่อถูกจับ จึงรีบขอลางานกลับบ้านทันที
แม่ของเธอเก็บข้าวของพาน้องชายกลับไปบ้านยายแล้ว ทั้งยังสั่งให้เธอรีบกลับไปบ้านตระกูลตู้และอย่ากลับมาอีก
“แม่บอกว่าเมื่อคืนแม่ทะเลาะกับพ่อ เพราะหลายปีมานี้พ่อแอบช่วยเหลือป้าสะใภ้ใหญ่กับลูกพี่ลูกน้องผู้ชายของฉันมาตลอด
ตอนแม่แต่งเข้าบ้าน ป้าสะใภ้ใหญ่ก็คอยยุยงให้แม่กับย่าผิดใจกันอยู่เสมอ แม่เกลียดป้าสะใภ้ใหญ่แทบตาย