“เมีย อยากจัดการยังไง? ขอแค่เธอต้องการ ฉันก็จัดการให้ได้”
หลู่ซื่อเหว่ยรู้สึกว่าตอนนี้ตระกูลหยูมีช่องโหว่ให้เล่นงานอยู่ทุกหนแห่ง จะจัดการก็ง่ายดายเหลือเกิน
“ฉันก็ไม่รู้ แต่แค่เห็นพวกเขาใช้ชีวิตไม่ดี ฉันก็มีความสุขแล้ว ฉันไม่อยากให้หยูเจี้ยนเช่อกับเวินจือฮวาหย่ากัน อยากให้พวกเขาผูกมัดกันไปตลอดชีวิต”
ให้พวกเขาต่างฝ่ายต่างทรมานกันไป
เธอยังอยากหักขาทั้งสองข้างของหยูเจี้ยนเช่อ รวมถึงขาของหยูเย่าจู่ด้วย
แต่หยูเย่าจู่ยังต้องลงชนบท ปล่อยให้เขาไปสัมผัสชีวิตในชนบทสักสองสามปีก่อนแล้วกัน
“ถ้าฉันแจ้งความพวกเขา แล้วตัดขาดความสัมพันธ์กับหยูเจี้ยนเช่อ จะส่งผลกระทบกับคุณไหม?”
นี่คือสิ่งที่หยูเจาจ้าวกังวลที่สุด
“ฉันก็ไม่แน่ใจ การตัดขาดความสัมพันธ์คงไม่ส่งผลกระทบหรอกมั้ง”
หลู่ซื่อเหว่ยเองก็ไม่แน่ใจ ถึงอย่างไรอนาคตของเขานอกจากจะขึ้นอยู่กับความพยายามของตัวเองแล้ว ยังต้องดูองค์กรด้วย
องค์กรจะคิดอย่างไร ไม่ใช่สิ่งที่เขาควบคุมได้
“งั้นก็ช่างเถอะ เราจะปล่อยให้ชีวิตกับงานของเราได้รับผลกระทบเพราะพวกเขาไม่ได้ พวกเขาไม่คุ้มค่า”
หยูเจาจ้าวเลิกล้มความคิดนั้นทันที
วิธีแก้แค้นมีตั้งมากมาย ไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงด้วย
เหมือนตอนนี้ที่ได้เห็นตระกูลหยูแตกสลาย หยูเจี้ยนเช่อถูกสวมเขา เวินจือฮวาตั้งท้องลูกของหวังเป๋าเก้น ส่วนพ่อแท้ ๆ ของหยูเจ้าตี้กับหยูเย่าจู่อาจเป็นหวังเต๋อซาน
แต่หยูเจาจ้าวยังไม่ลืมหลินอ้ายกั๋ว พ่อของเจิ้งเยี่ยนอีกคน
เธอคิดว่าเรื่องนี้น่าจะบอกให้พ่อของเจิ้งเยี่ยนรู้ ถึงตอนนั้นคงมีเรื่องสนุกให้ดู
เฮ่อยื่อเลี่ยงพาหลี่เสี่ยวหยุนไปสอบถามที่โรงพยาบาล ส่วนหยูเจาจ้าวก็พาหลู่ซื่อเหว่ยไปตรวจซ้ำ