ช็อกกระจาย!
ที่แท้คนที่เป็นหมันก็คือหยูเจี้ยนเช่อ
หยูเจาจ้าวมองใบหน้าหม่นคล้ำน่ากลัวของหยูเจี้ยนเช่อ ในใจก็รู้สึกสะใจสุดขีด
น่าเสียดายที่ชาติก่อนเธอตายเร็วเกินไป ไม่รู้ว่าตอนแก่หยูเจี้ยนเช่อจะมีจุดจบอย่างไร
“แม่ เด็กคนนี้เก็บไว้ไม่ได้”
หยูเจ้าตี้เอ่ยขึ้น
หยูเย่าจู่ก็รีบสนับสนุนตาม “ไหน ๆ ก็อยู่โรงพยาบาลพอดี ให้หมอเอาออกเลยเถอะ”
แน่นอนว่าเวินจือฮวาเองก็ไม่ได้ชอบเด็กในท้อง แต่คำพูดของลูกทั้งสองทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก
ไม่มีใครสักคนสนใจว่าร่างกายของเธอเป็นอย่างไร
ยิ่งหยูเจี้ยนเช่อทำสีหน้าราวกับอยากกินเธอทั้งเป็น เวินจือฮวาจึงยิ่งอารมณ์เสียอย่างที่สุด
“ไปหย่ากันเดี๋ยวนี้”
หยูเจี้ยนเช่อรู้สึกรังเกียจเธออย่างเหลือทน
“เจี้ยนเช่อ”
เวินจือฮวามองหยูเจี้ยนเช่อด้วยแววตาวิงวอน “เราไม่หย่ากันได้ไหม ถึงอย่างไรเราก็มีเย่าจู่ด้วยกัน ถ้าหย่ากันแล้ว ต่อไปเขาจะไปมีเมียได้ยังไง”
หยูเจี้ยนเช่อมองเธอด้วยสีหน้าเย็นชา “หยูเย่าจู่เป็นลูกผมเหรอ?”
เวินจือฮวาถึงกับหายใจสะดุด อยากจะหมดสติไปอีกครั้งและไม่ต้องฟื้นขึ้นมา จะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับปัญหาเหล่านี้
แต่ตอนนี้เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงเธอกับลูกชาย เธอจำเป็นต้องตั้งสติให้ได้ “เย่าจู่เป็นลูกคุณอยู่แล้ว เป็นลูกที่เราสองคนมีด้วยกัน”
“หึ แล้วคุณใช้ข้ออ้างอะไรไปเอาเงินหนึ่งพันหยวนจากหวังเต๋อซาน?”
ทันทีที่หยูเจี้ยนเช่อพูดจบ ใบหน้าของหยูเจ้าตี้กับหยูเย่าจู่ก็ซีดเผือด
“พ่อหมายความว่ายังไง พ่อจะสงสัยได้ยังไงว่าน้องชายไม่ใช่ลูกของพ่อ”
หยูเจ้าตี้ใจหล่นวูบ ในใจร้องว่าแย่แล้ว
หยูเย่าจู่ยิ่งงุนงง “พ่อ พ่อถึงกับสงสัยว่าผมไม่ใช่ลูกชายของพ่อเหรอ”