หยูเจาจ้าวเคยเห็นคนประเภทสุดโต่งมามากมาย แต่ญาติผู้น้องของน้าสะใภ้ตระกูลลู่แบบนี้ เธอเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกจริง ๆ
“เมื่อก่อนพ่อผมอยากส่งญาติผู้น้องไปเป็นทหาร แต่น้าสะใภ้ตัดใจไม่ได้ ส่วนเจ้าตัวก็ทนความลำบากไม่ไหว เลยไม่ยอมไป”
หยูเจาจ้าวถอนหายใจ “นี่มันคางคกเกาะหลังเท้าชัด ๆ ไม่กัดแต่ก็น่ารำคาญ”
หลู่ซื่อเหว่ยพยักหน้า “คนในบ้านปิดบังเรื่องนี้จากผมหมด เดือนที่แล้วอากวงเผลอพูดหลุดปาก ผมถึงได้รู้ หลังจากน้าชายเสียชีวิต งานก็ตกเป็นของน้าสะใภ้สืบต่อมา รอให้ญาติผู้น้องโตขึ้นก็จะยกงานให้เขา นี่เป็นข้อตกลงที่ทำไว้กับตระกูลลู่
“พวกเขาไม่กล้าแย่งงานกันซึ่ง ๆ หน้า แต่กลับกล่อมให้ญาติผู้น้องของผมยกงานให้ด้วยความเต็มใจ แล้วแบ่งเงินให้เดือนละสิบหยวน ญาติผู้น้องของผมคิดว่าไม่ต้องทำงานก็มีเงินใช้ เลยยอมยกงานให้ลุงของตัวเอง จากนั้นก็หันมาขอให้บ้านผมช่วยหางานให้อีก
“พ่อแม่ผมย่อมไม่ยอม พวกเขาเลยมาหาที่บ้านอยู่บ่อย ๆ
“บ้านผมอยู่ดีกินดี ส่วนบ้านเขาเละเทะเหมือนโคลนตม ช่วยยังไงก็ไม่ขึ้น พอไม่มีเงินก็วิ่งมาขอที่บ้านผม ทั้งคุกเข่าทั้งอ้อนวอน ถ้าไม่ให้สักห้าหยวนก็ไม่ยอมกลับ
“บางคนก็รังเกียจพวกเขา บางคนก็สงสาร แล้วก็ยังมีพวกที่เห็นบ้านผมอยู่ดีไม่ได้ คอยยุให้เรื่องบานปลายแล้วนั่งดูความวุ่นวายอย่างสนุกสนาน”
ตอนนี้หยูเจาจ้าวกับหลู่ซื่อเหว่ยยังไม่รู้ว่า ครอบครัวที่พวกเขาพูดถึงกำลังมุ่งหน้ามาหาพวกเขา หลังจากถูกหยูเจ้าตี้ยุยงจนออกตามกลิ่นมา
หลู่ซื่อเหว่ยพูดต่อ “บ้านพ่อแม่เป็นบ้านในตึก มีสามห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก พ่อแม่อยู่ห้องหนึ่ง อากวงอยู่ห้องหนึ่ง พี่สาวกับน้องสาวอยู่ด้วยกันอีกห้องหนึ่ง เมื่อก่อนเวลาผมกลับบ้านพ่อแม่ก็จะนอนห้องเดียวกับอากวง