หัวใจของซ่งเสี่ยวเหอเต้นแรงขึ้นมาทันที
เธอไม่เคยใช้โล่นี้จริง ๆ มาก่อน แค่รู้ว่าตามคำอธิบายคุณสมบัติ มันควรจะดูดพลังเวทของอีกฝ่ายได้
แต่ของสิ่งนี้ใช้ได้จริงหรือเปล่า ลวดลายสีดำนั่นหมายถึงอะไร
ทว่าตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เจ็ดคนข้างหน้ากำลังประชิดเข้ามา
ลวดลายสีดำบนโล่สว่างวาบขึ้นชั่วขณะเมื่อเธอส่งพลังเวทเข้าไป เกิดวงแหวนแสงสลัวขึ้นบนพื้นโล่
เจ็ดคนที่ล้อมอยู่หยุดฝีเท้ากะทันหัน
"เดี๋ยวก่อน! แสงดำนี่..."
ในฐานะผู้เข้าสอบที่มากประสบการณ์จริง สัญชาตญาณทางร่างกายกำลังบอกเขาว่า สิ่งนั้นไม่ปกติ ถ้าเดินหน้าต่อไปอาจเกิดเรื่องได้
ซ่งเสี่ยวเหอเห็นปฏิกิริยาของพวกเขา เส้นประสาทที่ตึงในใจก็คลายลงเล็กน้อยอย่างเงียบ ๆ
สีหน้าเธอยังคงแสดงความสงบนิ่ง ไม่ได้เขียนความหวั่นไหวลงบนใบหน้า
"ถ้าพุ่งเข้ามาอีก ฉันจะดูดพลังเวทพวกนายให้หมด ไม่มีพลังเวท ก็ใช้สกิลไม่ได้"
"ตอนนั้นถ้าเจอมอนสเตอร์ป่ากับคนอื่น พวกนายใช้สกิลไม่ได้ก็จะถูกคัดออก จะสู้ต่อไหม?"
เจ็ดคนมองหน้ากัน
สายตาของหัวหน้ากลุ่มกระโดดไปมาระหว่างใบหน้าของซ่งเสี่ยวเหอกับโล่แสงลอยสองรอบ
ประสบการณ์จริงของเขาบอกว่า ศัตรูที่ไม่รู้ข้อมูลคืออันตรายที่สุด โดยเฉพาะของที่ดูไม่น่าสนใจแต่แฝงอันตรายถึงตาย
แต่เขาก็ลังเล ถ้าหมอนี่ข่มขู่เฉย ๆ ล่ะ?
ถ้าแสงดำนั่นเป็นแค่เอฟเฟกต์หลอกตาล่ะ?
เขาชั่งใจอยู่สองวินาที กัดฟันกรามพูดเสียงเบากับพวกพ้อง
"...ถอยก่อน อย่าปะทะตรง ๆ รอให้แน่ใจค่อยว่ากัน"
เจ็ดคนเก็บหอกพร้อมกัน ถอยไปไม่กี่ก้าว เปิดทางที่ถูกปิดไว้ให้
ซ่งเสี่ยวเหอไม่ลังเล รีบวิ่งออกจากช่องว่างนั้นทันที ไม่กี่ก้าวก็ดึงระยะห่างจากเจ็ดคนนั้นได้