ชายหนุ่มเจ็ดคนที่เปลือยเปล่ายังคงนั่งยอง ๆ อยู่กับพื้น ในท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ
มือหนึ่งปิดข้างหน้า มือหนึ่งปิดข้างหลัง
บางคนนั่งยองต่ำเกินไปจนข้อเท้าเมื่อย อยากเปลี่ยนท่า แต่พอขยับก็รู้สึกว่าลมโกรกทั่วตัว จึงรีบหดกลับไปอยู่ดี
ใบหน้าของพวกเขาแดงตั้งแต่คอจรดหน้าผาก มีคนก้มหน้ามองดินตรงหน้า อยากขุดหลุมมุดลงไปฝังตัวเองเดี๋ยวนั้น
มีคนเบือนหน้ามองฟ้า แสร้งทำเป็นค้นพบปรัชญาชีวิตบางอย่าง
มีคนหลับตาแน่น ซุกหน้าลงในหัวเข่า แสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องจริง
แต่ไม่มีใครกล้าลุกขึ้น
หัวหน้ากลุ่มนั่งยองอยู่หน้าสุด ท่าทางแข็งทื่อที่สุด
เขาสะบัดหน้าขึ้นมาทันที ดวงตาแดงก่ำ เสียงแหบแตกอย่างสิ้นเชิง
"แกคอยดูเถอะ! พอสอบเสร็จ ฉันจะเล่นงานแกให้ตาย! แกรอให้ฉันออกไปก่อนเถอะ... อย่าหนี! แกหนีไม่พ้นหรอก—"
เพื่อนที่นั่งยองอยู่ข้าง ๆ ก็พูดเสริม เสียงก็แหลมสูงไม่แพ้กัน ปนเปื้อนความอับอายและพังทลาย
"ฆ่ามันเลย! ถอดเสื้อผ้ามันด้วย ให้มันแก้ผ้าวิ่ง!"
"ให้ตายเหอะ ข้าไม่เคยขายหน้าขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต! เรื่องนี้ไม่จบแน่!"
"นี่มันอุปกรณ์บ้านี่อะไรเนี่ย! เอาไว้ถอดเสื้อผ้าคนโดยเฉพาะเลยรึไง? ใครออกแบบมา? สมองป่วยหรือเปล่า!"
"ต่อไปฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนที่โรงเรียน! ทั้งระดับชั้นเห็นก้นฉันหมดแล้ว—"
ทั้งเจ็ดคนตะโกนต่อว่าไม่หยุด แต่พวกเขาทั้งหมดนั่งยองอยู่กับพื้น ไม่มีทางปล่อยมือไปไล่ตามใครได้
ซ่งเสี่ยวเหอยืนอยู่ที่เดิม สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ปลายเท้าตัวเอง
เธออ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
อยากจะอธิบายว่า "ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าโล่นี้เอาไว้ทำแบบนี้"
"ฉันคิดว่ามันแค่ดูดมานาได้"
"พี่ชายก็ไม่เห็นบอกให้ชัดเจน"
แต่ทุกคำพูดอัดแน่นในลำคอ ติดขัดเป็นก้อน สุดท้ายก็พูดออกมาได้เพียงประโยคเดียว
"ฉะ... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น... ทุกคนขอโทษด้วยนะ..."
ในใจเธอระบายอย่างบ้าคลั่ง:
นี่มันอุปกรณ์อะไรกันแน่เนี่ย!
ทำไมถึงเอาไว้ถอดเสื้อผ้าคนโดยเฉพาะ
พี่ชายทำอะไรบ้า ๆ ออกมากันแน่!
อุปกรณ์ไม่ควรจะเอาไว้ใช้ในดันเจี้ยนเหรอ?
มีดันเจี้ยนไหนต้องถอดเสื้อผ้ามอนสเตอร์ถึงจะผ่านได้บ้างเล่า!
เธอหันหลังแล้ววิ่งหนีทันที