ซ่งเสี่ยวเหอยิ่งวิ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เธอวิ่งพ้นเขตที่มีพายุทรายหนาแน่นที่สุดแล้ว
ยอดหยวนหลิงที่อยู่สุดปลายสายตาค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นจากโครงร่างที่พร่ามัว
เธอเริ่มแซงคนข้างหน้าไปทีละคน
มีคนกำลังหมอบอยู่หลังเนินทราย สู้กับกิ้งก่าทรายตัวหนึ่ง
พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเงาสีขาววาบผ่านข้างตัว พัดพาเอาทรายปลิวเข้าใส่เต็มหน้า เขาอึ้งไปสองวิถึงได้รู้ว่านั่นคือคนเป็น ๆ
มีคนกำลังเผชิญหน้ากับผู้เข้าสอบอีกคน ทั้งคู่เดินวนหากันหาช่องโหว่
เหลือบไปเห็นจุดเล็ก ๆ ที่ไกลออกไปเรื่อย ๆ พุ่งตรงไปทางยอดหยวนหลิง
ทั้งสองหยุดมือพร้อมกัน มองแผ่นหลังนั้นหายลับไปไกล
แล้วหันมาสบตากัน ต่างคนต่างไม่นัดหมาย หยุดสู้ต่อ โดนคนทิ้งห่างไปไกลขนาดนี้แล้ว จะเสียเวลาอยู่ที่นี่ให้เปล่าประโยชน์ทำไม
คนข้างหน้าน้อยลงเรื่อย ๆ
ผู้เข้าสอบส่วนใหญ่ที่วิ่งนำอยู่ตอนนี้ ต่างกำลังเร่งสปีดสุดท้ายอยู่บริเวณตีนเขา
ก่อนออกตัว เป้าหมายที่เธอกำหนดไว้คือแค่ติดสิบอันดับแรกก็พอ
เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าจะมีผู้แข็งแกร่งสักคนมาขวางกลางทาง โดนคัดออกแล้วส่งกลับจุดเทเลพอร์ต
แต่สถานการณ์ตอนนี้คือ——เธอฝ่ามาถึงจุดนี้ได้ยังไงก็ไม่รู้ ถึงวิธีจะออกจะหน้าด้านไปหน่อย ถอดเสื้อผ้าคนมามากมาย แต่ตอนนี้เธอไม่สนแล้ว
เธอเหลือความคิดเดียวคือ แม้แต่ที่หนึ่ง ตัวเองก็สมควรลงไปชิงเหมือนกัน
ถ้าได้ที่หนึ่งจริง ๆ พี่ชายจะชมฉันไหมนะ
เขาจะลูบหัวฉัน พูดว่าเสี่ยวเหอเก่งมาก จากนั้นก็ยีผมฉัน แล้วตกลงดูซีรีส์รักกับฉันสักแป๊บนึงไหมนะ
แล้วลุงลู่กับป้าเฉินที่รับเลี้ยงฉันก็ตัดสินใจถูกแล้ว ฉันไม่ได้ถ่วงใคร แถมยังช่วยพี่ชายได้อีก นี่แหละคือการตอบแทนที่ดีที่สุด
เธอยิ่งคิดยิ่งคึก ยิ่งก้าวเร็วขึ้น
อีกด้านหนึ่ง เจียงเยี่ยนกำลังวิ่งด้วยความเร็วคงที่ อยู่ในกลุ่มหัวแถว
เธอหันไปมองข้างหลัง ร่างสีขาวที่ตามมาติด ๆ กำลังเข้าใกล้อย่างรวดเร็ว ระยะห่างลดลงเรื่อย ๆ จากตอนแรกหลายร้อยเมตร เหลือไม่ถึงร้อยเมตร