ลู่จือสิงหัวเราะแห้ง ๆ สองที ไม่ได้ต่อความ
เย่ชิงหลานก้าวเข้ามาใกล้ “คุณชาย ไปเก็บเลเวลต่อไหมคะ?”
ลู่จือสิงมองแถบทักษะ
[ซอมบี้ตัวน้อย “หลับปุ๋ย (น้ำลายไหล)”]
ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลย
ตัวดาเมจหลักยัง AFK อยู่ ใครจะไปเก็บเลเวลตอนนี้? จะให้เขาไปตีเองหรือไง?
“ไม่เอาละพี่เย่ พักก่อนเถอะ เพิ่งตื่น สมองยังเบลอ ๆ อยู่เลย คิดอะไรไม่ค่อยออก พักสักแป๊บ ตั้งสติก่อน”
เย่ชิงหลานพยักหน้า “ได้ค่ะ ตามคุณชาย”
สโตนถูมือไปมา อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น “คุณชาย ตอนนี้คุณเลเวล 10 แล้วนะ เรียนทักษะพื้นฐานตัวที่สองได้แล้วรึยัง? เมื่อวานได้ยินท่านผู้บัญชาการบอกว่า ซอมม่อนตัวที่สองคุณอยากเลือกแวมไพร์?”
ลู่จือสิงถูกเตือนสติ นึกขึ้นได้
ใช่แล้ว เมื่อวานเสิ่นจิ้งเอาคัมภีร์ทักษะอัญเชิญแวมไพร์มาให้ เขาหยิบใส่มือถือติดตัวไว้
เขาล้วงกระเป๋า คัมภีร์ทักษะยังอยู่ เปล่งแสงสีแดงจาง ๆ
เขาหยิบออกมาจากกระเป๋า ชั่งน้ำหนักในมือ “ใช่ เอาชีวิตรอดไว้ก่อนน่ะ”
เขาเปิดคัมภีร์ทักษะ แผงระบบเด้งข้อความแจ้งเตือน
[คัมภีร์ทักษะ: อัญเชิญแวมไพร์ (ขั้นต้น)]
[เงื่อนไขการเรียน: จอมเวทมรณะ, เลเวล Lv.10]
[คำอธิบายทักษะ: อัญเชิญแวมไพร์ออกมาต่อสู้ให้คุณ แวมไพร์มีสกิล “โล่เลือด” สามารถสร้างโล่แห่งคุณสมบัติมรณะ ป้องกันความเสียหายทางกายภาพและเวทมนตร์]
[ต้องการเรียนหรือไม่?]
สโตนรีบพูด “คุณชายเลือกทักษะได้ถูกแล้ว! ที่สำคัญกว่านั้น อาหู่เป็นนักเวทย์สายสัมพันธ์ธาตุขั้น S เพียงคนเดียวในกองกำลังพิเศษของเรา แถมยังเป็นสายเลือดอีกต่างหาก!
พูดถึงความเข้าใจทักษะประเภทป้องกัน ในเมืองต้าชาง เขายอมเป็นที่สอง ก็แทบไม่มีใครกล้าเป็นที่หนึ่ง”
อาหู่โบกมือปฏิเสธพัลวัน สีหน้าถ่อมตัว แต่แววตามั่นใจซุกซ่อนไว้ไม่อยู่