[แวมไพร์น้อย: “เลือดพวกนั้นไม่สดด้วยนะ เก็บไว้ไม่รู้กี่วัน มีแต่สิ่งเจือปนกับไอความตาย”]
ลู่จือสิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสายตาไปมองซอมบี้ตัวน้อย
แวมไพร์น้อยมองตามสายตาของเขาแล้วถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างโอเวอร์ มือน้อย ๆ ขาวสะอาดทั้งสองข้างยกขึ้นป้องหน้า
[แวมไพร์น้อย: “อ๊วก——”]
ซอมบี้ตัวน้อยสีหน้าเปลี่ยนไป กระโดดลอยขึ้นกลางอากาศทั้งตัว
[???]
[ซอมบี้ตัวน้อยโกรธจัด: “ความเสียหาย +200%”]
[ซอมบี้ตัวน้อย: แกว่า อ๊วก อะไร?! เลือดของข้าเป็นอะไรไป?! เลือดของข้าเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง! กลิ่นอายขุมอเวจี! เต็มไปด้วย—]
[แวมไพร์น้อย: “เต็มไปด้วยพิษศพนะสิ”]
แวมไพร์น้อยต่อท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แล้วหันไปมองลู่จือสิง
[ซอมบี้ตัวน้อย: ใครอยากให้แกดูด! แกอยากได้เลือดข้า ข้ายังไม่อยากให้เลย!]
ลู่จือสิงนวดคลึงขมับ
เขาเดินผ่านระหว่างเจ้าตัวเล็กสองตัว นั่งยอง ๆ แล้วยื่นข้อมือไปตรงหน้าแวมไพร์น้อย
“งั้นใช้เลือดฉันแล้วกัน โอเคไหม? แต่ดูดมากไม่ได้นะ เดี๋ยวฉันซี้แหงเพราะเลือดจางไปก่อน”
แวมไพร์น้อยก้มหน้ามองข้อมือที่ยื่นมาตรงหน้า ดวงตาสีแดงเข้มหรี่ลงนิดหนึ่ง
เธอไม่ตอบรับทันที แต่เอียงคอพิจารณาลู่จือสิงอยู่สองวินาที
แล้วยื่นนิ้วออกมาแตะที่ข้อมือเขาหนึ่งครั้ง
[แวมไพร์น้อย: “งั้นคุณหนูก็จะยอมจำใจชิมเลือดของแกที่เป็นแค่ตัวประกอบนี่หน่อยละกัน”]
เธอก้มศีรษะลง ริมฝีปากแนบลงบนข้อมือของลู่จือสิง
ริมฝีปากเย็นเยียบราวกับแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ สองแผ่น
ดวงตาของเธอสว่างวาบ
ลู่จือสิงรู้สึกว่าเลือดที่ข้อมือไหลออกไปอย่างรวดเร็ว
“ได้ยัง? ฉันรู้สึกเหมือนจะตาลายแล้ว...” ลู่จือสิงพูด น้ำเสียงเริ่มสั่นพร่า
แวมไพร์น้อยไม่ตอบ
เธอหลับตาลง ขนตายาวทาบเงาเป็นพัดเล็ก ๆ ลงบนใบหน้า
มือน้อย ๆ ของเธอไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่จับแขนเสื้อลู่จือสิงไว้