หมัดฟาดลง
ลำแสงสีฟ้าอมขาวปะทะพื้นกลางห้อง
พลังหมัดทะลุผิวพื้น ระเบิดใต้ค่ายกล คลื่นกระแทกแผ่กระจาย ซัดก็อบลินนักรบทั้งสิบตัวลอยกลางอากาศพร้อมกัน
พวกมันหมุน กลิ้ง กระแทกกลางอากาศ
สิ่งที่ตกลงพื้นไม่ใช่ศพที่สมบูรณ์
ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงสามวินาที
[สังหารก็อบลินนักรบ×10 ได้รับแต้มคะแนน +100! ชั้นปัจจุบัน: ชั้นสอง เคลียร์แล้ว!]
[ซอมบี้ตัวน้อยทำปากขมุบขมิบอย่างเสียดาย: ชิ แค่นี้เอง!]
เสียงประกาศดังอีกครั้ง: “ยินดีกับผู้เข้าสอบลู่จือสิง! ชั้นสองเคลียร์แล้ว! ใช้เวลาสามวินาที! โปรดเตรียมพร้อม ห้านาทีเข้าสู่ชั้นสาม!”
ลู่จือสิงมองเวลา
สามวินาที
ประสิทธิภาพนี้เร็วกว่าชั้นแรกอีก
เขาบิดขี้เกียจ เคลื่อนไหวช้าๆ สบายๆ แล้วล้มตัวลงนอน
นอนตรงเป็นไม้กระดานบนพื้นห้องโถง เอามือหนุนหลังศีรษะ เหยียดขาไขว่ห้าง มองเพดาน
สอบนี่มันน่าเบื่อจริงๆ
แต่... ท่าเด็ดนี่เจ๋งดีเหมือนกัน
อย่ามองว่าเป็นแค่มอนสเตอร์ระดับต่ำห้าตัวสิบตัว ตอนนี้เพิ่งชั้นสอง สูงสุดมีถึงสามสิบชั้น
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ข้างหลังต้องมีสิ่งมีชีวิตมารเลเวลสูงกว่า จำนวนมากกว่าแน่
ถึงตอนนั้นไม่ว่ามันจะมากี่ตัว แค่อุดจุดเกิดให้มิด แล้วค่อยๆ ตีก็จบ
..........
ในห้องเฝ้ามองวีไอพี เงียบไปห้าวินาทีเต็ม
ทุกคนจ้องจอหลัก มองคุกกำแพงเลือดหกเหลี่ยมสีแดงคล้ำ
อวี้เสี่ยวกังหลุดเสียงทึ่งแหบๆ
“อ๊ะ นี่มัน...”
ในฐานะเจ้าหน้าที่รับสมัครของห้องพยัคฆ์เขียวแห่งสถาบันมังกรเขียว เขาเคยเห็นวิธีการเคลียร์หอทดสอบมานับไม่ถ้วน
มีแบบอาศัยการเคลื่อนที่หลอกล่อให้มอนสเตอร์ตายเรียด มีแบบใช้พลังระเบิดปิดฉากรวดเดียว มีแบบใช้ซอมม่อนยืนรับแลกเลือดและค่อยๆ บด
มีแม้กระทั่งใช้ปากเกลี้ยกล่อมให้มอนสเตอร์ยอมแพ้
ถึงแม้ว่ากรณีนั้นภายหลังจะพิสูจน์ว่าเป็นเพราะผู้เข้าสอบติดสินบนเจ้าหน้าที่ในหอไว้ล่วงหน้า แต่นั่นก็จัดอยู่ในกรอบที่ "เคยเห็น"
แต่เขาไม่เคยเห็นวิธีแบบนี้ อุดจุดเกิดมอนสเตอร์แล้วยิงฟรี
ตั้งแต่ต้นจนจบ พวกก็อบลินไม่เคยเห็นศัตรูที่มันควรเผชิญด้วยซ้ำ
พวกมันถูกขังในกรงขังทันทีที่วาร์ปเสร็จ แล้ววินาทีต่อมาก็ถูกระเบิดกลายเป็นเศษเนื้อ
อวี้เสี่ยวกังวิเคราะห์อย่างรวดเร็วในใจ