[เจ้าแวมไพร์ตัวน้อย: ไม่คิดว่าแกนี่ก็มีดีเหมือนกันนะ]
[ซอมบี้ตัวน้อย: หึ ธรรมดาอยู่แล้ว เรียนรู้ไว้บ้างก็ดีนะ แต่กรงที่เจ้าสร้างก็พอใช้ได้ อย่างน้อยก็ไม่พัง]
[เจ้าแวมไพร์ตัวน้อย: ไม่มีทางพังอยู่แล้ว เทคนิคคุณหนูข้าไร้ที่ติเสมอ]
ลู่จือสิงไม่สนใจบทสนทนาของพวกมัน เขากำลังดูแผงระบบ
ค่าประสบการณ์พุ่งขึ้นเร็วมาก เร็วจนผิดปกติ
ตั้งแต่เข้าหอคอยมา เขาเลเวลอัพจาก 18 เป็น 19 แล้ว เหลืออีกนิดเดียวก็จะถึง 20
ด้วยความเร็วนี้ แค่อัพอีกหนึ่งเลเวลก็จะปลดล็อกซอมม่อนตัวที่สามได้
ไม่รู้ว่าซอมม่อนตัวที่สามจะระดับไหน...
ชั้นที่สิบเก้า
แสงสว่างของวงเวทเทเลพอร์ตในกำแพงเลือดสว่างขึ้น นักรบครึ่งออร์คถือโล่สิบสองตัวก้าวออกมาจากแสงนั้น
ครึ่งออร์คเป็นมอนสเตอร์ระดับสูงกว่าก็อบลิน ตัวสูงสามเมตรกว่า ร่างกำยำ มือถือโล่เหล็กและค้อนหนาม สวมเกราะเหล็กเก่า ๆ ขาด ๆ ทั่วร่าง
พวกมันนิ่งกว่าและมีระเบียบกว่ามอนสเตอร์กลุ่มก่อน ๆ
แถวหน้าชูโล่ แถวหลังชูค้อน
ซอมบี้ตัวน้อยปรากฏตัวบนกำแพง มองลงมายังกองกำลังครึ่งออร์คที่กำลังตั้งขบวน ดวงตาฉายแววเบื่อหน่าย
[ซอมบี้ตัวน้อย: ขบวนดีแค่ไหนก็ตั้งไม่ได้ในกรงหรอก]
ซอมบี้ตัวน้อยกระโจนลงมาจากฟ้า
หมัดแยกเป็นเงานับไม่ถ้วนกลางอากาศ แต่ละเงาพุ่งเข้าโจมตีศีรษะของนักรบครึ่งออร์คอย่างแม่นยำ
[ข้อความระบบ: "ยินดีด้วยกับผู้สอบ ลู่จือสิง! ชั้นที่สิบเก้าผ่านแล้ว! เวลาที่ใช้: สี่สิบวินาที! โปรดเตรียมตัว ห้านาทีหลังจากนี้เข้าสู่ชั้นที่ยี่สิบ!"]
ซอมบี้ตัวน้อยร่อนลงพื้น สะบัดมือที่เปื้อนเลือดพลางเงยหน้าขึ้นมองกำแพง
[ซอมบี้ตัวน้อย: สี่สิบวินาที ช้ากว่ารอบก่อนนิดหน่อย]
เสียงประกาศดังขึ้น
["ผู้สอบโปรดทราบ! กำลังจะเข้าสู่ชั้นที่ยี่สิบ! เลเวลมอนสเตอร์ในชั้นนี้——Lv.22! และมีมอนสเตอร์บินได้ด้วย! โปรดเตรียมรับมือการป้องกันทางอากาศ!"]
คิ้วของลู่จือสิงขยับเล็กน้อย
มอนสเตอร์บินได้
กำแพงแห่งความสิ้นหวังของเขายังปิดด้านบนไม่ได้ กำแพงหกด้านล้อมเป็นกรงหกเหลี่ยม ด้านบนเปิดโล่ง
นับถอยหลังถึงศูนย์
วงเวทเทเลพอร์ตสว่างขึ้น
เสียงร้องแหลมเสียดแทงดังออกมาจากแสง
"ก้า——!!!"
มอนสเตอร์สิบตัวรูปร่างคล้ายค้างคาว สีขาวเทาทั้งตัว มีปีกบินพุ่งออกมาจากแสง