ลู่เฉ่าเซี่ยยังคงนิ่งดั่งขุนเขา แถมยังไขว่ห้างอย่างสบายใจ
ตัวตรงไม่กลัวเงาคด
ไม่นานนัก ประตูห้องวีไอพีก็ถูกเคาะ
เสียงเคาะเบามาก เบาราวกับกลัวจะรบกวนคนข้างใน
ประตูถูกแง้มออกเล็กน้อย ร่างสองร่างในชุดเครื่องแบบเดินเข้ามาอย่างหวาด ๆ
ซึ่งก็คือชายหญิงคู่ที่ตรวจสัมภาระให้ลู่จือสิงตรงทางเข้าสนามสอบก่อนหน้านี้นั่นเอง
ทันทีที่เข้ามา ทั้งคู่ก็ตกใจกับบรรยากาศในห้องวีไอพี
ลู่เฉ่าเซี่ยนั่งไขว่ห้างบนโซฟาดูละคร ซูหยางเหว่ยกอดอกพิงโซฟา แววตาดุดันราวกับจะกินคน อวี้เสี่ยวกังนั่งตรงกลาง ถือถ้วยชา สีหน้าล้ำลึกคาดเดายาก
ขาของพนักงานชายสั่นเล็กน้อย เหงื่อบนหน้าผากไหลเป็นเม็ด ๆ เสียงก็สั่นเช่นกัน: "ท่า...ท่านผู้บัญชาการ ท่านเรียกพวกเรามีเรื่องอะไรหรือ?"
ซูหยางเหว่ยลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้าไปหาช้า ๆ
เขาไม่ได้เดินเร็ว แต่ทุกย่างก้าวเหมือนเหยียบลงบนหัวใจของทั้งคู่ รองเท้าหนังกระทบพรมเกิดเสียง "ตึง ตึง" ทื่อ ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ
เขาเดินไปหยุดตรงหน้า สูงตระหง่าน มองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา
"การตรวจสอบก่อนสอบของลู่จือสิง เป็นหน้าที่ของพวกนายใช่ไหม?"
พนักงานชายสะดุ้งโหยง: "ซู...ท่านซู ครับ ท่านลู่จือสิงเป็นหน้าที่ของพวกเรา"
ซูหยางเหว่ยยกข้อมือขึ้น จัดแขนเสื้ออย่างใจเย็น
"เจ้าหมอนั่น ตอนเข้าสนาม พวกนายตรวจละเอียดหรือเปล่า?"
"ตรวจ...ตรวจละเอียดแล้วครับท่านซู ทุกอย่างตรงตามระเบียบ"
เสียงพนักงานชายสั่น แต่เขาพยายามตอบให้หนักแน่น
ซูหยางเหว่ยจ้องเขา สายตาราวกับมีด กรีดจากหน้าพนักงานชายไปที่พนักงานหญิง แล้วกรีดกลับมา
เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงต่ำลงกว่าเดิม
"ฉันให้โอกาสอีกครั้ง คิดให้ดีก่อนตอบ
มีรับสินบน หรือถูกใครข่มขู่ จนเมินเฉยต่อการตรวจสอบก่อนสอบของผู้เข้าสอบคนนี้หรือเปล่า?"
เขาหยุดไปชั่วขณะ
"พวกนายน่าจะรู้ดี ว่าการทำแบบนี้ผลลัพธ์ร้ายแรงแค่ไหน
ไม่ใช่แค่ต้องปลดเครื่องแบบ แต่คงต้องใช้ชีวิตครึ่งหลังในคุก ตอนนี้ยอมรับตามตรง ยังนับว่าเป็นการมอบตัว เข้าใจไหม?"
พนักงานทั้งสองหน้าซีดด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น ขาอ่อนยวบ
ตาพนักงานหญิงแดงไปแล้ว ริมฝีปากสั่น อยากพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก
พนักงานชายสูดลมหายใจลึก ทรวงอกกระเพื่อมแรง แล้วยืดอกตรงทันที