ลู่จือสิงกลับถึงห้องนอนไม่นาน ประตูก็ถูกเคาะเบาๆ
สาวใช้สองคนเข็นรถเข็นอาหารเข้ามา กลางรถมีจานกระเบื้องขาวใบใหญ่
ในจานเป็นสเต็กที่ทอดมาพอดี ผิวด้านนอกเหลืองกรอบเล็กน้อย
รอยตัดเผยให้เห็นสีชมพูสดนุ่มนวล กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้ออบอวลไปทั่วห้องในพริบตา พร้อมกับกลิ่นหอมสดชื่นเฉพาะตัวของธาตุลม
เจ้า zombie ตัวน้อยพลันกระสับกระส่าย
["มาแล้วๆ! ข้าสัมผัสได้! กลิ่นนั้นแหละ!"]
ลู่จือสิงเดินไปนั่งที่โต๊ะ เหลือบมองสเต็ก แล้วโบกมือให้สาวใช้
["เข้าใจแล้ว ไม่ต้อง พวกเจ้าออกไปเถอะ"]
สาวใช้โค้งคำนับแล้วถอยออกไป
ห้องเงียบลง
ลู่จือสิงหยิบมีดกับส้อม ตัดชิ้นเล็กส่งเข้าปาก
ตอนแรกเขาคิดว่าเนื้อระดับ medium rare จะมีกลิ่นแปลกๆ แต่ไม่เลย มันละลายในปาก รสสัมผัสนุ่มลื่นสุดๆ
ซอสสูตรพิเศษกลบกลิ่นคาวได้อย่างสมบูรณ์ ดึงกลิ่นหอมรุนแรงของเนื้อออกมา
พลังงานธาตุลมละลายในปากตอนเคี้ยว ไหลลงคอ แผ่กระจายไปทั่วร่างกายเหมือนกระแสอุ่น
"อืม... ไม่เลว สมกับเป็นเชฟประจำบ้าน ฝีมือสุดยอด"
เขาวางมีดกับส้อม ยังไม่ทันได้ตัดชิ้นที่สอง
เจ้า zombie ตัวน้อยก็ปรากฏตัวที่โต๊ะ แล้วฮุบเนื้อที่เหลือในจานเข้าปาก
มันไม่เคี้ยวด้วยซ้ำ กลืนลงคอทันที แล้วถอนหายใจอย่างสุขสม
["อ้า... พลัง! ข้ารู้สึกเหมือนไฟลุกทั่วร่าง!"]
เจ้า zombie ตัวน้อยนิ่งเฉยไม่ได้เลย
สมองมันคิดแต่เรื่องเทพสายฟ้าทอแสงที่สร้างความเสียหายเจ็ดหลัก ถ้าไม่กู้ศักดิ์ศรีคืน ลูกพี่อย่างมันจะเอาหน้าไปไว้ไหนในแถบทักษะ?
มันบิดข้อมือไปมา
["ข้าจะไปเก็บเลเวล จะฝึกฝนสกิลเดี่ยวที่แรงกว่าไอ้สกิลห่วยนั่นให้ได้!"]
มันหันไปทางเจ้าผีน้อย
["เจ้าสาม รอข้าดูเลย! พรุ่งนี้เช้าจะให้ดูว่าระเบิดปรมาณูของจริงเป็นยังไง!"]
เจ้าผีน้อยนั่งอยู่มุมห้อง ผมยาวสีเงินสยายบนบ่า
นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีม่วงครามคล้ายคริสตัลแวบประกายยิ้มเล็กน้อย แล้วพยักหน้า
["ดีจ้ะ... เสี่ยวโยวจะรอพี่ใหญ่..."]
เจ้า zombie ตัวน้อยแข็งทื่อ
["...อะไร? ประชดข้าหรือ? ดีนัก! เธอสูงส่ง! เธอเลิศเลอ!"]
มันพาร่างสีเทาเขียวมุ่งหน้าสู่หน้าต่างด้วยความเดือดดาล ร่างนั้นแวบหายไปในความมืด ไกลออกไป