ทางเข้าสถานีรถไฟใจกลางเมืองต้าชางคลาคล่ำไปด้วยผู้คน
นักเดินทางลากกระเป๋า ผู้มีอาชีพแบกอุปกรณ์ คู่หนุ่มสาวอุ้มลูกเดินเข้าออกหน้าประตู
ซุ้มประตูโค้งขนาดใหญ่แขวนอักษรทองสามตัว “สถานีต้าชาง” สะท้อนแสงอรุณรุ่งดูอ่อนโยน
ลู่จือสิงกับซ่งเสี่ยวเหอมือเปล่า ไม่มีแม้แต่กระเป๋าสะพาย
ซ่งเสี่ยวเหอสวมชุดวอร์มสีขาว
เธอเดินตามข้างลู่จือสิง มองสิ่งรอบตัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ลู่จือสิงยังคงใส่เสื้อเชิ้ตลำลองสีขาว มือล้วงกระเป๋า
ในโลกนี้ การเดินทางไกลอันดับหนึ่งแทบทั้งหมดคือรถไฟมนตร์
บนท้องฟ้ามีสัตว์สิ่งมีชีวิตมารบินได้ระดับสูงหลากหลายชนิด อันตรายสุดขีด ไม่ใช่ว่ามนุษย์สร้างเครื่องบินไม่ได้
แต่เป็นเพราะความสามารถในการป้องกันของเครื่องบินแทบเป็นศูนย์เมื่อเผชิญสิ่งมีชีวิตมารระดับสูงพวกนั้น
เมื่อเทียบกัน รถไฟมนตร์ที่พื้นดินติดตั้งวงเวทป้องกันทรงพลังกลับกลายเป็นพาหนะที่ปลอดภัยและรวดเร็วที่สุด
เสิ่นจิ้งดึงมือลู่จือสิงไว้แน่น ขอบตาแดงเรื่อ
“จือสิง เสี่ยวเหอ ไปถึงโน่นแล้วอย่ามัธยัสถ์ ขาดอะไรก็ซื้อเลยนะ”
เธอหยิบบัตรสีดำสองใบออกจากกระเป๋า
ใบหนึ่งยัดใส่มือลู่จือสิง อีกใบยัดใส่มือซ่งเสี่ยวเหอ
“บัตรพวกนี้เอาไว้ รหัสผ่านเป็นวันเกิดของแกสองคน อย่าลำบากตัวเอง ถ้าใช้หมดแล้ว รีบโทรหาแม่นะ”
ลู่จือสิงก้มมองบัตรใบนั้น ผิวบัตรเป็นสีดำด้าน ขอบมีลายเงินจางๆ พลิกกลับด้านหลังมีกระดาษโน้ตเล็กๆ แปะไว้
ด้านบนเขียนตัวเลขหกตัว ตรงกับวันเกิดของเขา
เขายิ้มพลางเก็บบัตรเข้ากระเป๋า
“ขอบคุณครับแม่ วางใจเถอะ ผมโตป่านนี้แล้ว ดูแลตัวเองได้”
ซ่งเสี่ยวเหอกำบัตรใบนั้นไว้ ปลายนิ้วออกแรงเล็กน้อย