กลับมาที่ลานกว้าง
จู่ๆ ซอมบี้ตัวน้อยก็เอ่ยถาม
[“แล้วรางวัลนั่นล่ะ? หัวใจนั่นน่ะ?”]
ลู่จือสิงครุ่นคิด
“ยังมาไม่ถึง น่าจะได้ของคืนนี้”
เสียงของซอมบี้ตัวน้อยเงียบไปชั่วขณะ แล้วดังขึ้นอีกครั้ง
[“ได้ของแล้ว ต้องกินทันที”]
ลู่จือสิงอึ้งไป
นานๆ ทีจะได้ยินซอมบี้ตัวน้อยพูดจาสุภาพจริงจังแบบนี้
เจ้าเด็กนี่โดนอะไรกระตุ้นมางั้นเหรอ?
เขาถามส่งๆ ไป
“ทำไมล่ะ? อยู่ดีๆ ก็กระตือรือร้นขึ้นมา?”
ซอมบี้ตัวน้อยไม่ตอบ แค่พูดซ้ำอีกครั้ง
[“ได้ของแล้วกินเลย”]
“ได้ๆ ได้ของแล้วจัดให้”
ซอมบี้ตัวน้อยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมอีกประโยค
[“ถ้าจะให้ดี กินดิบๆ เลย”]
ลู่จือสิงมุมปากกระตุก: “ตามใจ แกอยากกินแบบไหนก็กิน”
เจ้าแวมไพร์ตัวน้อยพูดแทรกขึ้นมา
[“นายท่าน ข้าน้อยเห็นว่าที่มันพูดก็มีเหตุผล กินดิบนี่แหละบำรุงที่สุด”]
ลู่จือสิงเอียงคอมองนาง
“แกมาสมทบเอาอะไรด้วย?”
เจ้าแวมไพร์ตัวน้อยเบือนหน้าหนี ไม่ตอบ
ทันใดนั้น ลู่เฉ่าเซี่ยก็เดินเร็วๆ เข้ามา ตบไหล่ลู่จือสิงฉาดใหญ่
“ไอ้เด็กดี! แกนี่เก่งกว่าพ่อสมัยหนุ่มอีกนะ!”
เสิ่นจิ้งกลอกตามองลู่เฉ่าเซี่ย
“เถ้าแก่ลู่ เลิกยกหางตัวเองเถอะ เก่งกว่าเยอะต่างหากล่ะ”
ลู่เฉ่าเซี่ยยิ้มแหยๆ แล้วพูดกับลู่จือสิง