ซ่งเสี่ยวเหอไม่ลังเลอีกต่อไป
เธอสูดลมหายใจลึก ใจสั่งการ
"ต้องขอโทษด้วยนะ"
เส้นสีดำบนหน้าโล่สว่างขึ้นอีกครั้ง ก่อเกิดเป็นลำแสงสีดำเข้มข้น พุ่งตรงเข้าใส่นักศึกษาผู้ทดสอบ
รอยยิ้มของรุ่นพี่ยังติดอยู่บนใบหน้า มองแสงดำนั่นแล้วหัวเราะเยาะ
"น่าขันนัก แค่จัดการเธอฉันไม่ต้องใช้พลังเวทเลยซ้ำ เธอกลับใช้โล่แสงลอยกับฉะ... เฮ้ย?!"
พูดไม่ทันจบ
เสื้อตัวนอกทั้งตัวหลุดจากไหล่ซ้ายราวกับมีใครลอกมันออกจากร่าง
ตามด้วยกางเกง แล้วก็เข็มขัด
เสื้อผ้าทั้งร่างกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยความเร็วสูง ถูกดูดเข้าไปในวังวนสีดำบนหน้าโล่
เพียงชั่วพริบตา เขาก็ยืนเปลือยเปล่าต่อหน้าซ่งเสี่ยวเหอ
เขามองร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง สมองดับวูบไปเต็มหนึ่งวินาที
ยอดฝีมือเลเวล 20 กว่าอย่างเขา โดนเด็กสาวเลเวล 13 ถอดเสื้อผ้าจนหมด?
ต่อหน้าทุกคน?
"แก... แก... เป็นไปได้ไง??"
เขาคำรามลั่น หน้าแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปน
เขากำลังจะพุ่งเข้าไปสั่งสอนซ่งเสี่ยวเหอ แต่เพิ่งก้าวขาออกไป ลมเย็นพัดผ่านหว่างขา เขาก็ตระหนักถึงปัญหาใหญ่หลวง
ตอนนี้ตัวเปล่า
วิ่งตาม? วิ่งทั้งที่ก้นเปล่า?
ร่างของรุ่นพี่แข็งค้างอยู่กับที่
สีหน้าจากโกรธกลายเป็นอาย จากอายกลายเป็นสิ้นหวัง
สุดท้ายก็ทรุดตัวลงนั่งยองๆ ด้วยความเร็วปานสายฟ้า มือทั้งสองปิดจุดสำคัญไว้แน่น ตัวหดเป็นลูกกอล์ฟ
ซ่งเสี่ยวเหอถอยหลังสองสามก้าว ไม่รอให้เขาตั้งตัว หมุนตัวแล้ววิ่งขึ้นเขา
เสียงคำรามดังมาจากข้างหลัง
"อย่าหนี! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
ซ่งเสี่ยวเหอยิ่งวิ่งเร็วขึ้น
"จำหน้าแกไว้แล้ว!!!"
เสียงของรุ่นพี่ก้องไปทั่วเชิงเขา เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและโกรธแค้น
ซ่งเสี่ยวเหอทำเป็นไม่ได้ยิน
ยังไงซะก็ตลอดทางที่มา คนด่าเธอมีเยอะแยะ หูแทบจะด้านชา
คำด่ามันจะทำอะไรฉันได้
ตอนนี้ในใจเธอมีเพียงความคิดเดียว... ปีน!
ปีนขึ้นไป!
.......
กลางเขา
ตอนที่ซ่งเสี่ยวเหอหอบแฮ่กๆ ปีนขึ้นมาถึงกลางเขา คนที่สองก็รออยู่ที่นั่นแล้ว
มองเห็นแต่ไกลว่ามีคนยืนอยู่ มือทั้งสองล้วงกระเป๋ากางเกง ตัวเอียงพิงหินผา
เขาได้ยินเสียงฝีเท้าจึงหันมา มองซ่งเสี่ยวเหอตั้งแต่หัวจรดเท้า
"อืม? เธอมาคนแรกเหรอ?"
"เลเวล 13 กะจ้อยร่อย กลับได้ที่แถมเดินจากเชิงเขาขึ้นมาได้นะ?"