เจ้าแวมไพร์ตัวน้อยวิ่งไปที่โต๊ะยาวแถวแรกตรงส่วนวัตถุดิบแล้วก้มลง
สายตาของนางค่อย ๆ กวาดไปตามสมุนไพรวิเศษเหล่านั้น ปลายนิ้วลากผ่านต้นสมุนไพรทีละต้น
นางหยิบสมุนไพรต้นที่มีใบสีขาวเงินขึ้นมาหนึ่งต้น วางไว้ที่ปลายจมูกดมเบา ๆ แล้ววางลง หยิบเปลี่ยนอีกต้น
ท่วงท่าของนางเชื่องช้ามาก ต่างจากผู้เข้าสอบรอบข้างที่รีบร้อนฉกฉวยแล้ววิ่งหนีไปอย่างสิ้นเชิง
มีคนบนอัฒจันทร์สังเกตเห็นภาพนี้
"เด็กสาวนั่น... ไม่ใช่ เจ้าแวมไพร์ตัวน้อยนั่นน่ะ นางเหมือนกำลังเลือกของอยู่นะ? แล้วก็เลือกอย่างตั้งอกตั้งใจด้วย"
"ซอมม่อนของจอมเวทมรณะไม่ใช่แค่ทำตามคำสั่งง่าย ๆ ได้รึไง? ท่วงท่าของนางทำไมถึงละเอียดขนาดนั้น? การควบคุมระดับยิบย่อยของลู่จือสิงสุดยอดขนาดนี้เลยรึ?"
"ไอ้หนูนี่ฉลาดเกินไปแล้ว ถึงกับควบคุมซอมม่อนให้หยิบของ! ตัวเองนั่งอยู่เฉย ๆ ให้ซอมม่อนทำงาน แถวนี้ก็เขาน่ะสบายสุดแล้ว!"
"นักอัญเชิญก็เป็นแบบนี้แหละ แต่ไม่มีอะไรน่าอิจฉา เขาควบคุมซอมม่อนสองตัวให้เคลื่อนไหว ที่จริงแล้วใช้พลังจิตมหาศาล เหนื่อยกว่าลงมือเองอีกนะ"