เมฆดำมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย บดบังฟ้าจนมืดมิด คลุมทั้งวิหารตื่นรู้ไว้ใต้เงามืด
ในกลุ่มเมฆมีแสงสายฟ้าสีม่วงพลุ่งพล่าน
เสียงฟ้าร้องครืนคราน จากไกลมาหาใกล้ ดังขึ้นและถี่ขึ้นเรื่อยๆ
ทันใดนั้น สายฟ้าหลายสายฟาดลงมาจากฟ้า ผ่าลงบนลานหน้า วิหารตื่นรู้ เศษหินกระจายระเบิด เปลวไฟกระเซ็น
ตรงจุดที่สายฟ้าฟาดลงมา มีเงามังกรอัสนีสีม่วงเลือนรางพลิกตัวว่ายวนอยู่ในเมฆ เสียงคำรามทุ้มต่ำและยืดยาว สะเทือนจนหนังหัวชา
"นี่... นี่มันอะไร?"
"เหมือนจะเป็น... มังกรอัสนีน้ำเงิน?!"
"มังกรอัสนีน้ำเงิน! อาชีพเบอร์เซิร์กเกอร์!"
"ลู่... ลู่เฉ่าเซี่ย! ผู้บัญชาการกองกำลังป้องกันเมือง!"
ร่างหนึ่งห่อหุ้มด้วยแสงอัสนีเต็มฟ้าร่วงลงมาจากฟ้า
เป็นชายวัยกลางคน ร่างสูงใหญ่ ใบหน้าแข็งกร้าว ทั่วร่างมีสายฟ้าพันรอบ ทุกย่างก้าว อากาศรอบๆ จะระเบิดเป็นประกายไฟฟุ้งกระจาย
เขาแต่งกายด้วยชุดลำลอง แต่พลังอำนาจและแรงกดดันนั้น เหนือกว่า เจ้ากัง หลายระดับชั้นจนเทียบไม่ติด
ทั้งสนามเดือดพล่าน
ผู้บัญชาการกองกำลังป้องกันเมืองแห่งต้าชาง มังกรอัสนีน้ำเงินระดับ A ลู่เฉ่าเซี่ย
"เฮ้ยๆๆ! ลู่เฉ่าเซี่ย?! ผู้บัญชาการลู่เหรอ?!"
"ตัวจริงด้วย?! พระเจ้า ผมเคยเห็นเขาในทีวี!"
"เขามาโรงเรียนเราได้ไง?"
"ผู้บัญชาการลู่! ผู้บัญชาการลู่ ทางนี้ครับ! ผมเป็นแฟนคลับ! ที่บ้านผมมีเทปบันทึกการรบของคุณทุกรายการ!"
"ขอลายเซ็นหน่อยครับผู้บัญชาการลู่!"
มีคนชักมือถือออกมาวิ่งเข้าไปแล้ว แต่พอถึงระยะห้าจากลู่เฉ่าเซี่ย เท้าก็หยุดชะงักกะทันหัน แรงกดดันบางอย่างทำให้พวกเขาเข้าใกล้กว่านี้ไม่ได้
เจ้ากังทั้งคนหมุนตัวหนึ่งร้อยแปดสิบองศา ยืนตรง ทำความเคารพ "ผู้บัญชาการลู่!"
ลู่เฉ่าเซี่ยไม่มองพวกเขา
สายตาของเขากวาดไปทั่วสนาม เห็นครูที่พิงกำแพงอยู่ก่อน
แล้วเห็นซอมบี้ตัวน้อยที่คลานลุกจากพื้น สุดท้ายหยุดที่ ลู่จือสิง ซึ่งกำลังคุกเข่าข้างเดียว
ในตาของเขาแวบผ่านความเย็นชา
"นี่มันเรื่องอะไร?"
เจ้ากังรีบเข้าไป ยกยิ้มประจบอธิบาย "รายงานผู้บัญชาการครับ ไอ้เด็กนี่ลงมือตีลูกชายผม ตีเด็ก แล้วคนแก่ก็ต้องออกมายืนแทน ผมกำลังจัดการเรื่องนี้อยู่ครับ"
"ตีเด็ก แล้วคนแก่ออกมายืน?" ลู่เฉ่าเซี่ยทวนประโยคนี้
"ครับ!" เจ้ากังเสียงดังฟังชัด
ลู่เฉ่าเซี่ยพยักหน้า ค่อยๆ เดินช้าๆ สองสามก้าว
เขาเดินไปหยุดตรงหน้าเจ้ากัง ทั้งสองห่างกันไม่ถึงหนึ่งเมตร
ลูกกระเดือกของเจ้ากังขยับขึ้นลง แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อไม่ไหวติง
"ลูกถูกตี ไม่ควรจะต้องกลับไปถามตัวเองก่อนเหรอ ว่าทำไมตัวเองถึงไร้ความสามารถ ถึงได้เลี้ยงไอ้เวรออกมาได้?"
สีหน้าของเจ้ากังเปลี่ยนไป
"แกเป็นถึงหัวหน้ากองใหญ่ของกองกำลังป้องกันเมือง อาชีพ B ชัดๆ ลงไม้ลงมือกับเด็กอายุสิบแปด แกทำให้กองกำลังป้องกันเมืองขายหน้าชิบหาย!"
ทันทีที่ประโยคสุดท้ายหลุดจากปาก ลู่เฉ่าเซี่ยก็ยกเท้า
ไม่มีคลื่นพลัง ไม่มีท่ารวบรวมกำลัง แค่ยกเท้าธรรมดาๆ แล้วถีบออกไป
"ตูม---!!!"
เจ้ากังลอยละลิ่วกลางอากาศเต็มยี่สิบเมตร กระแทกทะลุรั้วเหล็กสนามกีฬา สุดท้ายอัดติดเข้าไปในกำแพงโรงเรียน
ทั้งสนามเงียบกริบ
เขาเดินไปหาลู่จือสิง ย่อตัวลง สบตาระดับเดียวกับเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนขั้นบันได
"บาดเจ็บมั้ย?" เขาถาม
"ไม่เจ็บครับพ่อ แค่ถลอกนิดหน่อย"
มือของลู่เฉ่าเซี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง
สีหน้าเขาไม่เปลี่ยน แต่ทุกคนสัมผัสได้
อากาศดูเหมือนจะเย็นขึ้นกว่าก่อนหน้านั้นอีก
คนบนสนามกีฬาเริ่มซุบซิบกัน
"ฉันหูฝาดรึเปล่า? เขาเรียกพ่อ? เขาเรียกผู้บัญชาการลู่ว่าพ่อเนี่ยนะ?!"
"จบแล้วๆๆ เมื่อกี้ฉันหัวเราะตามไปด้วยรึเปล่า? เขาจะจัดการฉันไปด้วยเลยมั้ย?"
"รีบไปเถอะๆ ก่อนเขาจะสังเกตเห็นเรา"
"โครม---"
เจ้ากังยืนขึ้นมาจากกองอิฐหิน ชุดรบของเขาขาดวิ่นไปครึ่งหนึ่ง คราบเลือดติดที่มุมปาก
สิ่งแรกที่เขาทำหลังยืนขึ้นคือกวาดสายตาที่แดงก่ำไปทั่วฝูงชน แล้วเล็งเป้าหมายอย่างแม่นยำไปที่ เจ้าเทียนซื่อ ซึ่งกำลังย่อตัวเตรียมเผ่นหนี
"ไอ้ลูกเวรเอ๊ย!!!"
เสียงตะคอกนี้ทำให้เจ้าเทียนซื่อตกใจแทบคุกเข่าตรงนั้น
เจ้ากังสาวเท้ากว้างๆ เข้าไป มือหนึ่งจับท้ายทอยของเจ้าเทียนซื่อ ลากเขาออกมาจากฝูงชน สามก้าวเป็นสองก้าวมาถึงหน้าลู่จือสิง ตบหนึ่งฉาดลงบนหัวเจ้าเทียนซื่อ
"ปัง---"
เจ้าเทียนซื่อเข่าทรุดลงกับพื้น
แกทำแต่เรื่องโง่ๆ ข้างนอกทุกวัน! ฉันสั่งให้แกดีๆ แกหาเรื่องให้ฉันตลอด! เรื่องวันนี้แกเป็นคนก่อใช่ไหม? ใช่ไหมแก?!
เจ้าเทียนซื่อถูกตบจนหัวทิ่ม น้ำตาไหลพรากทันที ปากสั่นๆ พร่ำพูด "พ่อ.. พ่อ ผมไม่..."
"ยังจะบอกว่าไม่อีก?!" เจ้ากังตบอีกฉาด
"รีบขอโทษเขาเดี๋ยวนี้!"
เจ้าเทียนซื่อคุกเข่าบนพื้น แหงนหน้ามองลู่จือสิง ริมฝีปากสั่นอยู่นาน สุดท้ายบีบประโยคออกมา "ขอ... ขอโทษครับพี่ลู่... ผม... ผมผิดไปแล้ว..."
ลู่จือสิงก้มลงมองเขา หลุดขำเบาๆ
"ตอนนี้รู้แล้วว่าผิด? เด็กตายถึงเอานมมา น้ำมูกไหลถึงปากถึงรู้จักสั่งซะ โชคลาภมาถึงหน้า ถึงรู้จักฉวย แต่ก่อนไปทำอะไรอยู่?"
เขาสูดลมหายใจลึก "ขอโทษครับ! พี่ลู่... ผมเมามากไป"
"เมาก็ไสหัวไปสิ ไม่ไสหัวจะรอให้ยกกับแกล้มมาเสิร์ฟเหรอ?" ลู่จือสิงเตะเขากระเด็นหนึ่งที
เจ้ากังฝั่งนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลง ล้วงเข็มขัดหนังเจ็ดหมาป่าออกจากเอว ฟาดลงบนก้นเจ้าเทียนซื่อฉาดหนึ่ง
"อ๊าก! พ่อ.. อย่าตีเลยพ่อ เจ็บ!"
"ห้ามร้อง! ร้องทีฉันตีที!!" เจ้ากังฟาดแรงๆ อีกหลายที
"อ๊าก!! ฮ่าๆ! อือๆ... ฮ่าๆๆ... อือๆ" เจ้าเทียนซื่อถูกฟาดจนทั้งร้องทั้งหัวเราะ ทุกร้องหนึ่งครั้งก็ถูกฟาดอีกครั้ง
เพื่อนนักเรียนที่มุงดูยิ่งมากขึ้น
"เฮ้อ! ว่านะ... เจ้าเทียนซื่อจะทนไหวรึเปล่า?"
"ระดับแรงขนาดนี้ คนปกติเกรงว่า 30 วิก็สลบแล้ว ไอ้เจ้าเทียนซื่อนี่หนังหนา น่าจะทนได้สักนาที"
ผิดๆ เจ้าเทียนซื่อเป็นพี่น้องฉัน และอาชีพมันฉันรู้ดีที่สุด ป้องกันสูงลิบ
"โอ้? งั้นนายว่าเจ้าเทียนซื่อจะทนได้ไหม?"
"ฉันว่าเขาทนได้สองนาที!"
อีกด้านหนึ่ง
"ลูกกลับบ้านก่อน พ่อขอจัดการธุระนิดหน่อย" ลู่เฉ่าเซี่ยเหลือบมองลู่จือสิงข้างๆ
ลู่จือสิงตบหัวสิ่งมีชีวิตมารน้อยข้างๆ "ไปกันเถอะ"
เขาก้มลงอุ้มซอมบี้ตัวน้อยนั้น เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองวิหารตื่นรู้อีก
---
ณ คฤหาสน์หลังหนึ่งในหมู่บ้านกวนเจียง เมืองต้าชาง
ลู่จือสิงนอนแผ่หราอยู่บนโซฟา
"เจ้าตัวเล็ก มานี่" ลู่จือสิงกวักมือเรียกซอมบี้ตัวน้อย
ซอมบี้ตัวน้อยกระโดดตึงๆ เข้ามา
ลู่จือสิงยื่นมือไปจิ้มหัวมัน
แกมีความสามารถพิเศษอะไรบ้างไหม?
ซอมบี้ตัวน้อยไม่มีปฏิกิริยา
"ดูสภาพร่างกายแกสิ" ลู่จือสิงนับนิ้ว
"สูงเมตรห้าสิบ ผิวเขียว แขนขาลีบเล็ก"
มุมปากของซอมบี้ตัวน้อยย้อยลงไปนิดนึง
"เอางี้" ลู่จือสิงพิงพนักโซฟา ไขว่ห้าง
ต่อไปแกก็ช่วยซักผ้า หิ้วของให้ฉัน ฉันหิว แกก็ไปผัดกับข้าวสองอย่างให้ฉัน แม้ว่าบ้านเราจะมีแม่ครัวคนใช้พร้อมทุกอย่าง แต่เราต้องเรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเอง จริงไหม?
ซอมบี้ตัวน้อย "......"
อยู่ๆ ร่างของซอมบี้ตัวน้อยก็กระตุกวูบหนึ่ง
ลู่จือสิงอึ้งไป ตรงหน้าปรากฏแผงข้อมูลหนึ่งขึ้นมา
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่พาเนลค่าสถานะของเขา หากเป็นข้อมูลที่มาจากซอมม่อน
[ซอมบี้ตัวน้อยรู้สึกโกรธ]
[ซอมบี้ตัวน้อยแสดงการประท้วงอย่างรุนแรง]
[ซอมบี้ตัวน้อย: สามสิบปีตะวันออก สามสิบปีตะวันตก อย่าดูถูกเด็กจน!]
ลู่จือสิง "???"
"ไม่ใช่... บ้านเราจนตรงไหน?"
เดี๋ยว ประเด็นไม่ใช่นี่
นี่แกไม่ใช่ซอมม่อนเหรอ? แกส่งข้อความได้ด้วย?
มันยื่นมือออกมา ควานหาอะไรอยู่ในเป้ากางเกง
สิ่งแรกที่ควักออกมาคือเข็มทิศขนาดฝ่ามือ แล้วก็ยันต์กระดาษเหลืองปึกหนึ่ง สุดท้ายเหรียญทองแดงสามเหรียญ
ลู่จือสิงมองซอมบี้ตัวน้อยค่อยๆ เอาของพวกนี้ออกจากเป้ากางเกงทีละชิ้น วางเรียงกันบนพื้นตรงประตู
ดูจากเป้ากางเกงนั่นแล้วไม่มีกระเป๋าสักนิด
เอาใส่ของได้เยอะขนาดนี้ได้ยังไง?
ซอมบี้ตัวน้อยไม่สนใจสายตาตกตะลึงของลู่จือสิง
มันนั่งยองๆ ลง แก้เหรียญทองแดงสามเหรียญออกจากเชือกแดง วางลงตรงกลางเข็มทิศ
[ซอมบี้ตัวน้อยกำลังทำนาย]
[เนื้อหาทำนาย: ดวงประจำวัน]
[ซอมบี้ตัวน้อย: อย่ารบกวนข้า]
ลู่จือสิงอ้าปากค้าง แล้วหุบลง
ผ่านไปประมาณสองนาที ซอมบี้ตัวน้อยหยุดการเคลื่อนไหว
[ซอมบี้ตัวน้อย: วันนี้เป็นวันดีสำหรับอัปเลเวล]
[ซอมบี้ตัวน้อยตัดสินใจ: หนีออกจากบ้าน ออกไปตีเวลข้างนอก]
[ซอมบี้ตัวน้อยฝากข้อความ: ข้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้น ข้าจะต้องวิวัฒนาการ ข้าจะต้องเป็นราชาซอมบี้สวรรค์ศักดิ์สิทธิ์แห่งความตายในตำนาน!!]
หา? ไม่ใช่... นี่แกจริงจังเหรอ?
"เฮ้ย เดี๋ยว!" ลู่จือสิงได้สติ วิ่งไปที่ประตูแล้วตะโกน
ยังจะกลับมากินข้าวบ้านอีกไหม? ฉันทำกับข้าวให้ยังไม่ได้เหรอ?
ซอมบี้ตัวน้อยไม่พูดอะไร แค่เดินหน้าต่อไปไม่หยุด
ลู่จือสิงเปิดแถบทักษะโดยไม่รู้ตัว แล้วทั้งคนก็ตะลึงค้างอยู่กับที่
[ซอมบี้ตัวน้อย, LV.1]
[สถานะ: หนีออกจากบ้าน (โหมดโกรธ)]
[อารมณ์: กระหายเลือด (ความเสียหาย +100%)]
ทันใดนั้น