"อึง——"
กระแสไฟฟ้าไหลซึมลึกเข้าไปในแร่ตามรอยร้าว แร่จิตวิญญาณที่เกือบจะแตกสลาย รอยร้าวค่อย ๆ ประสานกัน เนื้อแร่กลับยิ่งแน่นหนาหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม
ทั้งสถานที่เงียบสนิท
ถังซื่อกำหมัดแน่น รูม่านตาหดตัวอย่างรุนแรง
น้องร่วมสำนักที่อยู่ข้างหลังถามเสียงเบา
"ศิษย์พี่... นั่นอะไร?"
อีกคนเสริมอีกประโยค
"นั่นมันสายฟ้า... เธอกำลังใช้สายฟ้าตีเหล็ก? ฝีมือนี้... รุนแรงกว่าวิธีค้อนฟาดปั่นป่วนอีก?"
ถังซื่อเค้นเสียงผ่านไรฟัน
"...เงียบ อย่าพูด"
วิธีค้อนฟาดปั่นป่วนที่เขาฝึกฝนมาครึ่งชีวิต ต่อหน้าฝีมือเหนือธรรมชาติเช่นนี้ กลับหยาบกระด้างเหมือนเด็กไม้แกว่ง
วิชาตระกูลที่เขาภาคภูมิใจ บัดนี้กลายเป็นสิ่งไม่ควรค่าพูดถึง
ตาเฒ่าช่างตีผมขาวที่อยู่ข้าง ๆ ยังไม่ไป มองถังซื่อแวบหนึ่ง ส่ายหน้า พูดเบา ๆ
"ค้อนฟาดปั่นป่วนของตระกูลถังแม้จะร้ายกาจเพียงใด ก็ใช้ค้อนเหล็กทุบออกมา ฝีมือเขาคือพลังธาตุ จะเทียบกันได้อย่างไร? มันอยู่คนละระดับกันเลย"
ถังซื่อมองตามสายตาคนอื่นไปยังขอบแท่นตีเหล็ก ร่างทั้งร่างแข็งค้าง
ลู่จือสิงกำลังพิงราวบันได ค่อย ๆ ฉีกซองขนมเส้นเล็ก สีหน้าสบาย ๆ เฉยเมย
ข้าง ๆ มีคนอดไม่ไหว
"เขากินขนม?! ฉากยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ทุกคนในงานหัวใจแทบถึงลำคอ เขากินขนมเส้นเล็กอยู่?!"
"ดูสีหน้าเขาสิ ตรงไหนเหมือนคนกำลังตีเหล็ก? เหมือนมาเที่ยวเลย!"
"ด้านหนึ่งก็ควบคุมซอมม่อนใช้สายฟ้าตีเหล็ก อีกด้านก็เคี้ยวขนม ใจกว้างเกินไปแล้วมั้ง?"
ทั่วทั้งงานทุกคนกลั้นหายใจ หัวใจตึงเครียด กลับมีแค่เจ้าตัวกินขนมสบาย ๆ ทำสองสิ่งพร้อมกันมั่นคงดั่งขุนเขา
เสี่ยวโยวยกมือขึ้น ค้อนสายฟ้าเต็มไปด้วยแสงไฟฟ้า ฟาดลงดังกัมปนาท
สายฟ้าพุ่งทะลุทั้งแผ่นโล่บลาง แสงไฟฟ้าร้อนแรงเผาโล่จนแดงฉาน
ผู้ชมทั่วงานพากันสูดลมหายใจเยือกเย็นพร้อมกัน
มีคนร้องด้วยเสียงหลุด
"ชุบแข็งด้วยสายฟ้า?! ใช้สายฟ้าชุบแข็งโดยตรงเลย?! ใจกล้าเกินไปแล้ว!"
"ชุบแข็งด้วยสายฟ้าเป็นแนวคิดระดับไหน? ต่อให้ก่อนหน้านี้ตีเหล็กสมบูรณ์เพียงใด หากชุบแข็งพลาดนิดเดียว ทั้งชิ้นก็แตกหมด!"
"ลู่จือสิงมั่นใจจากไหนกัน? ถ้าระเบิด งานก่อนหน้านี้ก็เสียเปล่าหมด!"
ภายใต้สายตาตื่นตะลึงของผู้คน แสงบนร่างโล่ไหลวน