ผู้เข้าแข่งขันคนที่แปดวางค้อนเหล็กลงบนแท่นตีเหล็ก เขาใช้สองมือยันเข่า หอบหายใจแรง ก่อนชูมือขวาขึ้น——สละสิทธิ์
เสียงคร่ำครวญดังระงมบนอัฒจันทร์
แต่เมื่อพวกเขาหันไปมองแท่นตีเหล็กสองแท่นที่เหลืออยู่
ความเสียดายนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความเหลือเชื่ออย่างพร้อมเพรียง
สายตาทุกคู่ในสนามจับจ้องไปที่แท่นตีเหล็กที่มีเปลวไฟเต้นระยิบระยับ
สาวน้อยผมสีเงินยังคงสุขุม มือที่จับค้อนยกขึ้นและฟาดลงแต่ละครั้งเป็นจังหวะมั่นคงไม่เร่งรีบ
ด้านหลังอัฒจันทร์มีคนลดเสียงลงกระซิบ
“ไม่จริงน่า…… สุดท้ายคนที่ได้แชมป์จะเป็นเขาหรือเปล่า? ถ้าชนะขึ้นมา คุณชายตระกูลถังคนนั้นก็……”
คนข้าง ๆ แทรกขึ้น
“อย่าพูดมั่วสิ ถังซื่อยังไม่ได้ใช้วิชาค้อนวายุคลั่งเลย เมื่อกี้แค่วอร์มร่างกายเท่านั้น คอยดูเถอะ ของดีอยู่ข้างหลัง”
ยังไม่ทันขาดคำ——
“ตั๊ง——!!!”
เสียงทุ้มหนักแน่นระเบิดก้อง ความรุนแรงต่างจากการตีเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง แฝงด้วยพลังทะลุทะลวงดุดัน
สายตาบนอัฒจันทร์ทั้งหมดถูกดึงไปยังจุดนั้น
ถังซื่อกำค้อนเหล็กแน่น กล้ามเนื้อแขนระเบิดความเร็วสุดเหลือเชื่อ
บนทั่งตีเหล็ก เสียงค้อนถี่หนาหนักแน่นดังต่อเนื่อง ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ
ช่างตีเหล็กอาวุโสหลายคนที่นั่งแถวหน้าของอัฒจันทร์แทบจะลุกขึ้นยืนพร้อมกัน
“นั่นคือวิชาค้อนวายุคลั่ง! วิชาลับของตระกูลถังที่ไม่ถ่ายทอดสู่ภายนอก! ต่อเนื่อง 81 ครั้ง! พลังทับซ้อนกันทีละชั้น ยิ่งหลังยิ่งน่ากลัว!”
ช่างตีเหล็กสวมแว่นตาสายตายาวข้าง ๆ เริ่มนับนิ้ว พอนับถึงสามสิบกว่าครั้ง เหงื่อเริ่มซึมที่หน้าผาก ปากพึมพำ
“สามสิบเจ็ด สามสิบแปด สามสิบเก้า…… ความเร็วนี้ ไอ้หนูนี่เร็วกว่าถังเอ้อพ่อของมันตอนรุ่นเดียวกันตั้งสองจังหวะ!”
อีกคนเสริม
“นายก็ดูค้อนในมือนั่นสิ นั่นคือค้อนเหล็กลายแดงทายาทตระกูลถัง ถ่วงน้ำหนักสมบูรณ์แบบ เกิดมาเพื่อใช้กับวิชาค้อนวายุคลั่งโดยเฉพาะ”
แขนของถังซื่อขยับเร็วจนเห็นเป็นเงาซ้อน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน
เขาจ้องมองแบบหลอมที่กำลังยืดยาวขึ้น มือตีค้อนลงตำแหน่งเดิมอย่างแม่นยำทุกครั้ง
“ตุ้บ!”
ค้อนสุดท้ายกระแทกลงหนักแน่น
เขากำตัวดาบ ก้าวลงบ่อชุบ
“ฉี่——!!!”
ไอขาวพวยพุ่งขึ้น
ตัวดาบโผล่พ้นน้ำ แสงสีม่วงวาบผ่านผิวโลหะ