ซ่งเสี่ยวเหอมองเขาแวบหนึ่ง แล้วเหลือบมององุ่นลูกนั้น ก่อนจะส่ายหัว
“ไม่อยากกิน” เธอว่า
แล้วก็หมุนตัวเดินออกไป
ลู่จือสิงมองแผ่นหลังของเธอลับหายไปตรงทางเข้าเต็นท์ มือยังชูองุ่นค้างกลางอากาศ
เขาค่อยๆ ชักมือกลับ ยัดเข้าปากตัวเอง
ไม่รู้ทำไม ลูกนี้มันดูไม่หวานเท่าเมื่อกี้แล้ว
แวมไพร์ตัวน้อยเดินเท้าเปล่าเข้ามา หล่อนมาหยุดที่ข้างเตียง ยื่นมือมาหยิบองุ่นลูกหนึ่งเข้าปาก
[แวมไพร์ตัวน้อย: น้องสาวนายน่าจะโกรธแล้วนะ]
“ฉันรู้”
[แวมไพร์ตัวน้อย: ไม่อยากไปง้อหน่อยเหรอ?]
ลู่จือสิงเงียบไปครู่หนึ่ง “รอให้จบเกมนี้ก่อน”
[แวมไพร์ตัวน้อย: คุณหนูเบื่อแล้ว อยากกลับบ้าน]
[ซอมบี้ตัวน้อย: กลับบ้าอะไร!]
ไอคอนของซอมบี้ตัวน้อยกระโดดพล่านอยู่ในแถบทักษะ
[ซอมบี้ตัวน้อย: ที่นี่ยังมีมอนสเตอร์อีกตั้งเยอะให้ฆ่า นี่มันสวรรค์ชัดๆ! จะกลับไปทำไมกัน? ข้าเสนอให้สร้างบ้านกลักไม้ขีดอยู่ที่นี่เลย! ไม่ไปไหนแล้ว!]
ซอมบี้ตัวน้อยกระโดดพรวดออกมาจากวงเวทอัญเชิญ มันนั่งยองๆ ลงกับพื้น แล้วเริ่มควักของออกจากหว่างขา
เข็มทิศ, เหรียญทองแดง, ยันต์กระดาษเหลือง, แท่งหมึก, ครกหินเล็ก— ถูกหยิบออกมาทีละชิ้นๆ
ลู่จือสิงก้มมองมัน “จะทำอะไรน่ะ?”
[ซอมบี้ตัวน้อย: รู้สึกไม่ค่อยดี ต้องยื่นดูสักหน่อย]
เหรียญทองแดงหมุนติ้วๆ ชนกัน บนเข็มทิศ และในที่สุดก็หยุดนิ่ง
ซอมบี้ตัวน้อยก้มมองตำแหน่งของเหรียญ ดวงตาทั้งสองข้างเล็กใหญ่ไม่เท่ากันหรี่ลง
[ซอมบี้ตัวน้อย: ขวางสามตั้งสี่เก้าคดเคี้ยว กระแสใต้น้ำซ่อนประตูลี้ลับ คลื่นซัดพันตลบลึกไร้สุ้มเสียง ไข่มุกเม็ดงามรอให้ท่านไขว่คว้า]
ลู่จือสิงจ้องตัวอักษรพวกนั้นสามวินาทีเต็ม “พูดภาษาคนที”
[ซอมบี้ตัวน้อย: มีสมบัติอยู่ใต้น้ำ]
“สมบัติอะไร?”
[ซอมบี้ตัวน้อย: ไม่รู้]
แวมไพร์ตัวน้อยเดินมาจากข้างเตียง ชะโงกหน้ามองตำแหน่งเหรียญบนเข็มทิศ ดวงตาของหล่อนหรี่ลงเล็กน้อย
[แวมไพร์ตัวน้อย: เฮอะ งมงายไร้สาระ]
[ซอมบี้ตัวน้อย: ว่าไงนะ?!]
[แวมไพร์ตัวน้อย: คุณหนูบอกว่า— งมงายไร้สาระ ซอมบี้มาดูลายเซียมซี จะไม่ให้ใครเขาหัวเราะเยาะได้ยังไง]