เคยเห็นแต่คนพามาฟาร์มเลเวล กับพวกคุณหนูออกมาใช้ชีวิตก็ไม่แปลก
แต่ที่ย้ายบ้านมาอยู่หน้าแนวคลื่นสิ่งมีชีวิตมารนี่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
เขาดึงสายตากลับมามองเย่ชิงหลานอีกครั้ง
"นี่ก็คือคุณชายของท่านผู้บัญชาการลู่สินะ?"
"ก็สมแล้ว... อลังการเหลือเกิน สมเป็นคุณชายตระกูลดัง ต้องมาเจออะไรเป็นเป็นตายอย่างคลื่นสิ่งมีชีวิตมาร ยังใช้ชีวิตเหมือนมารีสอร์ตได้เลย"
ในใจเขาแสยะเย็น
เลเวลที่ยัดมาแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร?
มีแค่เลเวลกับค่าพลัง แต่ไม่มีสกิลและประสบการณ์จริง ก็แค่ซูเปอร์มินเนี่ยนตัวหนึ่ง
แถมยังเป็นจอมเวทมรณะที่ไม่มีความผูกพันกับซอมม่อนอีก เรียกว่าสิ้นเปลืองทรัพยากรชัดๆ
คนแบบนี้นอกจากเกิดเป็นแล้วก็ไม่มีอะไรดีสักอย่าง
มือของเย่ชิงหลานกดลงบนมีดสั้นที่เอว
"จางเฉา ถ้าปากนายไม่ใช้ ฉันช่วยเย็บให้ได้นะ"
จางเฉายกมือทำท่ายอมแพ้
"อย่าๆ กัปตันเย่ ผมล้อเล่นเฉยๆ ที่มานี่มีเรื่องจริงจะคุย"
"มีผายก็รีบตดออกมา"
จางเฉาหุบรอยยิ้ม ชี้มือไปทางหุบเขาลึก
"ตามธรรมเนียมที่ผ่านมา เมื่อเจอภัยพิบัติใหญ่แบบคลื่นสิ่งมีชีวิตมาร ปกติพวกเราร่วมมือกันจัดการ ประสิทธิภาพสูงสุด"
"แต่ครั้งนี้พิเศษหน่อย คุณชายของพวกคุณมุ่งฟาร์มเลเวล คุณหนูของเราก็เช่นกัน"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
"พระน้อยบิณฑบาตมาก รุมตีปนกัน เดี๋ยวจะแย่งมอนฯ เสียน้ำใจ หน้าไม่ดีทั้งคู่"
เย่ชิงหลานไม่รับคำ เจ้ารอให้เขาพูดต่อ