หอทดสอบด้านนอก ลำแสงเทเลพอร์ตขนาดยักษ์ค่อย ๆ จางหายไป
ร่างของลู่จือสิงปรากฏขึ้นกลางลานกว้าง ยังคงมีท่าทางเซื่องซึมเหมือนเดิม แม้แต่ตอนเดินยังเชื่องช้าราวกับเพิ่งตื่นนอน
เขาเอามือปิดปากหาว ตาขอบแดงเล็กน้อย
ผู้คนรอบข้างโกลาหลขึ้นมาทันที
"ออกมาแล้ว! คุณชายลู่ออกมาแล้ว!"
"นี่คือตัวโหดที่เคลียร์ทะลุชั้น 30 งั้นเหรอ? ทำไมดู... เหมือนคนยังงัวเงียอยู่เลย?"
คนสอบตัวสูงผอมที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะในลำคอแล้วตบบ่าเขา
"นายรู้จักอะไร? นี่เขาเรียกว่าความผ่อนคลายของคนแข็งแกร่ง! ดูคนที่ออกมาก่อนหน้านี้สิ
แต่ละคนดูทุลักทุเลจะตาย เสื้อผ้าขาด ทรงผมหลุดรุ่ย หายใจหอบเหมือนหมา
นายดูคุณชายลู่สิ เสื้อผ้าเรียบกริบ ทรงผมไม่ยุ่ง แถมยังหาวอีก! นี่แหละคนเล่นขั้นเทพของจริง!"
"ผมว่าคุณหนูซูก็เป็นนะ"
คนสอบอีกคนลดเสียงลง แล้วไปทางใดทางหนึ่งในฝูงชน
"ชู่ว...! นายไม่อยากมีชีวิตแล้วรึไง! พ่อของหล่อนมองอยู่ตรงนั้นนั่น! ถ้าให้ใครได้ยิน นายอาจถูกพาตัวไปทุ่งหลังโรงเรียนเป็นต้นสนมนุษย์เลยนะ"
หลายคนหดคอพร้อมกัน เสียงก็เบาลงอีก
ฝั่งสาว ๆ มีปฏิกิริยาตรงไปตรงมากว่า
"ฮือออ... หล่อมาก หล่อจนขาแทบปิดไม่สนิท..."
เด็กสาวคนหนึ่งที่รวบผมหางม้ากุมหน้าอก สายตาจับจ้องลู่จือสิงเขม็ง แววตาแทบมีประกายน้ำออกมา
เพื่อนข้าง ๆ ผลักเธอเบา ๆ: "ระวังภาพลักษณ์หน่อยสิ! คุณชายลู่เขาไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำ!"
"ไม่รู้จักไม่เป็นไร! ฉันรู้จักเขาก็พอ!"
สาวหางม้าตอบอย่างเต็มปากเต็มคำ แล้วหันไปถามเพื่อนอีกคน
"เธอว่าใช่ไหม?"
เด็กสาวอีกคนกัดริมฝีปาก สายตาก็จับจ้องที่ลู่จือสิงไว้แน่น
"ฉันอยากเป็นบอสตัวนั้น อยากถูกเขากดลงกับพื้นแล้วจัดการดุดัน..."
"น้องเย็นหน่อย!"
"เย็นไม่อยู่แล้ว!"
ซูโยวหรานยืนอยู่ในเงามืดของฝูงชน กอดอก สายตาเย็นชา
สายตาของเธอจับจ้องเด็กหนุ่มที่ถูกรายล้อมไปด้วยผู้คน
เขาถูกกลุ่มคนห้อมล้อม บางคนยื่นน้ำให้ บางคนส่งผ้าขนหนูให้ บางคนถือกระดาษปากกาอยากได้ลายเซ็น
เสียงที่ทรงอำนาจดังกลบทั้งสนาม: "เงียบ! เอะอะเอ็ดตะโร เป็นการเป็นงานอะไร! คิดว่าที่นี่เป็นตลาดสดรึไง?!"
หัวหน้าผู้คุมสอบยืนเอามือไพล่หลัง อยู่บนยกพื้นสูงด้านหน้าลาน กวาดตามองคนสอบนับหมื่นด้านล่างอย่างเย็นชา