สิ่งมีชีวิตมารเงามืดร้ายกาจหยุดอยู่ที่ขอบพายุ
ไม่ใช่มันอยากหยุด แต่มันจำเป็นต้องหยุด
แรงดึงมหาศาลของพายุเหมือนมือยักษ์ที่มองไม่เห็น ตรึงมันไว้กลางอากาศอย่างแน่นหนา
ปีกของมันกระพืออย่างบ้าคลั่ง พยายามดิ้นหลุดจากแรงดึงนั้น แต่ทุกการกระพือก็ไร้ผล
การดิ้นรนของสิ่งมีชีวิตมารเงามืดร้ายกาจน้อยลงเรื่อย ๆ มันถูกควบคุมอย่างแข็งขันอยู่กลางใจพายุ
ซอมบี้ตัวน้อยพุ่งออกมาจากพายุ มือหนึ่งคว้าคอสิ่งมีชีวิตมารเงามืดร้ายกาจ
มืออีกข้างกำเป็นหมัด บนหน้ากำปั้นมีแสงสีขาวอมฟ้าจาง ๆ รวมตัวกัน
["ใครให้แกวิ่ง?"]
["หลบเก่งใช่ไหม? ฮิ ๆ ลองหลบให้ข้าดูอีกทีสิ? ในที่สุดก็ให้ท่านจอมมารจับได้แล้ว!"]
สิ่งมีชีวิตมารเงามืดร้ายกาจดิ้นรนสุดชีวิต ปีกคู่หลังกระพืออย่างบ้าคลั่ง กรงเล็บแหลมคว้าอากาศอย่างมั่วซั่ว
อยากจะหลุดพ้นจากสิ่งมีชีวิตมารกายสีเทาอมฟ้าที่แผ่กลิ่นอายน่าสะพรึงนี้ออกมา
แต่ภายใต้การควบคุมอย่างแข็งขันของพายุโลหิตจันทรา ความพยายามทั้งหมดของมันก็ไร้ผล
บนหน้ากำปั้นของซอมบี้ตัวน้อย แสงสีขาวอมฟ้าได้สว่างถึงขีดสุดแล้ว
["ตายซะ——!"]
ลู่จือสิงยืนอยู่กลางใจพายุ รอบตัวมีลมกรรโชกคำราม แสงสีเลือดไหลเวียน
ความคิดของเขาเชื่อมต่อกับซอมม่อนในชั่วขณะนี้ถึงขีดสุด คำสั่งทั้งหมดถูกส่งในทันที ไม่มีการหน่วงแม้แต่น้อย
"หันหลังตั้งกำแพง!"
เจ้าแวมไพร์ตัวน้อยลอยออกมาจากขอบพายุ มือทั้งสองกดลงสู่พื้น
"ตู้มมม——!"
กำแพงแห่งความสิ้นหวังผุดขึ้นจากพื้น เร็วกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา กำแพงพุ่งขึ้นจากพื้น หนาขึ้น แข็งตัว กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวินาที
"ปัง——!"
ร่างของสิ่งมีชีวิตมารเงามืดร้ายกาจกระแทกใส่กำแพงอย่างแรง เกิดเสียงดังสนั่นทึบ
"เสี่ยวเจียง! จัดการ!"
เสียงของซอมบี้ตัวน้อยดังมาจากพายุ
["รออยู่แล้ว! จะอวดเทพให้ลอยเลย!"]
บนพื้นที่ใต้อุ้งเท้าสิ่งมีชีวิตมารเงามืดร้ายกาจ วงแหวนสีแดงสว่างขึ้น
หนึ่งวง สองวง ห้าวง สิบวง ยี่สิบวง——วงแหวนสีแดงนับไม่ถ้วนปกคลุมทุกตารางนิ้วของพื้นในรัศมีสิบเมตรใต้เท้าบอส
"ตู้ม——!!!"
เสาลมยี่สิบสี่ต้นพุ่งทะยานพร้อมกัน
เสาลมพุ่งออกมาจากพื้น ดันร่างของสิ่งมีชีวิตมารเงามืดร้ายกาจขึ้นสู่ท้องฟ้า
"กระทืบมัน!"