ชั้นในของหอทดสอบกว้างขวางกว่าที่เห็นจากข้างนอก
ห้องโถงปิดมีพื้นที่กว่าร้อยตารางเมตร เพดานสูงจนมองไม่เห็นยอด
ใจกลางห้องโถงเป็นพื้นที่ต่อสู้พื้นราบ พื้นปูด้วยแผ่นหินสีเทาอมขาวที่ไม่รู้จัก
แผ่นหินแต่ละแผ่นสลักลวดลายอักขระกันลื่น
เสียงประกาศดังมาจากทุกทิศทาง: "ผู้เข้าสอบโปรดทราบ! มอนสเตอร์ชั้นที่หนึ่งจะมาเยือนสนามรบผ่านวงเวทเทเลพอร์ตในอีก 60 วินาที! กรุณาเตรียมพร้อมเข้าสู่สถานะต่อสู้!
ด้านขวาของห้องโถงมีกล่องอุปกรณ์พื้นฐาน ภายในบรรจุน้ำยาฟื้นฟูมานาขั้นต่ำและน้ำยาฟื้นฟูชีวิต สามารถหยิบใช้ได้ตามต้องการ! เริ่มนับถอยหลัง——59, 58, 57……"
ลู่จือสิงกวาดตามองวงเวทเทเลพอร์ตที่กำลังเรืองแสงอยู่ไกล ๆ
ดูเหมือนจะเป็นเพียงการทดสอบพลังโจมตี มอนสเตอร์แต่ละชั้นจะถูกส่งผ่านวงเวทเข้ามา กำจัดให้หมดภายในเวลาที่กำหนดก็จะผ่านไปชั้นถัดไป
ไม่มีอะไรแปลกใหม่ แต่ก็ไม่ยากอะไร——สำหรับซอมบี้ตัวน้อยแล้ว มอนสเตอร์ชั้นล่างพวกนี้ไม่ถึงขั้นทำให้ร่างกายอบอุ่นด้วยซ้ำ
เขามองกล่องอุปกรณ์ ไม่ได้เดินเข้าไปหา เขาไม่จำเป็นต้องใช้
ซอมบี้ตัวน้อยแทบรอไม่ไหวแล้ว
[ซอมบี้ตัวน้อย: แฮ่ก ๆ ๆ…… ข้าฝึกรอช่วงเวลานี้มานานแสนนานแล้ว! ข้าจะทำให้หอนี้สั่นสะท้านด้วยเกรี้ยวโกรธของข้า——]
ลู่จือสิงขัดจังหวะมัน: "ข้าว่าเสี่ยวเจียง พวกเราอย่าทำตัวเหมือนบอสตัวร้ายเลยได้ไหม?"
[ซอมบี้ตัวน้อยแค่นเสียงเยาะหยันอย่างดูถูก: เชอะ มนุษย์น่าเบื่อ ในโลกนี้ พละกำลังคือความจริง การทำลายล้างคือความเป็นนิรันดร์! แฮ่ก ๆ ๆ——]
ลู่จือสิงถอนหายใจ: "ได้ๆๆ แต่อย่าหัวเราะ 'แฮ่ก ๆ ๆ' ทุกทีเลยได้ไหม"
[ซอมบี้ตัวน้อย: เจ้าเข้าใจอะไร! ต้องทำแบบนี้ถึงจะเชิดหน้าชูตาข้าได้]
เสียงของเจ้าแวมไพร์ตัวน้อยแทรกเข้ามาอย่างขี้เกียจ
[เจ้าแวมไพร์ตัวน้อย: เจ้าทำให้คุณหนูไม่ได้นอนแล้วนะ]
[ซอมบี้ตัวน้อย: จะนอนอะไร! สอบแล้ว! ลุกขึ้นมาทำงาน!]
[เจ้าแวมไพร์ตัวน้อย: มอนสเตอร์ชั้นล่างเจ้าจัดการเองเถอะ คุณหนูขอหลับต่ออีกหน่อย]
มุมปากของลู่จือสิงกระตุก
การนับถอยหลังดำเนินต่อ 10, 9, 8, 7……
"อื่อ——"
ทันทีที่การนับถอยหลังเป็นศูนย์ วงเวทเทเลพอร์ตตรงสุดโถงก็ระเบิดแสงสีน้ำเงินจ้าจนแสบตา