ลู่เฉ่าเซี่ยเลิกคิ้ว "แล้วไงล่ะ" ในใจเขารู้ดี ซูหยางเหว่ยไม่มีทางรู้ว่าจือสิงยังมีท่าไม้ตายคอมโบอยู่
สภาพจิตใจเขาดีมาก จะสู้ได้หรือไม่ ยังไงจือสิงก็มีไพ่ตายแล้ว
ซูหยางเหว่ยมองลู่เฉ่าเซี่ยเหมือนมองคนโง่ "ลู่เฉ่าเซี่ย นายก็เป็นเบอร์เซิร์กเกอร์รุ่นเก๋า ไม่รู้จักคุณสมบัติของบอสตัวนี้หรือไง"
เขายกมือทั้งสองข้างทำท่าประกอบ
"สิ่งมีชีวิตมารเงามืดร้ายกาจมีความสามารถสองอย่างคือ 'หลบหลีกขั้นเทพ' กับ 'บินเร็วสุดขีด'!
ความเร็วเคลื่อนที่สูงมาก หลบหลีกไวสุด ๆ สำหรับอาชีพระยะไกลอย่างนักอัญเชิญนี่มันตัวตายด้านสุด ๆ เลยนะ!"
เขาพิงพนักโซฟา เอามือกอดอก
"ฉันยอมรับว่าลูกชายนายด้านพลังโจมตีน่าทึ่งจริง แต่จะคิดโจมตีสิ่งมีชีวิตมารเงามืดร้ายกาจให้โดนน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ! ด่านนี้ เขาแพ้แน่นอน!"
ลู่เฉ่าเซี่ยยิ้มบาง ๆ ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ น้ำเสียงไม่รีบร้อน "ท่านซู ทุกสิ่งไม่มีอะไรแน่นอน ลูกชายฉันควบคุมระดับยิบย่อยเก่ง บางทีอาจจะโจมตีโดนก็ได้นะ"
ซูหยางเหว่ยทำเสียงฮึจากจมูกอย่างดูถูก "ควบคุมระดับยิบย่อยน่ะเหรอ ต่อหน้าความเร็วและการหลบหลีกขั้นเทพ การควบคุมระดับยิบย่อยก็แค่เรื่องตลก!
นายให้มือปืนสไนเปอร์ไปยิงยุงที่บินว่อนบนฟ้า จะยิงโดนไหมล่ะ"
ลู่เฉ่าเซี่ยวางถ้วยชาลง น้ำเสียงแฝงแววหยอกเย้า "ในเมื่อนายมั่นใจขนาดนั้น... งั้นเรามาพนันหน้าจอกันอีกสักรอบไหม"
เขาชี้นิ้วไปที่จออีกจอตรงมุมห้องซึ่งกำลังถ่ายทอดภาพมุมกว้างของสนามสอบ
"ถอดจอนั่นออกมา ก็พอนายแทะกินอีกมื้อนะ"
ซูหยางเหว่ยชะงักไป
รสชาติของหน้าจอรอบที่แล้ว... ค่อนข้างสากคอเลยนะ แถมยังบาดคออีกต่างหาก
กลิ่นพลาสติกไหม้ในปากยังไม่จางหายดี ความรู้สึกร้อนลวกยังหลงเหลืออยู่ที่โคนลิ้น
แต่เขาถูกลู่เฉ่าเซี่ยยั่วยุแบบนี้ บวกกับที่เขาเข้าใจกลไกของบอสตัวนี้และความเข้าใจต่ออาชีพระยะไกล
คิดยังไงลู่จือสิงก็ไม่มีทางมีโอกาสชนะเลยแม้แต่น้อย
นักอัญเชิญตัวบางที่ไม่มีสกิลพุ่งตัวหรือสกิลเอาชีวิตรอด ต้องมาเจอบอสประเภทมือสังหาร นอกจากรอตายแล้วจะทำอะไรได้อีก