เหล่าทหารสิงโตเงินมองหน้ากันไปมา
อะไรนะ?
ถอย?
เมื่อครู่พวกเขายังบุกได้ลื่นไหลขนาดนั้น คุณหนูบรอนยาไล่ฟันสัตว์ประหลาดเป็นโหล ๆ ตัวเดียว พวกเขาก็เริ่มเดือดตามไปด้วย แล้วจู่ ๆ จะให้ถอย?
แต่การเชื่อฟังคำสั่งเป็นสัญชาตญาณที่ฝังอยู่ในกระดูกของพวกเขา
"คุณหนูบรอนยา! ท่านไปก่อน! พวกเราขอถอยสกัดเอง!"
ทหารสิงโตเงินนายหนึ่งก้าวออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นไม่กลัวตาย
ทหารคนอื่น ๆ ก็พยักหน้าตาม
"ใช่! ท่านไปก่อน!"
"พวกเราจะถ่วงมันไว้!"
"เพื่อเบโลบ็อก!"
หลินซือมองกลุ่ม NPC สายเลือดเดือดกลุ่มนี้ หัวเต็มหน้ามุมปากกระตุก
ถอยสกัด?
พวกแกจะเอาอะไรไปสกัด?
ด้วยพลังสู้แค่นั้น ถอยสกัดไปก็แค่ส่งตัวเองเข้าหาเสือมากกว่า
เขาบังคับบรอนยายกเท้า เตะเข้าไปที่ก้นของทหารคนที่เพิ่งพูดว่าจะถอยสกัดเต็มแรง
"โอย!"
ทหารนายนั้นลอยกระเด็นไปครึ่งเมตร กลิ้งไปสองตลบกับพื้น
"รีบไปเร็ว!"
เสียงของหลินซือมีทั้งความจนใจและความรำคาญปนกัน
"ฉันถอยสกัดเอง พวกแกอยู่กับฉันก็มีแต่ถ่วงขาฉัน!"
เหล่าทหารสิงโตเงินถึงกับอึ้ง
คุณหนูบรอนยา...จะถอยสกัดให้พวกเขา?
คุณหนูบรอนยา ในฐานะผู้พิทักษ์ใหญ่คนต่อไป กลับจะยอมเสี่ยงถอยสกัดให้ทหารธรรมดาอย่างพวกเขา?
"คุณหนูบรอนยา!"
ดวงตาเหล่าทหารสิงโตเงินแดงก่ำทันที น้ำตาคลอเบ้า
ช่างเป็นผู้นำที่ดีจริง ๆ! ช่างเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ!
ไม่เพียงมีพลังแข็งแกร่ง ยังห่วงใยผู้ใต้บังคับบัญชาขนาดนี้! เพื่อทหารต่ำต้อยอย่างพวกเขา ถึงกับยอมเสี่ยงอันตรายด้วยตัวเอง!
"ยังยืนโง่ทำไม? รีบไปสิ!"
หลินซือเห็นท่าทางซาบซึ้งจนแทบจะร้องไห้ของพวกมัน ก็มีเส้นเลือดปูดที่หน้าผาก
NPC พวกนี้ AI สูงอยู่หรอก แต่แค่ค่อนข้างอารมณ์อ่อนไหวไปหน่อย
ความคิดของเขาง่ายมาก
ในเมื่อเป็นเกมจำลองการบริหารแบบเล่นยาว พื้นหลังยังเป็นเมืองที่มีเพียงเมืองเดียวที่มนุษย์อยู่รอดได้
ดังนั้น NPC ที่มีความสามารถในการต่อสู้ทุกคนคือทรัพยากรเชิงกลยุทธ์ที่สำคัญมาก
ตายไปคนหนึ่งก็คือความเสียหายครั้งใหญ่
ถึงแม้ NPC พวกนี้ความสามารถในการต่อสู้จะธรรมดา ๆ แต่ยังไงก็เป็นทหารประจำการของเมืองเดียวที่รอดชีวิตนี้ การฝึกฝนคนหนึ่งต้องใช้เวลาและทรัพยากรมากโข
ตายที่นี่คุ้มเกินไป
ส่วนเขา?
เขาบังคับบรอนยา ตัวละครนี้ค่าพื้นฐานที่ให้มาสูงมาก บวกกับการบังคับของเขา เรียกได้ว่าพลังโจมตีทะลุจอ
คนเดียวถ่วงฝูงสัตว์ประหลาดแบบบอทพวกนี้สบายมาก
รอให้ทหารสิงโตเงินวิ่งหนีไปไกลแล้ว ค่อยหาจังหวะหนีก็ได้
เหล่าทหารสิงโตเงินยืนตัวตรง กำหมัดซ้ายทุบลงบนหน้าอก คำนับทหารแบบทหารสิงโตเงินให้หลินซือหนึ่งครั้ง
"คุณหนูบรอนยา พวกเราจะกลับไปขอกำลังเสริมให้ท่านก่อน!"
แล้ววิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมา
หลินซือมองตามพวกเขาหายไปในท่ามกลางหิมะ ลูกนั้นจึงหันกลับมามองกลุ่ม สัตว์ประหลาดจากซากเขตแดนที่จ้องเขม็ง
รวมถึงภาพมายาจากซากเขตแดนที่หดตัวอยู่ไกล ๆ
"เอาล่ะ"
เขาขยับข้อมือของ "บรอนยา" หอกยาวหมุนวนในมือหนึ่งรอบ
"ตอนนี้ เหลือแค่พวกเราล่ะ"
บรอนยามองการตัดสินใจของหลินซือ แล้วเข้าสู่ความเงียบ
พูดตามตรง ถ้าเป็นเธอเอง เธอก็ต้องทำแบบนี้ ให้ทหารสิงโตเงินไปก่อน แล้วตัวเองถอยสกัด
แต่ไม่มีทางง่ายขนาดนี้แน่นอน
ถ้าเป็นเธอเอง ต้องเสียเวลาพูดอีกเยอะ ใช้เหตุผลและอารมณ์ โน้มน้าวใจ สุดท้ายอาจต้องยกตำแหน่งลูกสาวผู้พิทักษ์ใหญ่ออกมาออกคำสั่ง
และตอนจบสุดท้าย อาจพัฒนาไปเป็นทหารสิงโตเงินเป็นฝ่ายถอยสกัด ส่วนเธอถูกบังคับให้หนีไปก่อน
เพราะเธอยังเด็กเกินไป และยังเป็นผู้พิทักษ์ใหญ่คนต่อไป ทหารสิงโตเงินจะไม่มีทางยอมให้เธอเสี่ยง
แต่ตอนนี้ล่ะ?
เจ้าคนที่ควบคุมร่างกายเธอ แค่เตะไปหนึ่งที แค่หนึ่งที แล้วพูดว่า "พวกแกอยู่กับฉันก็มีแต่ถ่วงขาฉัน"
เหล่าทหารสิงโตเงินก็เชื่อฟังอย่างว่าง่าย แถมยังซาบซึ้งจนน้ำตาคลอเบ้า...
บรอนยาเกือบจะควบคุมสีหน้าไม่อยู่
เธอกำลังคิดอะไรเพ้อเจ้ออยู่นั่นแหละ สถานการณ์บนสนามรบด้านนอกก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง
ภาพมายาจากซากเขตแดนที่ไม่ไกลนักสังเกตเห็นสายตาของหลินซือ
ร่างมันสั่นเทิ้มทั้งตัว
สายตาแบบนั้นมันคุ้นเคยเกินไป ความกลัวจากการถูกควบคุมเมื่อครู่นี้พลุ่งขึ้นในใจทันที
คนนี้ คนที่น่ากลัวคนนี้ เมื่อครู่นี้ก็มองมันด้วยสายตาแบบนี้ แล้วยิงปืนทำลายหน้ามันหนึ่งนัด
ตอนนี้นางมองมาอีกแล้ว
นางจะทำอะไร? จะทำลายหน้าฉันอีกหรือ?
ภาพมายาจากซากเขตแดนหดตัวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ไม้เท้าบังไว้ข้างหน้า ท่าทางพร้อมจะหนีทุกเมื่อ
ส่วนกลุ่ม สัตว์ประหลาดจากซากเขตแดน?
ขี้ขลาดกว่า
ถึงแม้มันจะไม่มี AI สูง แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดพื้นฐานยังมี
มนุษย์หัวเทาคนนี้ เมื่อครู่นี้ฆ่าพวกมันเหมือนสับผัก
ใครเข้าหาคนนั้นก็ตาย
ดังนั้นมันจึงแค่ล้อมไว้ คำรามข่มขู่เสียงดัง แต่ไม่มีตัวไหนกล้าลงมือก่อน
หลินซือมองกลุ่มนี้ ไอ้ขี้ขลาด มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
จ้องตากันดีนี่
จ้องตากันก็แปลว่ามันไม่กล้าขยับ ไม่กล้าขยับก็แปลว่าเขามีเวลาเพียงพอ จะสะสมพลัง
เขาสูดหายใจลึก ๆ หอกยาวหมุนในมือหนึ่งรอบ ตั้งท่าเปิดตัวสุดเท่
"คนเยอะแล้วไง? แปดร้อยต่อหนึ่ง แต้มต่ออยู่ที่ฉัน!"
"ไม่ได้ยินหรือว่า ฟ้าย่อมมีทางให้คนเดินเสมอ!"
"แค่ฉันอยากไป ทางก็อยู่ใต้ฝ่าเท้า!"
ภาพมายาจากซากเขตแดนเกร็งไปทั้งตัว
มาแล้วมาแล้ว!
ท่าทางแบบนี้ พลังแบบนี้ คำพูดที่ฟังไม่รู้เรื่องแต่ดันรู้สึกเท่สุด ๆ!
นี่ต้องเป็นการปล่อยท่าไม้ตายแน่ ๆ!
มันรีบโบกไม้เท้า ส่งสัญญาณให้เหล่าสัตว์ประหลาดจากซากเขตแดนรอบข้างเข้ามาหามัน
สัตว์ประหลาดทั้งหมดรวมกลุ่มกัน เตรียมพร้อมรับการโจมตีครั้งใหญ่ที่จะมาถึง
แม้แต่บรอนยาที่แอบดูอยู่ก็รู้สึกแปลกใจ
เธอถึงกับรู้สึกคาดหวัง
การต่อสู้เมื่อครู่นั้นถึงจะสวยงาม แต่ก็เป็นแค่การใช้วิชาปืนระยะประชิดขั้นพื้นฐาน
ถ้ามีท่าไม้ตายจริง ๆ เธอจะได้ดูพอดี เพราะยังไงนั่นก็เป็นร่างกายของเธอ แอบเรียนรู้ไว้ มือหนึ่งได้มาก็เป็นของเธอ
เหล่าสัตว์ประหลาดจากซากเขตแดนล้อมกันเป็นวงกลม ปกป้องภาพมายาจากซากเขตแดนไว้ตรงกลาง
บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด ลมหิมะราวกับหยุดนิ่ง
หลินซือค่อย ๆ ยกหอกยาวขึ้น เล็ง
แล้ว...
"อิชิโร่ดายู~"
เขาหันหลังวิ่งหนีทันที ในชั่วพริบตาก็วิ่งออกไปไกลยี่สิบเมตร
ความเร็วขนาดนี้ เรียกได้ว่าเป็นโบลต์แห่งวงการหนีตาย
ภาพมายาจากซากเขตแดน: (◐‿◑)?
เหล่าสัตว์ประหลาดจากซากเขตแดน: (°△°)?
จิตสำนึกของบรอนยาเอง: (/ﾟДﾟ)/?
สนามรบเข้าสู่ความเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหิมะโหยหวน กับเสียงฝีเท้าที่เบาลงเรื่อย ๆ จากที่ไกล
ผ่านไปนาน ภาพมายาจากซากเขตแดนจึงค่อย ๆ หันหัวไปมองเหล่าสัตว์ประหลาดจากซากเขตแดนรอบข้าง
สายตานั้นเหมือนกำลังพูดว่า: เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?
เหล่าสัตว์ประหลาดจากซากเขตแดนส่ายหัวพร้อมกัน
ไม่รู้ ๆ พวกเราไม่รู้เรื่องอะไรเลย รู้แค่มนุษย์ที่น่ากลัวคนนั้น วิ่งหนีไปแล้ว
ภาพมายาจากซากเขตแดนจู่ ๆ ก็เกิดความรู้สึกไร้พลังอย่างสุดซึ้ง
เหมือนกับว่าเตรียมทุกอย่างพร้อมสรรพ เพื่อรับศึกที่สั่นสะเทือนฟ้าดิน แต่ผลปรากฏว่าคู่ต่อสู้ยอมแพ้เดินหนีไปเลย ไม่แม้แต่จะสู้
ความอึดอัดแบบนั้น ความเซ็งแบบนั้น ความรู้สึกเหมือนชกหมัดลงบนสำลี...
มันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรโกรธหรือควรดีใจดี
โกรธก็ได้ เพราะอีกฝ่ายหนีไปจริง ๆ ไล่ไม่ทัน
ดีใจก็ได้ เพราะอีกฝ่ายหนีไปจริง ๆ ไม่ต้องโดนตีแล้ว
ซับซ้อนมาก
และในตอนนี้ หลินซือที่กำลังวิ่งหนีสุดชีวิตกลับอารมณ์ดีมาก
"อาฮ่าฮ่าฮ่า!"
เขาหัวเราะอยู่ในใจ
"บอทโง่ ๆ พวกนี้ คิดว่าฉันจะปล่อยท่าไม้ตายจริง ๆ หรือ?"
ในฐานะเทพแห่งวงการเกม เขารู้ดีว่าอะไรเรียกว่า "การถอยเชิงยุทธศาสตร์"
สู้ไม่ได้ก็หนี นี่คือความรู้พื้นฐานทั่วไป
ถึงจะสู้ได้ แล้วสู้ได้มันได้อะไร?
ฆ่าฝูงนี้ก็ยังมีฝูงต่อไป คนเดียวมาถ่วงอยู่ที่นี่ ยังไงก็ต้องหมดแรงตายอยู่ดี
สู้หนีไปก่อนดีกว่า กลับไปดูว่าเบโลบ็อกเป็นยังไง ทำความรู้จักกับโลกนี้ แล้วค่อยวางแผนระยะยาว
ส่วนเรื่องหน้าตา?
หน้ากินข้าวได้ไหม? หน้านับเป็นกระสุนได้ไหม? หน้าแลกพลังได้ไหม?
ไม่ได้
งั้นจะแคร์หน้าไปทำไม
เขาวิ่งไปพลางหันกลับไปมองทีหนึ่ง เห็นกลุ่ม สัตว์ประหลาดไม่ได้ไล่ตามมาจริง ๆ
"เพอร์เฟกต์"