“เกมกากๆ นี้ทำไมไม่มีแม้แต่แผนที่วะเนี่ย?”
หลินซือเดินตากลมหนาวไปเรื่อยๆ พลางเปิดปิดอินเทอร์เฟซระบบเกม หาอะไรบางอย่างอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
[เมนูระบบ]
[ข้อมูลตัวละคร]
[เควส]
[กระเป๋า]
[ตั้งค่า]
[ออกจากเกม]
.......
มีแค่นี้เหรอ?
แผนที่ล่ะ? แผนที่ขนาดเล็กล่ะ? แผนที่ขนาดใหญ่ล่ะ? ระบบนำทางล่ะ?
เขาพยายามออกจากเกมแล้วเข้าใหม่ รีเฟรชอยู่หลายรอบ แต่หน้าต่างระบบก็ยังมีแค่ตัวเลือกเดิมๆ ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ
“เกมนี่บั๊กเหรอ?”
หลินซือบ่นพึมพำ
“ถึงจะเป็นการทดสอบภายใน แต่ก็ไม่ถึงกับไม่ให้แผนที่เลยสักหน่อย? แบบนี้จะให้ฉันไปทางไหน?”
เขาเงยหน้ามองรอบๆ
ขาวโพลนไปหมด มีแต่ความขาวกับความขาว ท้องฟ้าไกลๆ กับพื้นดินเชื่อมติดกัน มองไม่รู้ทิศทางเลย
ใกล้ๆ นี้มีหินที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะและน้ำแข็งอยู่หลายก้อน หน้าตาเหมือนกันทุกก้อน เขาเดินผ่านมาสามรอบแล้ว
หลินซือเงียบไป
ในฐานะเทพด้านเกม เขาสามารถเล่นเกมแนวโซลแบบไม่ตายแม้แต่ครั้งเดียว เคยฆ่าพวกโปรเพลเยอร์ในกระดานอันดับสวรรค์จนสงสัยในชีวิตตัวเอง เคยตีคู่แข่งในเกมแข่งขันใดๆ ก็ตามจนเก็บตัวไม่ยอมออกจากห้อง
แต่ตอนนี้ เขากำลังเผชิญหน้ากับความท้าทายที่ไม่เคยเจอมาก่อน
หาเส้นทางไม่เจอ
“หรือว่าฉันปีศาจราชาผู้ยิ่งใหญ่ ตลอดชีพไม่เคยพลาดเกมไหน พอออกจากเขามาก็บดขยี้เจ้าซิลเวอร์วูล์ฟที่ยึดอันดับหนึ่งตลอดกาลจนตกไปอยู่อันดับสอง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงมีทั้งความหดหู่สามส่วน ไม่พอใจสามส่วน และอึดอัดอีกสี่ส่วน
“ต้องมาดายครั้งแรกในเกมแนวโซลแบบนี้เพราะไม่มีแผนที่เนี่ยนะ?”
เขาเตะหิมะใต้เท้าปั้งหนึ่ง หิมะปลิวว่อน
ถ้าต้องเสีย “ครั้งแรก” แบบนี้ไป มันก็ช่างน่าอึดอัดใจจริงๆ!
บรอนยา: “.........”
เธอเงียบไป เงียบสนิท
เธอฟังหลินซือพึมพำมาตลอดทาง แล้วก็เข้าใจอะไรบางอย่าง
ยืนยันแล้ว
เจ้าพวกปีศาจราชนี่ คิดว่าทุกอย่างนี้เป็นเกม!
ไม่ใช่การเปรียบเทียบ ไม่ใช่การพูดเกินจริง แต่ในความหมายตามตัวอักษรเลย — เกม!
เขาคิดว่าเบโลบ็อกเป็นดันเจี้ยนในเกม คิดว่าสัตว์ประหลาดจากซากเขตแดนเป็นมอนสเตอร์ในเกม คิดว่าเหล่าทหารสิงโตเงินเป็น NPC ในเกม และคิดว่าเธอบรอนยาเป็น....
ตัวละครในเกม?
การจัดการสีหน้าของบรอนยา ณ วินาทีนี้ พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
แย่แล้ว!
เขาคิดว่านี่เป็นเกม แล้วเขาจะควบคุมร่างกายเธอไปทำเรื่องแปลกๆ ไหมเนี่ย?
ยังไงซะ ในสายตาเขา นี่มันก็แค่เกม!
ตัวละครในเกมสามารถทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ ออกไปตายก็ได้ ก่อเรื่องก็ได้ ทำอะไรก็ได้....
เธอนึกถึงท่าโจโจ้ยืนเมื่อกี้ ใบหน้าแข็งกร้าวที่เปลี่ยนอารมณ์ไปทันที และประโยค “จงเดินเข้ามาหาข้าปีศาจราชา” ที่ชวนมึนงง....
บรอนยารู้สึกว่าอนาคตของเธอมืดมนลง
เดี๋ยวก่อน
จู่ๆ เธอก็นึกถึงปัญหาที่น่ากลัวยิ่งกว่า
ถ้าเขาคิดว่านี่เป็นแค่เกม แล้วเขาจะใช้ร่างกายเธอทำสิ่งที่ไม่เหมาะสมบ้างไหม?
เช่น....อาบน้ำ?
เช่น....เข้าห้องน้ำ?
เช่น....ตอนนอนมือไม่ซื่อ?
จิตสำนึกของบรอนยาเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดทันที
เธอตะโกนอย่างบ้าคลั่งในจิตสำนึก: นายหยุดเดี๋ยวนี้นะ! ห้ามใช้ร่างกายฉันทำอะไรอีก! ได้ยินไหม! หยุด!!!
น่าเสียดาย
หลินซือไม่ได้ยิน
เขายังคงเดินไปเรื่อยๆ ท่ามกลางหิมะ พร้อมกับบ่นไปด้วย
“อากาศบ้าอะไรกัน พลังกายลดลงเรื่อยๆ เลย”
เขามองไปที่หน้าต่างระบบ
[พลังกาย: 76%]
[สถานะ: หนาวเย็น (ลดลงเรื่อยๆ)]
[คำแนะนำ: โปรดหาสถานที่ให้ความอบอุ่นโดยเร็ว มิฉะนั้นพลังกายจะลดลงเรื่อยๆ จนถึงศูนย์]
หลินซือถอนหายใจ
ต่อให้เขาเป็นเทพด้านเกม แต่เมื่อเจอสถานการณ์ที่ทั้งไม่มีแผนที่ ทั้งสภาพแวดล้อมเลวร้ายจนพลังกายลดลงตลอดเวลาแบบนี้ ก็ไม่มีทางออกจริงๆ มีแต่ต้องค่อยๆ หาทางไปเอง
เขากวาดตามองรอบตัว ขาวโพลนไปหมด ลมหนาวโหยหวน ไม่ดูเหมือนจะมีที่อุ่นๆ เลยสักนิด
“ต้องรีบหาที่อุ่นๆ ก่อน ฟื้นฟูพลังกายหน่อย”
เขาสุ่มเลือกทิศทางหนึ่ง แล้วเดินต่อไปข้างหน้า
บรอนยาตะโกนอย่างบ้าคลั่งในจิตสำนึก: นายเดินผิดทางแล้ว! ทางนั้นเป็นทุ่งร้างที่แห้งแล้งกว่า! เบโลบ็อกอยู่ข้างหลังนาย! ข้างหลัง!!!
น่าเสียดาย
หลินซือยังไม่ได้ยิน
เขายิ่งเดินยิ่งไกล ยิ่งเดินยิ่งหลง ยิ่งเดินยิ่งมุ่งหน้าไปทางทุ่งร้างที่ห่างไกล
บรอนยาสิ้นหวัง
เธอยอมแพ้ ช่างมันเถอะ จะเป็นยังไงก็เป็นกัน ยังไงเธอก็ควบคุมไม่ได้
ท่ามกลางความเงียบงันนั้นเอง
“เอ๊ะ?”
จู่ๆ หลินซือก็หยุดเดิน อุทานขึ้นมาอย่างแปลกใจ
กองหิมะข้างหน้า เหมือนมีอะไรบางอย่างขยับอยู่?
นั่นเป็นกองหิมะเล็กๆ กองหนึ่ง ฝังอยู่กลางก้อนหินสองสามก้อน ถ้าไม่สังเกตดีๆ จะไม่มีทางเห็นความผิดปกติเลย
แต่ตอนนี้ กองหิมะนั้นกำลังสั่นไหวเล็กน้อย
หลินซือหรี่ตาลง
ในฐานะเทพด้านเกม เขามีสัญชาตญาณป้องกันการซุ่มโจมตีระดับสุดยอด
ในที่รกร้างแบบนี้ อากาศเลวร้ายแบบนี้ จู่ๆ ก็มีกองหิมะขยับได้โผล่มา มองยังไงก็เหมือนกับดัก
ไม่ตัดทิ้งความเป็นไปได้ที่จะเป็นมอนสเตอร์จู่โจม รอให้คนเดินเข้าใกล้ แล้วก็พุ่งเข้าโจมตี
หลินซือควบคุมร่างกายบรอนยา ย่องเข้าไปอย่างระมัดระวัง ถือหอกยาวไว้ในมือ เตรียมพร้อมรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันอยู่ตลอดเวลา
ใกล้แล้ว ใกล้เข้ามาแล้ว
กองหิมะนั้นขยับจริงๆ! มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใน!
หลินซือสูดหายใจลึก ค่อยๆ ชูหอกยาวขึ้น แล้วใช้ปลายหอกจิ้มไปที่กองหิมะนั้น
กองหิมะหยุดสั่นทันที
หลินซือ: “???”
เขาจิ้มอีกครั้ง กองหิมะก็ยังไม่ขยับ
เขาไม่ยอมแพ้ จิ้มแรงๆ
“โอ๊ย!!!”
เสียงกรีดร้องดังออกมาจากกองหิมะ
จากนั้น กองหิมะก็ระเบิดออก มีร่างคนหนึ่งพุ่งออกมาจากข้างใน
ผมสีฟ้า เสื้อสีแดง กางเกงสีฟ้า รูปร่างสูงพอสมควร
หลินซือถอยสองก้าวโดยสัญชาตญาณ ชูหอกยาวเล็งไปที่ผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ
แล้วเขาก็ชะงัก
นี่ไม่ใช่ เพื่อนเอ๋ย บอกฉันทีเถอะ กองหิมะเล็กๆ แบบนี้ มันซ่อนชายหนุ่มร่างสูงเกือบสองเมตรได้อย่างสมบูรณ์แบบได้ยังไง?
มันสมเหตุสมผลเหรอ?
ชายผมสีฟ้าลุกขึ้นยืน พลางสาปแช่ง ใช้มือปัดหิมะบนตัว พร้อมกับอ้าปากจะด่า แต่แล้วก็เห็นปลายหอกที่เล็งมาที่ตัวเอง
เขานิ่งไป สองวินาทีต่อมา เขาก็ค่อยๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้น
“.....เห้ย พี่สาว มีอะไรค่อยๆ พูดกันได้ อย่าเอาหอกมาจี้ฉันแบบนี้สิ เดี๋ยวพลาดโดนเอาจริงๆ นะ”
เสียงของเขาเต็มไปด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง
หลินซือไม่ได้ลดหอกลง ถามเสียงเย็นชา
“นายเป็นใคร? มาทำอะไรที่นี่?”
ชายผมสีฟ้าเห็นว่า “บรอนยา” พอจะคุยกันรู้เรื่อง และดูท่าไม่ได้จะยิงทันที ก็ถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย
เขาลดมือลง ขยี้มือเข้าหากัน ฉีกยิ้มที่คิดว่าจริงใจที่สุดออกมา
“พี่สาว มีอะไรค่อยๆ พูดกัน อย่าเพิ่งใช้กำลังก็พอ”
เขาแกว่งของในมือ นั่นคือไส้กรอกแดงแท่งหนึ่ง แช่แข็งจนแข็งทื่อ
“ฉันซัมโบ้แค่มาเอาฝังไส้กรอกแดงไว้ เธอก็รู้ไส้กรอกแดงแช่แข็งแล้วอร่อยกว่า ฝังหิมะให้แข็งๆ รสชาตินี้ โคตรเด็ด!”
เขาหัวเราะแหะๆ สองที
“ฉันก็ไม่ได้ทำผิดกฎหมายอะไรใช่ไหม? เธออากาศหนาวแบบนี้ เอาแท่งเหล็กจี้ประชาชนผู้บริสุทธิ์ มันไม่ค่อยเหมาะเลยนะ?”
หลินซือได้ยินก็หรี่ตาลง
ซัมโบ้แก่?
ชื่อนี้ฟังดูไม่เหมือนคนดีเลยสักนิด
เขามองชายคนนี้อย่างละเอียด
ผมสีฟ้า หวีทรงไม่ค่อยเป็นทางการ เสื้อสีแดง ทรงล่อแหลม เปิดข้างเอวทั้งสองข้าง
ท่ามกลางหิมะน้ำแข็งแบบนี้ยังเปิดเอว? นี่มันสิ่งที่คนปกติทำกันเหรอ?
รวมกับที่เขาซ่อนตัวอยู่ในกองหิมะอย่างลับๆ ล่อๆ และน้ำเสียงเจ้าชู้ไก่กาแบบนั้น ยิ่งดูแล้วยิ่งน่าสงสัย
สมองของหลินซือหมุนเร็วมาก
โดยทั่วไปแล้ว NPC ตัวแรกที่เจอในเกม มักจะทำหน้าที่เป็นไกด์ หรือไม่ก็เพื่อนร่วมผจญภัยในอนาคต
แต่คนนี้....
ยิ่งดูยิ่งเหมือนพ่อค้าจอมโกงที่คอยหลอกเงินผู้เล่นในหมู่บ้านเริ่มต้น
หรือไม่ก็เป็นพวกหักหลังข้างหลัง
ในฐานะเทพด้านเกม หลินซือมีสัญชาตญาณป้องกันการซุ่มโจมตีระดับสุดยอด
เขาตัดสินใจจะลองเชิงดูว่าเจ้าซัมโบ้แก่นี่เป็นพวกไหน
“อย่าขยับ!”
หลินซือชี้หอกไปข้างหน้า เสียงเย็นชา
“เอาของมีค่าบนตัวออกมาเดี๋ยวนี้!”