วินาทีถัดมา หลินซือบังคับร่างของบรอนยาให้หายวับไปจากจุดเดิมทันที
ปัง!!!
สัตว์ประหลาดจากซากเขตแดนตัวหนึ่งถูกกระแทกกระเด็นออกไป ชนร่างพวกเดียวกันอีกสามตัวกลิ้งเป็นก้อนเดียวกัน
การเคลื่อนไหวของหลินซือไม่ได้หยุดลง
เขาจับจังหวะที่กล้ามเนื้อขาพักตัวในช่วงที่เกร็งค้าง ยกหอกยาวขึ้นอย่างฉับไว
ปัง ๆ ๆ!
ยิงสามนัดรวด
แม่นทุกนัด
สัตว์ประหลาดสามตัวที่พยายามจะพุ่งเข้าจากปีกทั้งสองล้มลงกับพื้น เสียงดังตูม หน้าผากแต่ละตัวมีรูเปิดอยู่ รอยตำแหน่งเรียงกันเป็นระเบียบ
เหล่าทหารยามมองจนตาตั้ง
พวกเขาไม่เคยไม่เคยเห็นผู้ใหญ่บรุณยาใช้ปืนมาก่อน ในฐานะธิดาของผู้พิทักษ์ใหญ่ ฝีมือปืนของนางทั่วทั้งเบโลบ็อกถือว่าเกือบจะดีที่สุด
แต่ที่เห็นอยู่ตรงตานี่มันอะไรกัน?
นี่ไม่ใช่การยิงปืน นี่คือศิลปะ!
"ยืนงงอยู่นั่นแหละ?" เสียงของหลินซือดังขึ้น
"เข้าประจำตำแหน่งสิวะ สามช่องว่าง ทิศเจ็ดนาฬิกา"
เหล่านายทหารราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน รีบปฏิบัติตามคำสั่งของเขาทันที
พอพวกเขาเข้าประจำที่ได้ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ ถ้อยคำเมื่อครู่หมายความว่าอะไร?
สามช่องว่าง? ทิศเจ็ดนาฬิกา?
เขาสำรวจสนามรบทั้งสนามได้ยังไงในขณะที่ยิงปืน?
หลินซือย่อมทำได้
ในฐานะเทพเจ้าแห่งวงการเกม สิ่งที่เขาถนัดที่สุดคือการรักษาภาพรวมของสนามรบไว้ได้ท่ามกลางความโกลาหล
ชาติก่อนตอนเล่นไว้อสูรดำ ตอนนั้นเขาอัดคลิปตอนปราบศพใหญ่ของราชาวานรแล้วลงอินเทอร์เน็ต ถูกเหล่าเน็ตไอดอลแซวว่า "ราชาวานรปลอมตัวจริง"
เพราะการเคลื่อนไหวของเขาแม่นยำราวกับเปิดโหมดช่วยเล็ง แทบไม่มีการเคลื่อนไหวที่เกินจำเป็นแม้แต่นิดเดียว
ส่วนฝีมือปืนของเขาล่ะ?
ถ้าจะให้หาสิ่งเทียบเคียง ชาติก่อนเขาเคยทำสถิติหนึ่งได้สำเร็จ ซึ่งเหมาะจะใช้อธิบายที่สุด
ล่าอันดับสวรรค์
จิตสำนึกของตัวบรอนยาเอง ตอนนี้กำลังมองดูร่างกายของตัวเองทำอะไรอยู่ด้วยมุมมองบุรุษที่หนึ่ง
นั่นไม่ใช่การต่อสู้
นั่นคือ... การเข่นฆ่า
ทุกนัดแม่นยำยิงเข้าจุดอ่อนของศัตรู ทุกการเคลื่อนไหวหลบหลีกการโจมตีได้อย่างพอดี ทุกก้าวย่างเหยียบลงบนจุดบอดของสัตว์ประหลาด
ร่างกายของหล่อนเหมือนผีเสื้อกลางหมู่สัตว์ประหลาด กำลังร่ายรำอย่างงดงาม
ไม่สิ ผิด
ผีเสื้อมันอ่อนโยนเกินไป
นี่คือ... นี่คือการร่ายรำแห่งยมทูต
"อ่อนแอเกินไป อ่อนแอเกินไป อ่อนแอเกินไป!"
เสียงของหลินซือดังขึ้นอีกครั้ง เต็มไปด้วยความรังเกียจสามส่วน เบื่อหน่ายสามส่วน และอีกสี่ส่วน... เบื่อหน่ายจริง ๆ
เขางัดคทาปืนขึ้นปัดสัตว์ประหลาดสามตัวปลิว ร่างหมุนตามแรงเหวี่ยง ยิงอีกนัดด้วยแรงหมุนนั้นจัดการสัตว์ประหลาดที่พุ่งเข้ามาจากทางขวาร่วงหล่น
จากนั้นก็สไลด์ตัวหลบเวทจากภาพมายาซากเขตแดนที่ยิงมาจากด้านข้าง
ระหว่างที่สไลด์ เขายังวาดปืนขึ้น
ปัง!
นัดเดียวเข้าที่หน้าผากของภาพมายาซากเขตแดน
ภาพมายาซากเขตแดนส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างเริ่มโปร่งใสลงเล็กน้อย คทาแทบจะถือไม่ไหว
บรอนยามองอย่างตะลึงงัน
"ปีกซ้าย! ปีกซ้ายมีช่องโหว่!"
"หลบไปทางขวา! ทางขวา!"
นางพยายามจะเตือนหลินซือเป็นระยะ ๆ แต่หลินซือไม่ได้ยินเลย
แถมหลินซือยังหาทางแก้ออกมาได้อย่างชาญฉลาดกว่าเดิมทุกครั้ง เช่นตอนเพิ่งสไลด์ก็ยกปืนขึ้นยิงได้ทันที
การเคลื่อนไหวของจอมมารคนนี้ ทำให้จิตใจของบรอนยารู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย
ไม่นะ ร่างกายของฉันใช้แบบนี้ได้ด้วยเหรอ?
หล่อนฝึกปืนมาตั้งแต่เด็ก คิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์ เป็นหนึ่งในคนเก่งที่สุดในรุ่นเดียวกัน
แต่ตอนนี้หล่อนเพิ่งรู้ว่าฝีมือปืนที่นางภาคภูมิใจที่สุด ต่อหน้าคนที่ "ควบคุม" ร่างของนางอยู่นี้ เหมือนเด็กเล่นขายของ
อะไรที่ต้องใช้ความคิดถึงจะตัดสินใจได้ อะไรที่ต้องฝึกฝนถึงจะทำได้ ในมือของคนคนนี้ กลับง่ายดายราวกับหายใจ
เหมือนเป็นสัญชาตญาณที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก
คนคนนี้... คนที่อยู่ดี ๆ ก็โผล่มาและควบคุมร่างของหล่อนอยู่ คนคนนี้เป็นใครกันแน่?
เหล่านายทหารเห็น "ผู้ใหญ่บรอนยา" กล้าหาญเพียงนี้ ต่างก็มีไฟลุก วิ่งกรูเข้าหาสัตว์ประหลาดรอบข้างพร้อมเสียงโห่ร้อง
"เพื่อเบโลบ็อก!"
"ตามผู้ใหญ่บรอนยาบุก!"
หลินซือเหลือบตามองพวกเขา ไม่ได้พูดอะไร
ขวัญกำลังใจพุ่งสูงเป็นเรื่องดี พวก NPC พวกนี้สู้ได้แค่นี้ แต่ดูจากเลือดแล้ว พอจะเอามาเป็นเกราะกำบังได้
เขายังคงจัดการสัตว์ประหลาดจากซากเขตแดนรอบข้างต่อไป ท่าทางลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ต่อเนื่องไม่มีสะดุด
แต่ยิ่งฆ่าไปเรื่อย ๆ คิ้วของเขาก็เริ่มขมวดเข้าหากัน
เขามองไปที่แผงระบบ
[ตัวละครที่ควบคุมอยู่ในขณะนี้: บรอนยา·แรนด์]
[ค่าพลัง: 87%]
[ค่าชีวิต: 100%]
[สถานะ: ปกติ]
หลินซือ: "......."
เขามองดูสัตว์ประหลาดจากซากเขตแดนที่หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสายรอบตัว
ถึงแม้จำนวนจะเยอะ แต่ในสายตาเขา สัตว์พวกนี้ก็แค่เป้าเคลื่อนที่ชุดหนึ่ง การเคลื่อนไหวเชื่องช้า วิธีการโจมตีซ้ำซาก จุดอ่อนก็เห็นได้ชัดเจน
ต่อให้มาเป็นร้อยตัว เขาก็จัดการได้หมดโดยไม่เสียเลือดสักหยด
ก็ต่อเมื่อกระสุนไม่จำกัด และค่าพลังไม่ลด
หลินซือถอนหายใจ
แถบพลังและแถบเลือดของตัวละครที่เขาควบคุมอยู่นั้นสูงมาก
แล้วความยากของเกมนี้อยู่ที่ไหนกัน?
เขาบังคับร่างบรอนยายิงปืนนัดเดียวจัดการสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งที่วิ่งเข้ามาใกล้ แล้วกวาดสายตามองรอบด้าน
เหล่านายทหารยังคงสู้อยู่ แต่จำนวนสัตว์ประหลาดไม่ได้ลดลงอย่างเห็นได้ชัด
ไกลออกไปที่มองไม่เห็นชัดยังมีสัตว์ประหลาดตัวใหม่ทยอยออกมาเรื่อย ๆ ราวกับไม่มีวันหมด
หลินซือเริ่มรู้สึกเบื่อจริง ๆ แล้ว
ถ้าเกมนี้มีแค่การต่อสู้ระดับนี้ ก็คงจะน่าเบื่อเกินไป
ถึงแม้การบังคับร่างของบรอนยาจะทำให้เขาได้กลับมายืนได้อีกครั้งอย่างมีความสุข
แต่การสู้กับพวกมอนสเตอร์เล็ก ๆ ที่ไม่แม้แต่จะเทียบเท่า AI นี่ ต่างอะไรกับตีหุ่นฟาง?
"เฮ้ ไอ้ตัวลอยนั่น"
เขาเงยหน้ามองภาพมายาซากเขตแดนที่หดตัวอยู่ไกล ๆ
ภาพมายาซากเขตแดนทั้งร่างสั่นเทิ้ม
ตั้งแต่ถูกหลินซือยิงเข้าหน้าครั้งนั้น มันก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้ ๆ อีกแล้ว เอาแต่ลอยอยู่ไกล ๆ แล้วใช้เวทโจมตีลับหลัง
แต่ปัญหาคือ ทุกครั้งที่มันยกคทา กระสุนของหลินซือก็มาถึงก่อน
สามครั้งหลังจากนั้น มันก็เริ่มฉลาด ไม่ยิงแล้ว แค่ลอยนิ่ง ๆ รอให้พวกสมุนเข้าไปก่อน
หลินซือมองท่าทางขี้ขลาดของมัน แล้วยิ่งเบื่อหน่ายเข้าไปใหญ่
"แกจะเอาหน้าตรงหน่อยได้ไหมวะ?"
ภาพมายาซากเขตแดน: (;´༎ຶД༎ຶ`)???
ในตอนนั้นเอง
ในมุมมองของหลินซือก็มีหน้าต่างภารกิจกึ่งโปร่งใสเด้งขึ้นมาทันที
[ประกาศภารกิจเดียวของเกมนี้: กอบกู้เบโลบ็อก]
[วิธีทำภารกิจให้สำเร็จ: ไม่จำกัด]
[เวลาจำกัด: 3650 วัน]
[ข้อมูลเบื้องหลัง: เบโลบ็อกเป็นเมืองอารยธรรมแห่งเดียวที่ยังคงอยู่บนดาวเคราะห์ดวงนี้ ธารน้ำแข็งกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างบนดาวเคราะห์นี้ไปหมดสิ้นแล้ว
ในฐานะธิดาของผู้พิทักษ์ใหญ่ คุณคิดว่าคุณควรทำอะไรบางอย่าง เพื่อปกป้องประชาชนของคุณ]
หลินซือเหลือบมองหน้าต่างภารกิจ คิ้วกระตุกเล็กน้อย
ภารกิจเดียว? ไม่จำกัดวิธีทำ? จำกัดเวลา 3650 วัน? สิบปี?
เขามองดูสัตว์ประหลาดจากซากเขตแดนที่ยังหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสายรอบตัว จู่ ๆ ก็เข้าใจอะไรบางอย่าง
ที่แท้อิสระ 99% นี้ก็คือแบบนี้นี่เอง?
ไม่ใช่ให้บุกตะลุยฟันฝ่าผ่านดันเจี้ยนไปเรื่อย ๆ เปื่อย ๆ แต่ให้เป้าหมายสูงสุดหนึ่งอย่าง แล้ววิธีจะทำยังไงก็คิดเอาเอง?
สมองของหลินซือหมุนเร็วขึ้นมาทันที
ถ้าต้องกอบกู้อารยธรรมเดียวที่ยังเหลืออยู่บนดาวเคราะห์ ก็แน่นอนว่ารีบทำไม่ได้ในระยะเวลาอันสั้น
นี่คือศึกยืดเยื้อระยะยาว หรือไม่ก็เป็นเกมแนวจำลองการบริหารจัดการ
ไม่แปลกที่สัตว์ประหลาดพวกนี้จะเยอะขนาดนี้ คิดดูแล้วมันน่าจะถูกออกแบบมาให้ฆ่ายังไงก็ไม่หมด เพื่อบังคับให้ผู้เล่นไปคิดหาวิธีแก้ไขแบบอื่น
การต่อสู้และการดื่มด่ำเป็นแค่ของแถม เนื้อหาหลักจริง ๆ คือ...
กลยุทธ์? บริหารจัดการ? พัฒนา? การทูต?
หลินซือลูบคาง (ถึงแม้จะเป็นคางของบรอนยาก็ตาม) นึกอะไรบางอย่างอยู่
ในตอนนั้นเอง เพลงประกอบสุดมันส์ในหูก็ใกล้จะจบลง
โน้ตสุดท้ายตกลงมา
หลินซือสูดหายใจลึก ยกมือขึ้นโบกอย่างอลังการ
"ถอย! หนี!"
"ล่าถอยก่อน!"